Nawigacja
***
Dziewczyna w purpurowym samochodzie ***
Ewelina,
Ewa albo Edyta. Nie pamiętam dokładnie, w każdym razie, jej imię
zaczynało się na literę E. Była niewysoką, dwudziestojednoletnią
blondynką, która lubiła nosić sukienki, chodzić do kina i mówić
o kulturze współczesnej Danii. Czułem się przy niej głupi, co
może oznaczać, że była osobą wyjątkową, a na pewno dojrzalszą,
szczególnie, że ja nie miałem jeszcze matury.
Wtedy
myślałem, że nigdy nie będzie mi dane poznać prawdziwej kobiety,
a tymczasem, zupełnie przypadkiem, któregoś dnia spytała, czy nie
miałbym ochoty wybrać się z nią na małą wycieczkę samochodową.
Jeździła wówczas Golfem IV, który był autem marzeń dla połowy
męskiej populacji Polski, a przynajmniej tak mi się zdawało.
Przez
moment czułem się nikim, widząc ją za kierownicą purpurowego
Volkswagena, którego pieszczotliwie nazwała Johny, a deskę
rozdzielczą ozdobiła kwiatami słonecznika. Oczywiście Ewelina
miała na sobie sukienkę w kolory zbliżone do karoserii auta.
Siedemnastoletni autor myślał, że oszaleje.
Jak
przystało na bydgoszczan, pojechaliśmy na wycieczkę do Torunia. W
takcie prawie godzinnej podróży poruszyliśmy niemal wszystkie
tematy, począwszy od bezpieczeństwa na drogach, a skończywszy na
związku kultury nordyckiej z wczesnym okresem polskiej państwowości.
Ewa miała pewne drastyczne doświadczenia jeśli chodzi o
podróżowanie autem. Prawdopodobnie, bo nie wiem tego na pewno, ktoś
z jej bliskich zginął w wypadku samochodowym. Gdy dziś o tym
myślę, mam wrażenie, że każdy z nas miał w życiu styczność z
kimś, kto na własnej skórze poznał kruchość ludzkiego życia.
Była
dobrym kierowcą, prowadziła spokojnie. Mój entuzjazm znacznie się
ostudził i czułem się już całkowicie swobodnie. Gdy dotarliśmy
na miejsce, okazało się, że w Toruniu jest brzydko i pada.
Przeszliśmy się brzegiem Wisły, nad którym miałem w przyszłości
spędzi mnóstwo czasu, kontemplując swoje życie. Potem wypiliśmy
kawę w McDonaldzie, z braku lepszego pomysłu.
Edyta
opowiadała mi o swoich planach na przyszłość. Chciała dokończyć
studia i wyjechać do Danii, Holandii lub Szwecji i tam poszukać
szczęścia. Miała to wszystko ładnie poukładane w głowie, w
przeciwieństwie do mnie, licealisty żyjącego z dnia na dzień na
garnku rodziców.
Nie
wiem co się z nią stało. Być może sprzedała swój samochód,
wyjechała z kraju i żyje gdzieś daleko, spełniając swoje
marzenia, zabawiając swoje dziecko i oczekując powrotu męża z
pracy. Zasłużyła na happy end.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.