" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



wtorek, 3 kwietnia 2012

Kwieciście

Próbowaliście uśmiechać się do ludzi mijanych na ulicach? Warszawa to smutne miasto. Wbrew nazwie, wojna nigdy nie była tu mile widziana, zresztą tak samo jak wszystko inne. Tym miastem można się zachwycić i umrzeć od zachłyśnięcia się zadufaniem, ściekającym na chodniki z wiecznie rozkojarzonych twarzy jej mieszkańców. Uśmiechałem się od Ursynowa po Marymont. Wzięli mnie z dziecko, które w „odmienny sposób postrzega otaczający nas świat”. Pojechałem do Bydgoszczy i tam kultywowałem swój zwyczaj bycia miłym, uprzejmym i ułożonym, młodym człowiekiem o subtelnym, lecz stanowczym, uśmiechu. Trzykrotnie mnie pobito i okradziono, a niezliczoną ilość razy wystawiono do wiatru, jak młodziutką, naiwną dziewczynkę, czekającą na pierwszą randkę pod teatrem.
Uśmiechaliście się w Trójmieście? Tam wiatr wieje w inną stronę, od morza, a ludzie, szczególnie najmłodsi, często spoglądają w niebo na lądujące samoloty. Jednak w gruncie rzeczy tutaj jest tak samo jak wszędzie, tylko powietrze jest bardziej skore do igraszek wewnątrz krtani i można spacerować brzegiem morza przez cały dzień. A czasem, gdy pogoda jest naprawdę urzekająca, można odnieść wrażenie, że nasze życie zmierza w jakimś dobrym, z góry określonym i niezależnym od nas, kierunku, zupełnie jakby było scenariuszem napisanym na potrzeby taniego filmu, który musi zakończyć się happy endem.
Tylko, że ulga, którą odczuwamy, gdy wszystko dobiega końca, wcale nie oznacza, że uwolniliśmy się od cierpień. Po prostu przestaje nas to obchodzić. Czy ból jest czy go nie ma, czy ona kocha, czy zdradza, to traci znaczenie. Oczywiście to stwierdzenie nie jest sensacyjnym odkryciem, każdy w końcu do tego dochodzi, ale w jaki sposób ludzie reagują na taką refleksje?
Próbowaliście uśmiechać się do ludzi, którzy pogodzili się z marnością swojego życia? Ja próbowałem. Nie jest to trudne, trzeba zacisnąć wargi i unieść je nieznacznie w górę, jednocześnie stymulując swój umysł dobrym nastawieniem i przyjemnymi myślami. Niestety, nie powiem wam jak radzić sobie z bólem głowy, nadchodzącym o poranku każdego następnego dnia, aż do waszego wymarzonego, szczęśliwego końca. Przykro mi, jeszcze nie dorosłem do udzielania rad, mogę jedynie pokazywać palcem na smętne tłumy ciągnące ulicami pod moim oknem i mówić, że nie zgadzam się na taki los.



Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.