" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



czwartek, 28 listopada 2013

Krótkie wprowadzenie w tematykę slamu poetyckiego


Co to jest?
Równo dziesięć lat temu, w 2003 roku, w Starej Prochoffni, grupa zapaleńców zorganizowała pierwszy Slam Poetycki w Polsce. Można o tym przeczytać na wikipedii, w doniesieniach prasowych, mówiących o okrągłej rocznicy, czy wreszcie w książce „Najlepszy poeta nigdy nie wygrywa”, która ukazała się w 2012 roku.
Dla wszystkich tych, którzy nigdy nie mieli styczności z tą formą prezentowania poezji, zacytuję wcześniej wspomniana książkę, która w taki oto sposób definiuje slam: „konkurs poetycki otwarty na wszelkie środki wyrazu i każdego, kto zgłosi chęć uczestnictwa. Na slamie obowiązują podstawowe zasady, którym podporządkować musi się każdy, kto decyduje się wystąpić na scenie: występ nie może trwać dłużej niż trzy minuty, w trakcie których należy zaprezentować utwór swojego autorstwa, nie używając przy tym żadnych rekwizytów, kostiumów,ani akompaniamentu.” Warto dodać, że w skład jury wchodzi zebrana w lokalu publiczność, bądź jej przedstawiciele, wybrani losowo.
Dzięki zaangażowaniu widowni i odrobinie poczucia rywalizacji, slamy dla wielu, szczególnie młodych, poetów wydają się bardziej kuszące, niż tradycyjne wieczorki literackie, mające zazwyczaj sztywno określoną formę.

Dlaczego warto przyjść?
Nawet jeśli nie znasz się lub nie znosisz poezji, możesz pojawić się na slamie i dać upust swoim uczuciom czy przemyśleniom. Atmosfera podczas całego wydarzenia daleko odbiega od sztywności, najczęściej ludzie żartują, śmieją się lub drwią, a osoby stojące na scenie, nie stronią od improwizowanych prób przypodobania się widowni.

Czy mogę wystąpić?
Trójmiejskie środowisko literackie należy do bardzo otwartych. Jeśli tworzysz poezję i chciałbyś/chciałabyś zaprezentować ją szerszemu gronu osób, Slam Poetycki będzie ku temu świetną okazją. Niektórzy ludzie uważają, że nie mają w sobie dość sił, by wyjść na środek i, po prostu, przeczytać swoje wiersze.
W tym miejscu pokuszę się o dozę nieobiektywności, posługując się własnymi przeżyciami. Występowałem przed naprawdę krytyczną publicznością, gdzie każdy miał odwagę skarcić poetę za to, że czyta zbyt cicho lub trzyma mikrofon zbyt daleko od ust. Z początku również uważałem to za niezbyt mądry pomysł, jednak, gdy było już po wszystkim, zdałem sobie sprawę, że to nauczyło mnie jednej, bardzo ważnej umiejętności.
Ucząc się czytać na głos, przed publicznością, zaczynasz rozumieć jak masz pisać, jak formułować zdania, by były zrozumiałe dla zwykłych ludzi. Jeśli widzisz, że wiersz do nikogo nie dotarł, oznacza to, że podszedłeś do niego w zły sposób.
Ponadto uważam, że warto rozwijać zdolności sceniczne i oratorskie, przełamując swoją nieśmiałość. Dziś przydatnym doświadczeniem jest obycie z mikrofonem lub możliwość podejrzenia bardziej znanych kolegów po fachu, a dla wszystkich tych, którzy twierdzą, że nie zyskają na tym nic wymiernego, śpieszę przypomnieć postać Jasia Kapeli. Zwycięzca pierwszego slamu w Polsce jest dziś cenionym publicystą Krytyki Politycznej i sam przyznaje, że dzięki zdarzeniu udało mu się wybić.
Podsumowując. Mierząc się ze swoimi lękami, możesz zaistnieć w ludzkiej świadomości jako ciekawa osobistość, którą warto znać i czytać. Jednocześnie nauczysz się czegoś nowego, uzewnętrznisz swoje myśli i, być może, zyskasz nowe znajomości. A jeśli przy okazji wygrasz trochę pieniędzy?



Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.