" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



Pokazywanie postów oznaczonych etykietą powiastka. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą powiastka. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 31 stycznia 2011

A nasze ostatnie słowa to...

Nadzieja zwykła zabijać mnie przynajmniej raz w roku, zawsze wtedy, gdy odmawiasz mi tęsknoty, a ciało przecież łaknie jej tak bardzo. Mówię Ci, że ginę w tej pustce, w głowie przestrzelonej strzałą, bynajmniej nie amora, lecz kogoś może Tobie mniej znanego, który zwykł kryć się w mym cieniu i wykorzystywać wszystkie sytuacje podawane mu przez los. Taki z niego spryciarz!
Siedzę naprzeciwko Ciebie i płacze do lirycznego wnętrza, choć jest to fikcją z powodu istnienia jedynie zewnętrznej poświaty, którą ludzie uznają za moje prawdziwe oblicze i nazywają je rożnie. Od Filipa przez Korneliusza do skrajnego Hektora, stoimy w rzędzie pod osłoną cienia i szydzimy z siebie nawzajem. A Ty się przyglądasz przymykając jedno ze swych zielonych oczu i wątpisz w każdą z tych żałosnych cząstek mnie. Nigdy siebie nie widziałem. To takie przygnębiające, nie sądzisz? Nie odpowiadasz mi. Ciężko jest mi znieść fakt, że postanowiłaś mnie ignorować. Może chcesz w ten sposób wywrzeć na mnie presje, albo czekasz na ten właściwy moment, który zapewne nastąpi dopiero, gdy wyjdę.
Milczymy. Jakieś przerażające ciepło pulsuje pod moja skórą jakby wyrzuty sumienia, których dobrze nie rozumiem, albo nie dopuszczam do siebie z obawy przed prawdą. Milczymy, słuchając radia gdzie jakaś dobra dusza wie czym skutecznie stymulować nasze zmysły.
"Adekwatne jest bardziej: Na łóżku twym nie będę spał". Pomyśle, a piosenka zdąży się zmienić. Znów Nosowska, a zaraz po niej Grabaż i jego "Wirtualni chłopcy".
To śmieszne, wręcz absurdalne, że mówią za nas artyści, że ryczą z głośników to co nam ciśnie się na język, aż robi się purpurowy z niemożności plątania się po zakamarkach ust.
Nie mówimy: "Żegnaj, koniec, cześć. Bo po co?"
Nie umiem się z Tobą pożegnać, wyjść z tego impasu z takim samym pędem jak zbiegam po schodach w Twoim bloku. Bloku z szarego betonu wypełnionego po brzegi nadziejami ulotnymi jak gaz płynący w tej 30-letniej instalacji. Zawsze jestem szczery, tylko sam siebie oszukuje. Taki ze mnie "zły skurwiel" nie wart nawet 1/8 części prawy. Może to mnie wyróżnia, albo ciągnie raz w dół, a raz w górę, jak na karuzeli, mimowolna zabawa przyprawiająca o zawroty głowy. I depresje.

Stanę między garażami i zapale papierosa. Pewnie będę wyglądał równie abstrakcyjnie jak moje myśli zanikające stopniowo, zapadające się do wewnątrz, a wszystko to na tle starych bloków i kilku obłoków z których padał kiedyś deszcz. Staję się płytki jak kałuża w której gaszę papierosa. Miał ukoić myśli, a wywołał tylko wyrzuty sumienia, przecież nienawidzę nikotyny, tak jak zimy, autobusów i pustych przystanków. Pełnych zresztą też.

sobota, 15 stycznia 2011

Ci, którym nie udało się nic...

Nawet nie umiesz mnie opisać, choć przyglądasz mi się już drugą godzinę. Twoje zielone oczy bezskutecznie próbują przełamać barierę z moich powiek. Z każdą kolejną chwilą coraz głębiej zamykam się w sobie i śmiem twierdzić, że nie jesteś wstanie zmienić tego stanu rzeczy.
- Wiesz jak mam na imię? - Spytam, a Ty popadniesz w kolejną zadumę.
Jestem senny, a Ty patrzysz tak intensywnie. Czyżbyś pragnęła odgadnąć moje sny, nim na dobre zagoszczą za szklanymi świadomościami? Nie zdążysz. Niebawem dogoni nas świt, który przyćmi wszystkie nasze niewypowiedziane słowa. Chodź, nim zasnę pokaże Ci rozdwojony świat i kilka jego kopii opisanych na łamach różnych opowieści. Chodź, zabiorę Cię w podróż po zwielokrotnionej perspektywie moich nieobliczalnych osobowości.
W naszych żyłach płynie bezkresna rzeka postrzegań, przemierzymy ją na szalupie pełnej wyłowionych skojarzeń i urojonych znaczeń. Może gdzieś po drodze otworzysz szerzej oczy i wciągniesz mnie nimi w tą głęboką otchłań nieznaną nikomu. Nawet Bóg już tam nie zagląda bo chyba boi się tego co mógłby znaleźć. Cóż może tkwić w Twojej głowie? Pytam sam siebie, a Ty przysłuchujesz się i znów bezgłośnie rozmawiamy.
Będziemy siedzieć w ciszy i patrzeć jak pasy światła padają na brudne ściany, które z godziny na godzinę zbliżają nas do siebie. To bardzo powolny proces bo przecież nam nigdzie się nie spieszy. Niewątpliwie jesteśmy stworzeni do dokładnie takich chwil, gdy dni zamykają się w obrębie błyszczących szyb, których nie jesteś w żaden sposób zdolni zbić. Nie wiesz czy mógłbym być Twoją szansą, prawdopodobnie ostatnią z tych, które przyjdą łatwo. Chciałbym by wszystko było prostsze i dostępne od ręki. Ty dobrze o tym wiesz bo przecież współdzielisz ze mną ten leniwy stan w którym męczy mnie nawet drżenie pałeczkowatych palców. Odwarze się opowiedzieć Ci o sobie. Może to nie zmieni nic, ale ja nie mogę być pewny dopóty nie spróbuję. Skąd mogę wiedzieć czy odważny krok we wspólną przyszłość zrujnuje Twoje i moje życie?
Patrzę jak twoje malutkie usta układają się w kolejne słowa, a te formują sakramentalne zdanie.
- Może zostaniesz moim przyjacielem?
Moje serce ogarnia radość. Znów pozostaje w nim niewykorzystana przestrzeń, która nie wypełni się nawet pięknem Twych słów i chmur powoli przesuwających się przed obliczem słońca.