" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



Pokazywanie postów oznaczonych etykietą postaci. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą postaci. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 19 maja 2014

Dźwigając codzieność

Zamieszkałem w pradawnej części Gdańska. Tutaj młode twarze prawie zawsze są przejazdem lub przypadkiem, gdy piątkowy nurt zabawy zniesie ich gdzieś na bok. Miejsce to usłane jest ludźmi, którzy w większości osiedlili się tutaj zaraz po wojnie i pamiętają jak wiele czasu zajęło odgruzowywanie tego miasta i przywracanie normalności, której widno od zawsze majaczyło gdzieś na horyzoncie.
Minąłem tego pana kilkukrotnie w drodze do pracy czy na zakupy. Siedział w swym wózku, w berecie, podobnym do tych, jakie noszą kombatanci. Nie miał nóg. To przykuło moją uwagę i sprawiło, że w mym sercu pojawił się ogromny ładunek współczucia.
Nie wiedziałem gdzie mieszka, nie znałem historii jego życia, choć miałem wielką ochotę wypytać go o wszystko. Może rzeczywiście był kombatantem, może dzięki niemu wolno mi dziś pisać te słowa w swym ojczystym języku?
Te oraz setki innych myśli przeszło mi przez głowę w ciągu kolejnych dni. Zastanawiało mnie, że pomimo tego, iż jego ruchy są znacznie ograniczone, dość często widuję go pomiędzy kamienicami, jak powoli przemyka po betonowych płytach, patrząc na powoli rozkwitającą naturę.
To nie był typ człowieka, który przegrał z czasem, którego pokonała jego ułomność. Było mi go żal, to oczywiste, ale z drugiej strony powoli nabierałem przekonania, że, w jakiś pokrętnych sposób, ten człowiek jest szczęśliwy.
Pewnego dnia dostrzegłem go poprzez uchylone wrota jednego z garaży. Czyścił starannie swój mały, czerwony samochód. Widok był bolesny, ale i wspaniały. Mimo wieku i ograniczeń, sam dbał o auto.
Tydzień później zobaczyłem jak wjeżdża nim do garażu. Samodzielnie. Zamarłem na chwilę z rozwartymi ustami i podziwiałem ten manewr. Był na zakupach, bo z bagażnika wystawał jakiś kwiat doniczkowy oraz ucho większej torby.
Podszedłem bliżej i dyskretniej zajrzałem do wnętrza. Nieskomplikowany system dźwigni zapewne służył do obsługi pedałów, więc, tak jak przypuszczałem, ów pan przystosował samochód do swoich potrzeb. Odchodząc, podziwiałem cały proces wystawienia wózka i przesiadki na niego z fotela kierowcy. 
W duchu wrzeszczałem na siebie, notorycznego lenia, który za wszelką cenę szuka wymówek by uniknąć wysiłku. "Patrz, jak należy dźwigać codzienność. Do samego końca."

środa, 2 kwietnia 2014

Osoblistość #4

Nawigacja~ Początek ~ #1 ~ #2 ~ #3 ~ #4 (jesteś tutaj)



***Wujek E.***


Chyba nikomu nie trzeba mówić, że rodzina jest ważna, choć wielu z nas przekonuje się o tym, gdy jest już za późno. Rodzice, dziadkowie i rodzeństwo, tworzą pierwszą społeczność do której przynależymy i, czy tego chcemy, czy nie, to od tych ludzi jesteśmy zależni, to oni nas kształtują.

Nie znam się na socjologii. W tej materii jestem raczej amatorem, który wyciąga oczywiste wnioski z zaobserwowanych zjawisk, dziejących się wokół. Interesuję się ludźmi, chciałbym wiedzieć o innych jak najwięcej, bo, kiedyś tam, wiele lat temu, ktoś zaszczepił we mnie ciekawość do świata i jego mieszkańców.
Nigdy nie wyraziłem swojej wdzięczności wprost, mówiąc, że dzięki tej osobie wyrosłem na człowieka, którym dziś jestem. Oczywiście nie jest to tylko jego zasługą, bo wiele osób miało na mnie wpływ, ale z jakiegoś powodu, ze szczególnym sentymentem, wspominam E., którego lubiłem nazywać wujkiem.
Nie byliśmy spokrewnieni, ale pięcioletnie czy sześcioletnie dziecko ma ograniczoną perspektywę i pewne rzeczy naprawdę trudno wytłumaczyć. Dlatego nie dziwię się, że ta osoba przetrwała w mojej pamięci jako "wujek", choć tak naprawdę E. był naszym sąsiadem, przesiadującym całymi godzinami w swoim garażu, na naszym podwórku.
Przez wiele lat był kierowcą, woził słodycze z pobliskiej fabryki w różne zakamarki kraju. Później, gdy przeszedł na emeryturę, w każdą sobotę jeździł na ryby swoim białym Polonezem. Pamiętam, że mój ojciec czasami pożyczał od niego to auto byśmy mogli odwiedzić krewniaków z dalszych stron (na przykład w Opolu).

W jakiś magiczny sposób E. zastąpił mi dziadka, którego, w tamtym czasie, nie było na miejscu. To chyba naturalny proces, że człowiek instynktownie szuka substytutów, gdy nic w najbliższym otoczeniu nie jest zdolne zaspokoić jego podstawowych potrzeb.

Pamiętam garaż, w którym E. trzymał prawdziwy arsenał narzędzi, gratów, pustych butelek i różnych, zdawało się, nieprzydatnych sprzętów służących do połowu ryb. Dla dziecka była to prawdziwa świątynia, pełna skarbów o magicznych właściwościach. Oczywiście nie mam tutaj na myśli wódki, którą E. popijał z towarzyszami swych wypraw, lecz różne smary i oleje o lepkim, niepokojąco kuszącym, zapachu.

Stary garaż pełen tajemnic
Foto

A cóż za towarzystwo spotykało się pod tym garażem! Do dziś spacerują po mej głowie ci mężczyźni, mówiący do siebie tym specyficznym, miejskim dialektem, którego latami nie mogłem zrozumieć. Większość z nich przekroczyła pięćdziesiąty rok życia, najlepsze mieli już za sobą i jedyne co im pozostało, to topienie smutków w kolejnych ćwiartkach i setkach.
Taksówkarz, kierowca, mechanik czy motorniczy tramwaju, spotykali się latem dzień w dzień, w cieniu akacji porastających moje podwórze i dyskutowali o sprawach bieżących.
Wtedy nie wiedziałem, że większość z nich szuka ucieczki od rzeczywistości, od żon, które ciągle wymagały więcej i od pamięci, która nie pozwalała zachować słodką obojętność.

Przyglądałem im się z boku, uczyłem się życia, ale, co gorsza, dorastałem i docierało do mnie coraz więcej obrazów majaczących dotąd wprost przed mymi oczami.
Zdrowie nie dopisywało E. Gdy mi przybywało lat i kilogramów, jemu coraz większy trud sprawiało poruszanie się. Kule poszły w odstawkę, Polonez i działka na sprzedaż, a garaż przydał się ojcu na nasz nowy samochód.
Pamiętam, gdy widziałem się z nim ten ostatni raz. Ciasna kawalerka, z kuchnią pełniącą funkcję przedpokoju i łazienką skrytą za zasłonką wypełniona była letnim zapachem przygotowywanego obiadu. Do teraz, gdzieś głębi nosa odnajduję zapach stuletnich, drewnianych schodów, prowadzących do siedziby E. na piętrze, zmieszany z lepką wonią rozgotowanych ziemniaków. Mieszkał tam razem z żoną, która pomagała mu we wszystkim, gdy nie mógł się już poruszać na własnych nogach, więc to ona przyrządzała te posiłki i to ją zacząłem widywać częściej niż jego.
Przyniosłem wtedy wielki kosz jabłek z naszego drzewa. Ucieszył się, bo zobaczył dorosłego mężczyznę w przeddzień wyjazdu na studia do Torunia, w miejscu gdzie kilka lat temu był, umorusany błotem, smarkacz, grzebiący w jego zardzewiałych gratach.
Pytał czy wszystko w porządku, czy wszyscy zdrowi i czy mamy to, czego pragnęliśmy. On wtedy nie miał już nic, prócz głębokiego głosu, dudniącego w klaustrofobicznym pomieszczeniu.

Śpieszmy się kochać, śpieszmy się doceniać
Foto


Zmarł kilkanaście miesięcy później, gdy uczyłem się na jakiś bzdurny egzamin. Nie mogłem jechać na pogrzeb, musiałem być gdzieś indziej. Minęło już sporo czasu, a ja, tak zwyczajnie, tęsknię.

środa, 4 grudnia 2013

Słomka

Koty to osobliwe stworzenia. Chcą być głaskane, wielbione, a jednocześnie stale knują w jaki sposób uprzykrzyć człowiekowi życie. Niektórzy je uwielbiają (na przykład ja i Ju), a inni nie potrafią znieść obecności tych futrzaków. Dziś chciałbym wam przedstawić sympatyczną kotkę, która ma całkiem intrygującą historię.


Wszystkie zdjęcia są autorstwa Jakuba Woźniaka. 

wtorek, 26 listopada 2013

Osoblistość #3

Nawigacja
~ Początek ~ #1 ~ #2 ~ #3 (jesteś tutaj)


*** Pani F. ***

Każdy w życiu przechodzi jakieś, bardziej lub mniej, traumatyczne momenty. Najczęściej uderza nas śmierć, zawsze zbyt nagła, zawsze krzywdząca. Ucieklibyśmy od niej, gdyby tylko było to możliwe. Niestety, niekiedy zdarza się tak, że to co złe i nieprzyjemne, piętrzy się i spada na nas niczym lawina. Zwykle człowiek, którego los gwałtownie obdarł ze szczęścia, traci równowagę i popada w głęboką depresję.
Była magistrem lingwistyki, uczącą, ni mniej ni więcej, tyle lat, ile ja miałem szczęście chodzić po świecie. Podbijała serca swych uczniów szczerym, sympatycznym uśmiechem i zachowaniem, które nijak nie pasowało do charakterystyki typowego belfra.
Gdy ją poznałem, zastanawiałem się, dlaczego ta średniego wzrostu kobieta, zawsze ubiera się na czarno i nosi przynajmniej dziesięciocentymetrowe szpilki. Potem usłyszałem jak wspomina o śmierci brata, który był dla niej ważny. Kilka razy przyszło mi słuchać jak opowiadała o swym dzieciństwie, spędzonym w zaciszu toruńskich parków, gdzie, jako bardzo młoda dziewczynka, bawiła się całymi dniami.
Próbowała nas uczyć języka, ale nikt z nas nie miał w sobie dość skrupułów by domagać się wiedzy z podręcznika. Ciekawiło nas to, co nauczycielka mówiła prosto z serca, więc opowiadała nam o swoich studiach, o rodzinie i przyjaciołach, o smutku i momentach, gdy jest jej ciężko. Wkrótce staliśmy się jej ulubioną grupą, która przez całe zajęcia słuchała i dyskutowała nad osobistymi wynurzeniami nauczycielki.

Przez dwa lata obserwowałem lawinę, osuwającą się na jej głowę. Gdy śmierć zabrała kolejną, ważną dla niej osobę, wszystko runęło. Rozwiodła się z mężem, rozbijając rodzinę. Została okradziona ze sporej sumy, a także pożegnała się z pracą, gdyż wyszło na jaw, że niespecjalnie dobrze nas uczy. Pół roku bolesnego upadku w najciemniejszą przepaść.
Widziałem jak walczy z goryczą, zatruwającą jej myśli. Widziałem łzy, gniew i szaleńczy śmiech, niosący ze sobą echo rozpaczy. A mimo to miała dość sił, by przychodzić do szkoły i próbować wnieść nam coś do tych pustych głów.
Wierzę, że byliśmy dla niej pewną formą pocieszenia, że, dopóki widywała się z nami, mogła czuć, że jest jeszcze miejsce na ziemi, gdzie może poczuć się dobrze. I choć czasem bywaliśmy bezczelni, a ja popisywałem się raczej swoją głupotą i lenistwem, niźli elokwencją i kulturą osobistą, to jednak nam najtrudniej przyszło godzić się z faktem zmian i odejścia naszej ulubionej "pani".
Teraz, gdy czuję, że każdy mój krok zdaje się prowadzić do katastrofalnej porażki, przypominam sobie ją i jej ciemne włosy lub grymas niezadowolonej twarzy. "I, Ty, młody chłopie, masz w życiu problemy?". Natychmiast przypominam sobie, że nie mam bladego pojęcia o trudach życia, a wszystko, co mnie do tej  pory spotkało, jest tylko błahostką, przystawką, przed głównym daniem, które niebawem zaserwuje mi los. 

sobota, 23 listopada 2013

Galeria Osoblistości - początek

Czytelniku drogi! Jeśli zajrzałeś w to miejsce, musisz wiedzieć, że osoby uchwycone przez autora istnieją naprawdę, choć mają inne imiona i znacznie więcej, bardziej charakterystycznych, cech. Z innych ważnych informacji - autor jest stronniczy, całkowicie bezczelny i, prawdopodobnie, ma pierwsze objawy grafomanii. Raczy także z góry przeprosić wszystkich urażonych jego głupotą.
W Galerii Osoblistości nie zrobisz zakupów, choć czynna jest całą dobę, przez okrągły rok. Nie obejrzysz tutaj zbyt wielu obrazków, choć, owszem, są tutaj portrety, lecz raczej słowne. Spodziewaj się mnogości, raczej wątłej jakości, opisów ludzi, którzy w jakiś sposób przyciągnęli moją uwagę.

*** Wstęp ***

Fascynują mnie ludzie, których spotykam na swej drodze. Niezależnie od tego, czy jest to człowiek w moim wieku, przeklinający bez powodu, czy staruszek, szukający najtańszych smakołyków na półce w popularnym sklepie spożywczym. Niestety, nie zawsze mam w sobie dość odwagi, by po prostu z tym kimś porozmawiać, choć wielu uważa, że nie brak mi śmiałości, a może bezczelności, w kontaktach z drugim człowiekiem.
Często wychodzę na kompletnego idiotę. Zagapię się lub zamyślę, analizując pewną osobliwość spostrzeżoną u kogoś, kto, całkiem przypadkiem, znalazł się w pobliżu, choćby na chwilę. Naprawdę niewiele wystarczy by mnie zaintrygować, by skłonić mnie do dopasowywania danej osoby do historii, które plączą się w mojej głowie od lat. Bo przecież chciałbym w przyszłości napisać książkę i chciałbym, by wypełniły ją osoby, które kiedyś poznałem. Może nie będzie to najlepsza książka świata, ale będzie. Tylko to ma dla mnie jakiekolwiek znaczenie.
Nie chcę by to wszystko uleciało, dlatego muszę to utrwalić. Gdańsk to miasto szalenie inspirujące, bez przerwy dostarcza mi nowe materiały do moich rozmyślań i wręcz domaga się ode mnie bym pisał. Więc piszę, rozbudowując ten nędzny blog o kolejny dział.
Doprawdy, fascynują mnie ludzie.

Oto nawigacja dla zagubionych. Proszę klikać w poszczególne linki by  przenieść się dalej.
~ Początek (jesteś tutaj) ~ #1 ~ #2 ~ 

Osoblistość #1

Nawigacja
~ Początek ~ #1 (jesteś tutaj) ~ #2 ~ 

*** Profesor ***

Zaciekawił mnie pewien Profesor Ć., który, prócz posiadania śmiesznego nazwiska, w niesamowicie prosty i urzekający sposób potrafił wytłumaczyć swoim studentom różne zawiłe techniki plastyczne. Pogodny staruszek, zawsze w tym samym ubraniu, składającym się ze swetra naciągniętego na błękitną koszulę i przetartych jeansów, zdawał się ignorować pojedynek, jaki zachodził na jego głowie pomiędzy siwymi włosami, a postępującą łysiną.
Któregoś dnia jakiś student nie wywiązał się ze swojego obowiązku i nie złożył przed profesorem owoców swojej całosemestralnej pracy. Ć., spytał spokojnie, co przeszkodziło delikwentowi. Ten odparł, że nie mógł wyjść z domu, bo padał deszcz, który mógłby zniszczyć jego prace. Z trudem powstrzymałem się od śmiechu, natomiast poczciwy staruszek, skwitował wszystko stwierdzeniem, że student może już pożegnać się z zaliczeniem jego zajęć w pierwszym terminie.
Widziałem na jego twarzy, jak boli go niemożliwość podjęcia bardziej zdecydowanych działań. System szkolnictwa wyższego wymusza na nim uległość i blokuje bardziej zdecydowane działania. Mimo to, z powagą i szczerością, wyraził swoją negatywną opinię na temat postępowania studenta, który najwyraźniej miał profesora gdzieś.
Później słyszałem, jak delikwent żalił się swoim kolegom, że Ć., się na niego uwziął i pewnie, przy okazji, obraził, używając jakiś pokrętnego słownictwa. Wtedy uświadomiłem sobie jak krzywdzący potrafią być ludzie.

Każdy człowiek wymaga by traktować go choćby z minimalnym szacunkiem. Pomijając nawet tytuł profesorski, rozległą wiedzę czy jego wiek, Ć. nadal pozostawał uprzejmym człowiekiem, wywołującym uśmiech na twarzy niemal każdego rozmówcy. Cenił dobry, wyrafinowany żart, ale nie gardził też poczuciem humoru studentów, a wręcz przeciwnie, często włączał się do ich absurdalnych dyskusji, dodając jakieś ciekawe spostrzeżenie, wyśmienicie komentujące zaistniałą sytuację. Potrafił spuentować każdą moją wypowiedź, co sprawiało, że czułem się małym człowiekiem.
Co teraz robi? Nadal uczy, krzewiąc w młodych ludziach artystycznego ducha. Robi to nawet wobec tych, którzy z jakiegoś powodu nie mają chęci do nauki, bo wierzy, że któregoś dnia mogą żałować swej głupiej, młodzieńczej ignorancji.


Osoblistość #2

Nawigacja
~ Początek ~ #1 ~ #2 (jesteś tutaj) ~ 

*** Dziewczyna w purpurowym samochodzie ***

Ewelina, Ewa albo Edyta. Nie pamiętam dokładnie, w każdym razie, jej imię zaczynało się na literę E. Była niewysoką, dwudziestojednoletnią blondynką, która lubiła nosić sukienki, chodzić do kina i mówić o kulturze współczesnej Danii. Czułem się przy niej głupi, co może oznaczać, że była osobą wyjątkową, a na pewno dojrzalszą, szczególnie, że ja nie miałem jeszcze matury.
Wtedy myślałem, że nigdy nie będzie mi dane poznać prawdziwej kobiety, a tymczasem, zupełnie przypadkiem, któregoś dnia spytała, czy nie miałbym ochoty wybrać się z nią na małą wycieczkę samochodową. Jeździła wówczas Golfem IV, który był autem marzeń dla połowy męskiej populacji Polski, a przynajmniej tak mi się zdawało.
Przez moment czułem się nikim, widząc ją za kierownicą purpurowego Volkswagena, którego pieszczotliwie nazwała Johny, a deskę rozdzielczą ozdobiła kwiatami słonecznika. Oczywiście Ewelina miała na sobie sukienkę w kolory zbliżone do karoserii auta. Siedemnastoletni autor myślał, że oszaleje.

Jak przystało na bydgoszczan, pojechaliśmy na wycieczkę do Torunia. W takcie prawie godzinnej podróży poruszyliśmy niemal wszystkie tematy, począwszy od bezpieczeństwa na drogach, a skończywszy na związku kultury nordyckiej z wczesnym okresem polskiej państwowości. Ewa miała pewne drastyczne doświadczenia jeśli chodzi o podróżowanie autem. Prawdopodobnie, bo nie wiem tego na pewno, ktoś z jej bliskich zginął w wypadku samochodowym. Gdy dziś o tym myślę, mam wrażenie, że każdy z nas miał w życiu styczność z kimś, kto na własnej skórze poznał kruchość ludzkiego życia.
Była dobrym kierowcą, prowadziła spokojnie. Mój entuzjazm znacznie się ostudził i czułem się już całkowicie swobodnie. Gdy dotarliśmy na miejsce, okazało się, że w Toruniu jest brzydko i pada. Przeszliśmy się brzegiem Wisły, nad którym miałem w przyszłości spędzi mnóstwo czasu, kontemplując swoje życie. Potem wypiliśmy kawę w McDonaldzie, z braku lepszego pomysłu.
Edyta opowiadała mi o swoich planach na przyszłość. Chciała dokończyć studia i wyjechać do Danii, Holandii lub Szwecji i tam poszukać szczęścia. Miała to wszystko ładnie poukładane w głowie, w przeciwieństwie do mnie, licealisty żyjącego z dnia na dzień na garnku rodziców.
Nie wiem co się z nią stało. Być może sprzedała swój samochód, wyjechała z kraju i żyje gdzieś daleko, spełniając swoje marzenia, zabawiając swoje dziecko i oczekując powrotu męża z pracy. Zasłużyła na happy end.