Próbowaliście uśmiechać się do ludzi mijanych na ulicach?
Warszawa to smutne miasto. Wbrew nazwie, wojna nigdy nie była tu mile widziana,
zresztą tak samo jak wszystko inne. Tym miastem można się zachwycić i umrzeć od
zachłyśnięcia się zadufaniem, ściekającym na chodniki z wiecznie rozkojarzonych
twarzy jej mieszkańców. Uśmiechałem się od Ursynowa po Marymont. Wzięli mnie z
dziecko, które w „odmienny sposób postrzega otaczający nas świat”. Pojechałem
do Bydgoszczy i tam kultywowałem swój zwyczaj bycia miłym, uprzejmym i
ułożonym, młodym człowiekiem o subtelnym, lecz stanowczym, uśmiechu.
Trzykrotnie mnie pobito i okradziono, a niezliczoną ilość razy wystawiono do
wiatru, jak młodziutką, naiwną dziewczynkę, czekającą na pierwszą randkę pod
teatrem.
Uśmiechaliście się w Trójmieście? Tam wiatr wieje w inną
stronę, od morza, a ludzie, szczególnie najmłodsi, często spoglądają w niebo na
lądujące samoloty. Jednak w gruncie rzeczy tutaj jest tak samo jak wszędzie,
tylko powietrze jest bardziej skore do igraszek wewnątrz krtani i można
spacerować brzegiem morza przez cały dzień. A czasem, gdy pogoda jest naprawdę
urzekająca, można odnieść wrażenie, że nasze życie zmierza w jakimś dobrym, z
góry określonym i niezależnym od nas, kierunku, zupełnie jakby było scenariuszem
napisanym na potrzeby taniego filmu, który musi zakończyć się happy endem.
Tylko, że ulga, którą odczuwamy, gdy wszystko dobiega końca,
wcale nie oznacza, że uwolniliśmy się od cierpień. Po prostu przestaje nas to
obchodzić. Czy ból jest czy go nie ma, czy ona kocha, czy zdradza, to traci
znaczenie. Oczywiście to stwierdzenie nie jest sensacyjnym odkryciem, każdy w
końcu do tego dochodzi, ale w jaki sposób ludzie reagują na taką refleksje?
Próbowaliście uśmiechać się do ludzi, którzy pogodzili się z
marnością swojego życia? Ja próbowałem. Nie jest to trudne, trzeba zacisnąć
wargi i unieść je nieznacznie w górę, jednocześnie stymulując swój umysł dobrym
nastawieniem i przyjemnymi myślami. Niestety, nie powiem wam jak radzić sobie z
bólem głowy, nadchodzącym o poranku każdego następnego dnia, aż do waszego
wymarzonego, szczęśliwego końca. Przykro mi, jeszcze nie dorosłem do udzielania
rad, mogę jedynie pokazywać palcem na smętne tłumy ciągnące ulicami pod moim
oknem i mówić, że nie zgadzam się na taki los.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.