Co to jest?
Równo dziesięć lat temu, w 2003 roku, w
Starej Prochoffni, grupa zapaleńców zorganizowała pierwszy Slam
Poetycki w Polsce. Można o tym przeczytać na wikipedii, w doniesieniach prasowych, mówiących o okrągłej rocznicy, czy
wreszcie w książce „Najlepszy poeta nigdy nie wygrywa”, która
ukazała się w 2012 roku.
Dla wszystkich tych, którzy nigdy nie mieli
styczności z tą formą prezentowania poezji, zacytuję wcześniej
wspomniana książkę, która w taki oto sposób definiuje slam:
„konkurs poetycki otwarty na wszelkie środki wyrazu i każdego,
kto zgłosi chęć uczestnictwa. Na slamie obowiązują podstawowe
zasady, którym podporządkować musi się każdy, kto decyduje się
wystąpić na scenie: występ nie może trwać dłużej niż trzy
minuty, w trakcie których należy zaprezentować utwór swojego
autorstwa, nie używając przy tym żadnych rekwizytów,
kostiumów,ani akompaniamentu.” Warto dodać, że w skład jury
wchodzi zebrana w lokalu publiczność, bądź jej przedstawiciele,
wybrani losowo.
Dzięki zaangażowaniu widowni i odrobinie
poczucia rywalizacji, slamy dla wielu, szczególnie młodych, poetów
wydają się bardziej kuszące, niż tradycyjne wieczorki literackie,
mające zazwyczaj sztywno określoną formę.
Dlaczego warto przyjść?
Nawet jeśli nie znasz się lub nie znosisz
poezji, możesz pojawić się na slamie i dać upust swoim uczuciom
czy przemyśleniom. Atmosfera podczas całego wydarzenia daleko
odbiega od sztywności, najczęściej ludzie żartują, śmieją się
lub drwią, a osoby stojące na scenie, nie stronią od
improwizowanych prób przypodobania się widowni.
Czy mogę wystąpić?
Trójmiejskie środowisko literackie należy do
bardzo otwartych. Jeśli tworzysz poezję i chciałbyś/chciałabyś
zaprezentować ją szerszemu gronu osób, Slam Poetycki będzie ku
temu świetną okazją. Niektórzy ludzie uważają, że nie mają w
sobie dość sił, by wyjść na środek i, po prostu, przeczytać
swoje wiersze.
W tym miejscu pokuszę się o dozę
nieobiektywności, posługując się własnymi przeżyciami.
Występowałem przed naprawdę krytyczną publicznością, gdzie
każdy miał odwagę skarcić poetę za to, że czyta zbyt cicho lub
trzyma mikrofon zbyt daleko od ust. Z początku również uważałem
to za niezbyt mądry pomysł, jednak, gdy było już po wszystkim,
zdałem sobie sprawę, że to nauczyło mnie jednej, bardzo ważnej
umiejętności.
Ucząc się czytać na głos, przed
publicznością, zaczynasz rozumieć jak masz pisać, jak formułować
zdania, by były zrozumiałe dla zwykłych ludzi. Jeśli widzisz, że
wiersz do nikogo nie dotarł, oznacza to, że podszedłeś do niego w
zły sposób.
Ponadto uważam, że warto rozwijać zdolności
sceniczne i oratorskie, przełamując swoją nieśmiałość. Dziś
przydatnym doświadczeniem jest obycie z mikrofonem lub możliwość
podejrzenia bardziej znanych kolegów po fachu, a dla wszystkich
tych, którzy twierdzą, że nie zyskają na tym nic wymiernego,
śpieszę przypomnieć postać Jasia Kapeli. Zwycięzca pierwszego
slamu w Polsce jest dziś cenionym publicystą Krytyki Politycznej i
sam przyznaje, że dzięki zdarzeniu udało mu się wybić.
Podsumowując. Mierząc się ze swoimi lękami,
możesz zaistnieć w ludzkiej świadomości jako ciekawa osobistość,
którą warto znać i czytać. Jednocześnie nauczysz się czegoś
nowego, uzewnętrznisz swoje myśli i, być może, zyskasz nowe
znajomości. A jeśli przy okazji wygrasz trochę pieniędzy?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.