" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



wtorek, 18 marca 2014

Dlaczego Szwecja?

Powrót do kraju okazał się traumatycznym przeżyciem. Czyżby okazało się, że jednak jestem stworzony do emigracji?

Wszystkie zdjęcia pochodzą z materiałów własnych. Autorem jest Ju.
Tutaj oraz tutaj relacja i fotografie Justyny. Polecam zajrzeć.

W Sztokholmie nie ma banków. Przez cały wyjazd widziałem raptem trzy placówki, które w ogóle nie rzucały się w oczy. Dla porównania dziś, idąc do pracy, doliczyłem do dwunastu i wpadłem w osłupienie. Każdy z oddziałów, nie ważne czy bank krajowy czy zagraniczny, oblepiony ogromnymi reklamami, zachęca do lokat, kredytów i oprocentowanych kont. Na ulicy Rajskiej w Gdańsku tak naprawdę nic innego, prócz banków, nie funkcjonuje. Czy aż tak kochamy pożyczać?


W Sztokholmie nie ma reklam. Miejskie mury są wolne od bilbordów, choć wiele sklepów wywiesza drobne szyldy nad wejściem i to w zupełności wystarcza. Tymczasem dziś, idąc do pracy, dostrzegłem (ponownie) ogromny, płócienny transparent reklamujący jedną z większych sieci odzieżowych, który całkowicie opinał kształtny budynek dawnej przychodni. Wątpie czy mieszkańcy Dźwigowa mają pojęcie jak pięknym przykładem architektury jest ten, sąsiadujący z Dworcem Głównym, budynek.

W Sztokholmie nie ma gburów. Życzliwość, uprzejmość i szczery uśmiech od pierwszego spojrzenia, tym uraczą Cię mieszkańcy tego miasta. Tymczasem, zaraz po przylocie do Gdańska, w autobusie zmierzającym do centrum wybuchła awantura, bo kierowca odmówił sprzedaży biletu. Obużeni pasażerowie dali upust swoim emocjom, mówiąc, że ów kierowca się na nich obraził. Kompletny brak zrozumienia i dobrej woli. Z jednej strony kierowca nie miał czasu (ani obowiązku!) rozmieniać im dwudziestu złotych, a z drugiej oni nie mieli skąd wziąć odliczonej sumy, więc jechali na gapę.
Całą drogę słuchałem marudzenia tych ludzi i zadawałem sobie jedno pytanie - jakim cudem przeżyłem tutaj tak długo?

Yay!
To nie jest tak, że jedno miejsce jest lepsze od drugiego. Nadal, z całego serca i z całych sił, kocham ten kraj i wszystkich ludzich, których tutaj poznałem. Coś mnie trzyma tu i nie mogę tak po prostu uciec. Z jednej strony jest to język, który czasami tak kaleczę, ale bez którego nie potrafiłbym żyć pełnią życia. Z innej rodzina i miejsca, które znaczą dla mnie bardzo wiele. Przecież moje życie, choć składa się na nie wiele umiarkowanych zwycięstw lub remisów, nie jest pasmem niekończących się porażek.

Ale gdy myślę o przyszłości, boję się i dlatego myślę o ucieczce. To naturalne.

Zawsze chciałem mieć takie zdjęcie. No, teraz już mam, czad, nie?

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.