Pomyślałem, że napiszę po prostu to co przyszło mi do głowy. Trochę tego będzie.
W każdy piątek zabieram ze sobą słońce i ciągnę je sto sześćdziesiąt kilometrów na północ, do Justyny. W pociągu poznaje różnych ludzi, jednorazowych znajomych, z którymi rozmawiam tak zaciekle, że współpasażerowie uważają nas za starych znajomych. Wysiadam na dworcu i spotykam się z chłodnym przyjęciem ze strony Gdańskiego klimatu, dopiero uścisk, który zostanie mi podarowany za krótką chwile, rozgrzeje mnie na najbliższe trzy dni.
Zjemy kolacje, obejrzymy film albo pójdziemy na imprezę, to nie jest naprawdę ważne. Tak samo jak cieknący nos i drobne upojenie alkoholowe. Ta chwila, gdy jej dłoń porywa moje palce, zostanie mi w głowie na zawsze. Albo brama stoczni i nasz uścisk.
Zawsze to mówi. Powtarza to każdej niedzieli odkąd jesteśmy razem. Nie jedź, nie wracaj do domu, nie skracaj swojego życia ze mną o kolejne pięć dni, a może więcej. Nie bądź inny, pozostań sobą, ale i nie bądź jak inni. Zrozumieć to nie trudno, zwalczenie wewnętrznej bezsilności jest zadaniem znacznie trudniejszym. Na kolei są remonty, więc zaczytuje się w magazyn podróżniczy, który leżał przy kasach biletowych i nie myślę o smutnym powrocie.
Ah! I ja wcale nie wróciłem do domu... Ja właśnie z niego wyjechałem.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.