Chciałem napisać o globalizacji. Chciałem napisać o prostytucji. Opowiedzieć o powiązaniach między mną obecnym, a mną z przed dziesięciu lat. Chciałem pisać o sobie, znów o sobie i jeszcze raz o sobie...
Gubię się i jestem niesystematyczny. Wciąż zaczynam snuć w głowie nowe historie i nie dokańczam starych. Mam mnóstwo rzeczy zaczętych, ale nie za często je kończę, a, mówiąc między nami, praktycznie nigdy.
Może boję się końca i dlatego moje opowieści urywają się nagle. A może moja cierpliwość nadal nie dojrzała do długich form, a te krótkie są dla mnie zbyt tajemnicze. Bo jakim cudem w sto czterdzieści znaków oddać sens własnych myśli? Niektórzy to potrafią i to oni wygrają tę batalię o czytelnika, którego rozkojarzenie dosięga w mniej niż 6 sekund.
Wszystko kończy się na słowach "chcę" oraz "postaram się". Zużyłem je do ostatku, są wytarte, kaleczą usta za każdym razem, gdy chcą się wydostać.
Nie wiem jak to pokonać. To nie jest deficyt motywacji, ani czasu, a raczej pewna blokada wynikająca z mojej natury. Nie wiem jak zwalczyć swoje niepoprawne nawyki blokujące mój potencjał.
Nie dziwię się, że stawiam na sobie krzyżyk, że napisałem "Skreśl niepotrzebne, a zacznij ode mnie...". Czasami każdy człowiek ma siebie dość, ale to zdanie dobitnie pokazuje co myślę o swoim postępowaniu. Niby powtarzam sobie, że nie wolno mi żałować, ale ciągle cofam się w czasie swymi myślami i przekopuje te sytuacje na nowo. Jak wiele miałbym teraz, gdybym postąpił inaczej już na samym początku?
Gapię się w ekran bezmyślnie. Kolejny trzy godziny wolnego czasu przepadło bezpowrotnie, bo dwa dni temu BattleGoat wydało kolejną edycję Supreme Rulera. Serio? Mam dwadzieścia trzy lata i nadal zarywam noce przy grach komputerowych...
Nawet nie wyobrażam sobie jak bardzo wkurwia to Ju. Moje postępowanie w ogóle nie przystoi do mojej osobowości, jest raczej dziwną karykaturą, która zabrania mi wychylać się zza zasłony świadomości. Czy wolność mogę osiągnąć jedynie wśród liter?
Spalam się z miłości do liter, bo... warto. Piszę te słowa i rzucam je w pustą przestrzeń, bo... chcę zmusić się do działania. Nie chcę tutaj komentarzy, żadnych wyświetleń, to Aerarium, nie Forum, to skarbiec, nie zbiegowisko gapiów. Tutaj trzymam skarby, myśli, które uciekają z mojej dziurawej głowy coraz szybciej. Nieprawdopodobnie szybko.
I co dalej? Zobaczymy.
I co dalej? Zobaczymy.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.