Z okazji trzydziestych urodzin najpopularniejszej gry wszech czasów, postanowiłem opisać swoją historię związaną z grami komputerowymi. Wspomnień mam wiele, więc zawrę tutaj tylko te najwyraźniejsze.
![]() |
| Contra. Pierwsza gra, która mnie pochłonęła.
Contra
Zapamiętałem te grę z dwóch powodów. Po pierwsze miała zaimplementowany tryb dla dwóch graczy, więc razem z bratem graliśmy do upadłego, a że miało to miejsce jeszcze w czasach przedszkolnych, zbierało nam cały dzień.
Drugim powodem była grafika. Ta zieleń, brąz i błękit, widoczne na powyższym obrazku, wyryły się głęboko w mej pamięci i psychice. Nie przypominam sobie, by jakakolwiek inna gra z tamtego okresu wyglądała w ten sposób. Rozgrywka była frustrująca, często trzeba było przechodzić te same poziomy, co czyniło koniecznością oglądanie ciągle tego samego zestawu obrazków.
Pegasus
Targowisko miejskie, odwiedzane minimum raz w miesiącu. Każde stoisko przyciągało z daleka różnymi odcieniami żółtego koloru. Kartridże były głównym towarem, którym wtedy obracano. Co niedzielę setki ludzi przetaczało się przez rynek w poszukiwaniu gier. Z dzisiejszej perspektywy widzę jak prymitywne było to całe zamieszanie. Był początek nowego wieku, cały świat zachwycał się nowym PlayStation, a my, razem z kolegami z klasy, rozmawialiśmy tylko o grach umieszczonych na żółtych nośnikach.
W ogóle nie czuję sentymentu do tamtych czasów. Dlaczego? Gry tworzone na tę platformę nie należały do moich ulubionych. Odkryłem to, gdy rodzice postanowili obdarować nas sprzętem z prawdziwego zdarzenia.
Pierwszy komputer
Mój pierwszy komputer miał dysk twardy o objętości 1,95 GB, a pierwszą, poważną grą, którą udało nam się na niego upchnąć był Jagged Alliance 2.5: Unfinished Business dołączony do 79 numeru CD-ACTION z przełomu listopada i grudnia 2002 roku. Z tego co pamiętam, była to beznadziejnie trudna turówka, którą polski wydawca postanowił spolszczyć w kinowy sposób. Do dziś pamiętam te teksty aktorów "Sześciu chłopa - więcej nie wlezie". Wstyd przyznać, ale nie mogliśmy sobie dać rady z pierwszą planszą.
Chociaż, gdy jakiś czas temu CDA postanowiło dołączyć do swego pisma remake tej gry, mój brat postanowił sprawdzić czy coś się w jego życiu zmieniło, nadal uważał ją za koszmarnie trudną, ale grywalną i ciekawą. Ja, co oczywiste, nie podzielam tego zdania.
Strategie, panie, strategie!
Nie dla mnie były strzelaniny, pościgi, wyścigi czy starcia na miecze. Przez kolejny rok regularnie nabywaliśmy kolejne wydania CD-ACTION i sprawdzaliśmy dołączone do pisma gry. Takie tytuły jak Civilization: Call to Power, Star Trek: Armada, Close Combat 4, Battle Zone 2: Combat Commander, Saga: Rage of the Vikings, Conquest: Wojny Pogranicza czy wreszcie, pełna wersja z kwietnia 2003 roku - Homeworld - pokazały mi jaką przewagę daje komputer, myszka i klawiatura nad zwykłym, ciągle psującym się padem.
Zakochałem się w strategiach. Mógłbym tutaj wymienić wiele tytułów, które wywarły na mnie wpływ, ale nie będę się zanadto rozpisywał, tylko przejdę dalej.
Internety
Pojawienie się sieci zmieniło wszystko. Ludzie grali teraz przeciwko innym ludziom, pobierali gry i filmy i wymieniali się wiadomościami na Gadu-Gadu. Co za archaiczne czasy. Wtedy niemal na każdym rogu powstawały kafejki internetowe, gdzie za dwa złote można było pograć po sieci przez godzinę.
Wkrótce przyjemność z surfowania zagościła w moim domu. Wciąż pamiętam dźwięk modemu, który łączył się z internetem po kablu telefonicznym. A gdy myślę, że nasze pierwsze, długo wyczekiwane, stałe łącze internetowe miało oszałamiającą prędkość 128 kbps, zastanawiam się jak mogliśmy korzystać z czegoś takiego.
Konkluzje
Dziwne uczucie, gdy spory kawałek twoje dzieciństwa był wirtualnym wytworem maszyn. Ale jeszcze dziwniejszym, może bardziej przerażającym uczuciem jest ulotność tych chwil. Pamiętam każdą grę, tak samo jak każdą książkę, płytę czy film, które miałem okazje poznać.
Dziś grywam od czasu do czasu, ale to jest już zupełnie inne doświadczenie. Dziś trzeba być odpowiedzialnym, dorosłym człowiekiem, który musi wywiązywać się z obowiązków i zarabiać pieniądze. Dorośliśmy, rozrosły się nasze marzenia i możliwości. Kiedyś żółte pudełeczko z grą kosztowało dla nas majątek, dziś mógłbym mieć ich cały stragan, ale jest już za późno, bo chęć posiadania przepadła, rozbiła się o mur bezradności.
Dlaczego tak jest, że nasze możliwości zawsze przegrywają z naszymi marzeniami?
|



Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.