" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



sobota, 23 listopada 2013

Osoblistość #2

Nawigacja
~ Początek ~ #1 ~ #2 (jesteś tutaj) ~ 

*** Dziewczyna w purpurowym samochodzie ***

Ewelina, Ewa albo Edyta. Nie pamiętam dokładnie, w każdym razie, jej imię zaczynało się na literę E. Była niewysoką, dwudziestojednoletnią blondynką, która lubiła nosić sukienki, chodzić do kina i mówić o kulturze współczesnej Danii. Czułem się przy niej głupi, co może oznaczać, że była osobą wyjątkową, a na pewno dojrzalszą, szczególnie, że ja nie miałem jeszcze matury.
Wtedy myślałem, że nigdy nie będzie mi dane poznać prawdziwej kobiety, a tymczasem, zupełnie przypadkiem, któregoś dnia spytała, czy nie miałbym ochoty wybrać się z nią na małą wycieczkę samochodową. Jeździła wówczas Golfem IV, który był autem marzeń dla połowy męskiej populacji Polski, a przynajmniej tak mi się zdawało.
Przez moment czułem się nikim, widząc ją za kierownicą purpurowego Volkswagena, którego pieszczotliwie nazwała Johny, a deskę rozdzielczą ozdobiła kwiatami słonecznika. Oczywiście Ewelina miała na sobie sukienkę w kolory zbliżone do karoserii auta. Siedemnastoletni autor myślał, że oszaleje.

Jak przystało na bydgoszczan, pojechaliśmy na wycieczkę do Torunia. W takcie prawie godzinnej podróży poruszyliśmy niemal wszystkie tematy, począwszy od bezpieczeństwa na drogach, a skończywszy na związku kultury nordyckiej z wczesnym okresem polskiej państwowości. Ewa miała pewne drastyczne doświadczenia jeśli chodzi o podróżowanie autem. Prawdopodobnie, bo nie wiem tego na pewno, ktoś z jej bliskich zginął w wypadku samochodowym. Gdy dziś o tym myślę, mam wrażenie, że każdy z nas miał w życiu styczność z kimś, kto na własnej skórze poznał kruchość ludzkiego życia.
Była dobrym kierowcą, prowadziła spokojnie. Mój entuzjazm znacznie się ostudził i czułem się już całkowicie swobodnie. Gdy dotarliśmy na miejsce, okazało się, że w Toruniu jest brzydko i pada. Przeszliśmy się brzegiem Wisły, nad którym miałem w przyszłości spędzi mnóstwo czasu, kontemplując swoje życie. Potem wypiliśmy kawę w McDonaldzie, z braku lepszego pomysłu.
Edyta opowiadała mi o swoich planach na przyszłość. Chciała dokończyć studia i wyjechać do Danii, Holandii lub Szwecji i tam poszukać szczęścia. Miała to wszystko ładnie poukładane w głowie, w przeciwieństwie do mnie, licealisty żyjącego z dnia na dzień na garnku rodziców.
Nie wiem co się z nią stało. Być może sprzedała swój samochód, wyjechała z kraju i żyje gdzieś daleko, spełniając swoje marzenia, zabawiając swoje dziecko i oczekując powrotu męża z pracy. Zasłużyła na happy end.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.