Od sześciu godzin powinienem leżeć w ciepłym łóżku, a nie stać w pociągu pędzącym, czy raczej wlekącym się, na południe kraju. Banknot z Bolesławem Chrobrym za możliwość wciśnięcia się do, przepełnionego dziećmi kolonijnymi, wagonu. Oddałbym drugi taki banknot za możliwość uciszenia choć jednego z tych bachorów, bardziej natrętnych niż sąsiad z wiertarką w sobotni poranek i bardziej nieustępliwych od mojej rodzonej matki, po której odziedziczyłem oślą upartość. Żelazne powieki zapewne też mam po niej bo kto inny prócz mnie, byłby wstanie pokonać tak wielką odległość i nie zasnąć gdzieś po drodze? Szybko odnajduję odpowiedź we wrzaskach jakiegoś chłopca, dobiegających z przedziału przy którym stoję. Brak miejsca i ciągły ruch nie umożliwia wygodnego usadowienia się na korytarzu, do tego totalny hałas, który podniósł się wraz ze wschodem słońca, nie sprzyjały zapadaniu w słodki sen.
Dokąd znów tak pędzisz Ponocjuszu? - Pytam sam siebie, lecz nie potrafię znaleźć odpowiedzi, gdyż otacza mnie gąszcz wątpliwości, co to kierunku mojej podróży. Powinienem ruszyć na północ, nad morze, gdzie na zimnym piasku cichej plaży pozostawiłem coś niezbędnego do życia. Tymczasem ja zbliżam się do Piotrkowa Trybunalskiego, gdzieś w połowie drogi do Krakowa, któremu mogę poświęcić kilkanaście godzin przed powrotem do domu.
Przebudził mnie przeciągliwy dźwięk mijającego nas pociągu. Siedziałem w tym samym miejscu, na korytarzu, w wagonie pierwszej klasy wypełnionym po brzegi podróżnymi. Mała, czerwonowłosa dziewczyna siedziała tuz obok mnie, oparta trochę o moje ramię, trochę o ścianę, miała przymknięte powieki, choć nie byłem pewien tego czy śpi. Wtedy sobie przypomniałem, że to ciepły czerwcowy dzień i my właśnie wracamy z Warszawy, zmęczeni, głodni i chyba szczęśliwi z bycia blisko siebie.
Pociąg zatrząsł się gwałtownie na zwrotnicy, ocknąłem się uderzając potylicą w szybę. Nie siedziałem, lecz stałem pośród hałaśliwych dzieci, dla których szósta rano była idealną porą do zabawy. Miałem ochotę zabić, albo kogoś ze współpasażerów albo siebie, ale wszelkie próby byłyby bezsensowną stratą czasu, dlatego postanowiłem przejść się po wszystkich przedziałach z nadzieją na to, że trafię na jakieś spokojniejsze miejsce.
Gdy już udało mi się przecisnąć do pierwszego wagonu, wpadłem na konduktora, który widząc mnie natychmiast rzucił.
- Niech pan idzie całkiem do przodu, tam siedzą moi koledzy, a zaraz za nimi jest wolny przedział.
Pierwsza klasa, sześć szerokich, pustych foteli czekało na mnie z utęsknieniem. Rozsiadłem się wygodnie i nawet nie wiem kiedy zasnąłem.
Jedenasta rano, Kraków Główny, rzut oka na mapę i ruszam przed siebie. Gdzieś mijam jeszcze wycieczkę kolonijną i widzę zmęczone twarze opiekunów, którzy zapewne już obmyślają setki sposobów na to jak obedrzeć te dzieci ze skóry.
Gdybym był złośliwy, to bym spytał, czy to przerwa na reklamy? Zawsze wtedy idę siusiu, albo odwrotnie, a gdy wracam, jest dalszy ciąg.
OdpowiedzUsuńDobra, idę po herbatę.
Prawdę rzeczesz, to jest przerwa, ponieważ w moim życiu ciągle coś się plącze to ten blog ma podobny układ. Czasem jakieś myśli, a czasem jakiś tekst :]
OdpowiedzUsuńZgubiłam okulary i nie przeczytam, bo jasna czcionka razi mnie po oczach. Och, tak, taka ze mnie sierota ostatnio.
OdpowiedzUsuńZapytałam już na twoim drugim blogasku wydaj-samowolnie, ale chyba tam nikt nie zagląda. W każdym razie w mojej głowie pojawiło się pytanie, czy nie publikujecie (tak, w liczbie mnogiej, gdyż pytam was wszystkich z tego blogaska) swoich tekstów na jakimś forum literackim? Lub w jakichś czasopismach, choćby internetowych, skoro chcecie się wydać?
Nie wiem, jak to tam u was wyglądało z próbami wydania się, a ciekawa jestem, czy jakiekolwiek próby podejmowaliście. A może po prostu stwierdziliście, że się nie uda?