" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



sobota, 15 stycznia 2011

Ci, którym nie udało się nic...

Nawet nie umiesz mnie opisać, choć przyglądasz mi się już drugą godzinę. Twoje zielone oczy bezskutecznie próbują przełamać barierę z moich powiek. Z każdą kolejną chwilą coraz głębiej zamykam się w sobie i śmiem twierdzić, że nie jesteś wstanie zmienić tego stanu rzeczy.
- Wiesz jak mam na imię? - Spytam, a Ty popadniesz w kolejną zadumę.
Jestem senny, a Ty patrzysz tak intensywnie. Czyżbyś pragnęła odgadnąć moje sny, nim na dobre zagoszczą za szklanymi świadomościami? Nie zdążysz. Niebawem dogoni nas świt, który przyćmi wszystkie nasze niewypowiedziane słowa. Chodź, nim zasnę pokaże Ci rozdwojony świat i kilka jego kopii opisanych na łamach różnych opowieści. Chodź, zabiorę Cię w podróż po zwielokrotnionej perspektywie moich nieobliczalnych osobowości.
W naszych żyłach płynie bezkresna rzeka postrzegań, przemierzymy ją na szalupie pełnej wyłowionych skojarzeń i urojonych znaczeń. Może gdzieś po drodze otworzysz szerzej oczy i wciągniesz mnie nimi w tą głęboką otchłań nieznaną nikomu. Nawet Bóg już tam nie zagląda bo chyba boi się tego co mógłby znaleźć. Cóż może tkwić w Twojej głowie? Pytam sam siebie, a Ty przysłuchujesz się i znów bezgłośnie rozmawiamy.
Będziemy siedzieć w ciszy i patrzeć jak pasy światła padają na brudne ściany, które z godziny na godzinę zbliżają nas do siebie. To bardzo powolny proces bo przecież nam nigdzie się nie spieszy. Niewątpliwie jesteśmy stworzeni do dokładnie takich chwil, gdy dni zamykają się w obrębie błyszczących szyb, których nie jesteś w żaden sposób zdolni zbić. Nie wiesz czy mógłbym być Twoją szansą, prawdopodobnie ostatnią z tych, które przyjdą łatwo. Chciałbym by wszystko było prostsze i dostępne od ręki. Ty dobrze o tym wiesz bo przecież współdzielisz ze mną ten leniwy stan w którym męczy mnie nawet drżenie pałeczkowatych palców. Odwarze się opowiedzieć Ci o sobie. Może to nie zmieni nic, ale ja nie mogę być pewny dopóty nie spróbuję. Skąd mogę wiedzieć czy odważny krok we wspólną przyszłość zrujnuje Twoje i moje życie?
Patrzę jak twoje malutkie usta układają się w kolejne słowa, a te formują sakramentalne zdanie.
- Może zostaniesz moim przyjacielem?
Moje serce ogarnia radość. Znów pozostaje w nim niewykorzystana przestrzeń, która nie wypełni się nawet pięknem Twych słów i chmur powoli przesuwających się przed obliczem słońca.

3 komentarze:

  1. "Nie wiesz czy mógłbym być Twoją szansą, prawdopodobnie ostatnią z tych, które przyjdą łatwo." Pozwoliłam sobie to zacytować, bo z moich ust padły kiedyś bardzo podobne słowa, z tym, że moja historia nie miała takiego miłego zakończenia.

    OdpowiedzUsuń
  2. to nie jest szczęśliwe zakończenie :D Przynajmniej nie dla mnie... Mam jednak nadzieje, że życie dopisze dalszy ciąg.

    OdpowiedzUsuń
  3. Dobra, źle zinterpretowałam, na dalszy ciąg czekam (i mam nadzieję również jak Ty, że nastąpi).

    OdpowiedzUsuń

Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.