Tytuł: Gra Endera; Mówca umarłych
Autor: Orson Scott Card
To na pewno nie będzie recenzja, bo chyba nie jestem wstanie napisać takowej dla tych dwóch książek. Będzie to raczej tekst podsumowujący moją lekturę.
Grą Endera zainteresowałem się, gdy usłyszałem zapowiedź filmu o tym samym tytule. Dałem się skusić i zobaczyłem jedną trzecią pierwszego zwiastuna. Dziś te kilka scen mój mózg sprytnie wykasował ze swojej pamięci. Dzięki temu, pierwszy raz w życiu, pójdę na film, przeczytawszy wcześniej książkę, a zarazem pozbawiony jakiegokolwiek wyobrażenia o nim.
Dlaczego to robię? Ponieważ ta książka jest pierwszą, która nie pozwoliła mi oderwać się od swych treści nawet na minutę. Przeczytałem ją wciągu jednej nocy, od deski do deski, nawet bez jakiś wcześniejszych podchodów, które zwykłem czynić w stosunku do innych powieści.
Nie umiem dokładnie wytłumaczyć co tak mocno przykuło moją uwagę, że raptem trzy dni później zabrałem się za Mówcę umarłych, drugą książkę z sagi o Enderze. Może ma to związek z moimi pragnieniami i marzeniami, które żywiłem dzieckiem będąc. Z pewnością polubiłem głównego bohatera za przenikliwość, naturalność i, swego rodzaju, pewną "ludzkość". Autor bardzo dobrze rozdał cechy bohaterom i świetnie zaprojektował otaczający ich świat, choć miejscami, aż prosi się o jakieś większe konkrety.
Fabuła nie jest skomplikowana, jest logiczna, ale może kogoś zaskoczyć, jeśli nie przywykł do literatury fantastyczno-naukowej. Miejsca, już w pierwszej książce, widać, że autor zamierza przekształcić tę jedną książkę w coś więcej, że projektuje już losy całego świata, nie tylko w przód, ale też wstecz. Dziś już wiadomo, że Card napisał trzynaście książek związanych z tym uniwersum, a kolejne są już w przygotowaniu.
Więc o co w tym wszystkim chodzi? Poznajemy pewne dziecko, które przez rówieśników określane jest mianem "Trzeci", uchodzi za pupila, a w karku ma wszczepiony implant rejestrujący wszystkie jego funkcje życiowe. Oczywiście ta słaba osóbka, którą prześladują koledzy z klasy, jest tak naprawdę wybrańcem, jedyną osobą na świecie posiadającą predyspozycję do ocalenia ludzkości. Bo Ziemi zagraża zła i okrutna rasa Robali.
Sytuacja zaczyna się rozwijać, a my podążamy śladem Endera, naszego małoletniego bohatera, który w wieku zaledwie sześciu lat, trafia do Szkoły Bojowej, orbitującej wokół Ziemi. Widzimy jak uczy się taktyki, jak trenuje by być coraz lepszym żołnierzem. Wtedy zaczyna się jego gra...
Druga książka przytacza dalsze losy Endera, który nie jest już dzieckiem, lecz kapłanem nowej religii, tytułowym Mówcą umarłych. Przylatuje na planetę Lusitania, gdzie władza należy do kościoła katolickiego, a gdzie, prócz ludzi, żyje jeszcze jeden gatunek inteligentnych istot, zwanych Prosiaczkami.
Tego typu literatura może nudzić, szczególnie tyczy się to drugiego tomu, gdzie rozważania religijne, etyczne i antropologiczne, spotykają się z portugalskimi imionami i nazwiskami. Sporo w tych książkach miejsc, w których fabuła nagle przyspiesza, mijają lata, czasem dekady, a później znów wydarzenia biegną swoim tempem, byśmy mogli podziwiać bohaterów w ich codziennej walce o lepsze jutro. No może troszkę przesadziłem, ale dla fanów jednostajnego toku wydarzeń może się to okazać nieznośne.
Jest w tej sadze to "coś", co sprawia, że nie umiem oderwać się od tego uniwersum. Być może to przez to, że zawsze marzyłem by być kimś takim jak Ender Wiggin. Podziwianym, a zarazem nienawidzonym, znającym historię nie z książek, ale z własnej obserwacji, z własnego punktu widzenia.
To "coś" może też wiązać się z faktem, że zawsze chciałem napisać taką opowieść. Co więcej, od bardzo dawna snułem w swych wieczornych myślach kolejne, niekończące się, historie, w których moi bohaterowie mierzyli się z nieskończoną liczbą wrogich istot.
Naprawdę nie wiem czy zachęciłem kogoś do lektury, czy może raczej sprawiłem, że ktoś się rozmyślił. Chociaż bardzo możliwe, że nie udało mi się dokonać czegokolwiek, nie wywarłem jakiegoś efektu, lecz po prostu wylałem dwa wiadra przemyśleń, które niczego nie wnoszą. Jeśli również tak myślisz, drogi Czytelniku, to bardzo mi przykro z powodu straty Twego czasu.
Jedno jest pewne - niecierpliwie czekam na film.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.