Dziękuję za Tango, panie Sławomirze.
***
Stosowny podkład muzyczny
Przypuszczałbyś, że się zestarzeję? Że będę narzekał, że kiedyś było inaczej i, że zatęsknię do tych beztroskich czasów, bo teraz, gdy już wreszcie jestem dorosły, wszystko smakuje źle. Skąd ta gorycz w ustach?
Cholera. Wiem co byś powiedział. Tak, to prawda, pierdolę od rzeczy i można było to przewidzieć, przecież nie jestem pierwszy, którego dotyka przemijanie. Tylko dlaczego latem, dlaczego teraz głowię się nad tym, zamiast pracować, zamiast starać się być lepszym od tej rzeszy żałosnych dzieci, próbujących coś osiągnąć skomplikowanymi sposobami. Wyobrażasz sobie mnie, takiego zarozumialca, który uważa się za najlepszego pisarza na świecie (a przynajmniej w okolicy)?
Pamiętam jak rozmawialiśmy, a było to dobre pięć czy sześć lat temu, gdy wybierałem się do liceum lub krótko po tym, gdy się do niego dostałem. Powiedziałeś, że nic nie będzie już takie same, że w tej chwili robię wielki krok do przodu i znikam za horyzontem, zostawiając to co dziecinne za sobą.
Widzisz, wydaje mi się, że stało się jednak inaczej. Zaszedłem daleko dalej, niż śmiałem marzyć w wieku siedemnastu lat, ale teraz stoję wysoko, mam wielkie i mocne nogi, które twardo wrastają w dojrzałą ziemię, ale wzrok kieruję za siebie, gdzie, gdy mocno się skupię, widzę niejasny obraz przeszłości. Powiedziałbyś, że to totalny kretynizm i, że jestem debilem, bo nie koncentruję się na bieżących problemach, wyrastających na obranej przeze mnie ścieżce. Może miałbyś rację, a może nie? Przyjdzie mi to ocenić za kolejnych kilka lat.
![]() |
| by Ju. |
![]() |
| Kilka lat, i kilkanaście kilo mniej, temu |


Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.