" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."
wtorek, 12 lutego 2013
Głodny milion słów skreśli
Autor:
Unknown
Ostatnio można było mnie przeczytać TUTAJ. Wtedy miałem znacznie lepszy humor...
Miałem się uczyć. Przyjechałem do tego przeklętego miasta na dwa dni, tylko po to by przeczytać to, co udało mi się znaleźć w notatkach i pójść na bezsensowny egzamin, na którym i tak wszyscy wszystko spiszą. Ale nie ważne, jechałem ponad pięć godzin, w tym ponad dwie między Bydgoszczą, a Toruniem, jestem głodny i boli mnie głowa, ale to nie jest ważne. Ważne jest, żebym pisał.
Jest środek roku akademickiego, przełom semestrów, a całość mojej pracy licencjackiej zawiera się w dwóch kilobajtach, a to tylko dlatego, że raczyłem w pliku wpisać jej tytuł i swoje nazwisko. To nie jest jakaś blokada, no bo przecież ja świetnie piszę (tak mi wszyscy mówią, ale jakoś tego nie widzę), a i temat jest w miarę łatwy, tylko, że cała jego "prostota" znika w starciu z brutalną rzeczywistością. Za bardzo uwierzyłem w to, że łatwo przyjdzie mi się dogadać z firmą o której mam pisać pracę, że przekonam ich podczas zwykłej rozmowy, jak człowiek z człowiekiem, po dobroci. Niestety, przyszło mi grać z mistrzami zwodzenia, przecież oni odrzucili już setkę podobnych do mnie, szukających pracy, więc kim dla nich jest, jakiś tam student z Torunia, który chce coś o nich napisać? Oni mają miliony z dotacji, oni są zawaleni robotą by te miliony wydawać... Zresztą nie ważne. Wiem, że to graniczy z głupotą, ale postanowiłem zmienić temat pracy licencjackiej na samym początku ostatniego semestru studiów. To prawie tak, jakbym na chwilę przed odlotem zorientował się, że mam bilet na niewłaściwy samolot.
A najchętniej rzuciłbym to wszystko w pizdu. Nie muszę studiować, ale społeczeństwo, czy może jakaś siła wyższa, zdaje się właśnie takiej ofiary ode mnie wymagać. Jasne, mogę wziąć los we własne ręce i robić to co mi się żywnie podoba, lecz "trzeba liczyć się z konsekwencjami" i z pytaniami, czy warto się poddawać, gdy do końca zostało raptem pięć miesięcy?
Nie rozpoznaję osoby, którą byłem przed laty. To jakiś cień, jakaś legendarna postać, którą musiałem zmyślić i przypadkiem wplotła się w moje wspomnienia. A może nic się nie zmieniłem i dalej jestem pierdołą bez ambicji, który potrafi jedynie narzekać?
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Przestań marudzić, zacznij pisać
OdpowiedzUsuńo.