" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



niedziela, 4 grudnia 2011

Grudzień od wewnątrz

Kiedyś chciałem być największy tak jak Charlyn Marshall, ale wyszło mi to, jak zawsze w takich przypadkach, dość kiepskawo i początki mojego życia przypominały raczej pierwsze przygody Pilota Prixa. Później, gdy zrozumiałem, że nie mogę być kimś szczególnym dla wszystkich, zapragnąłem być kimś takim dla jednej, wybranej osoby. W taki sposób rozpoczęła się moja przygoda z kobietami i nie wiele brakowało, a zakończyłaby się ona już w chwilę po starcie. Miałem tendencje zrażać do siebie wszystkich w mojej okolicy i być przemądrzałym dziwakiem jak Donnie Darko, choć może nie posiadałem i nadal nie posiadam jego intelektu.



Co robi nastolatek odrzucony przez kobiety i znieważany przez kolegów? Buduje mur. Najpierw myślałem, że nie potrzebuje szkoły, jej nauk i uczniów. Później, jak Pink z płyty The Wall, przestałem potrzebować czegokolwiek, wystarczyły mi napisy na murze. Zabawne jak życie układa się w piosenkę czy raczej jakiś wiersz. Szybko odkryłem to w sobie i złożyłem pierwsze, równe słowa w swoim zeszycie.
Zastanawiam się czy każdy twórca w chwili, gdy decyduje się stworzyć coś po raz pierwszy, ma odczucia podobne do moich. To były całkowicie moje słowa, nie podyktowane na lekcji notatki z kolejnej, nieprzeczytanej lektury, ani lista zakupów czy zadań czekających na mnie po szkole.



Poprzez potoki niezrozumiałych zdarzeń i zacierających się wspomnień, przedarłem się do teraźniejszości, która wydaje się stanem nietrwałym, dwuletnią przerwą przed kolejnym zdecydowanym ruchem w stronę marzeń. Z resztek muru powstaje powoli dom z poddaszem, balkonem, werandą i kuchnią urządzoną w starym, wiejskim stylu. Gdy będzie gotowy, zamknę się w nim na dobre, jednak przedtem muszę zrobić jeszcze kilka rzeczy.
Część z nich wymienił Wojaczek w swojej Prośbie, inne potoczą się w Paryżu naszych marzeń, gdzie niczym bohaterowie Gry w klasy, będziemy odnajdywać się wciąż na nowo. Bardzo możliwe, że nadszarpnę zaufanie mojej ukochanej jeszcze kilka razy lub przejdę do surrealistycznego świata Las Vegas Parano albo, kompletnie nieświadomy swego postępowania, połamie jej serce. Przecież nie znam przyszłości, nie mam za patrona Apolla, zresztą kiepsko gram na lutni, więc nie mogę odpowiadać za czyny, które przyjdzie mi zrobić. Ale boję się ich, pragnę z całych sił uniknąć nieszczęść.



Całe życie rozpisałem sobie w głowie już tyle razy i tyle razy świat uszczypnął mnie swoimi magicznymi palcami w twarz, wzbudzając żenujący płacz, że już dawno temu powinienem przestać się śmiać. Ale nie mogę. Bo chodzi o to by nie wiedzieć, lecz by znaleźć, dotrzeć i postarać się oprzeć prościej powieki. Dlatego kładę się obok niej z uśmiechem, nawet, gdy racjonalny umysł domaga się płaczu.

Teraz nie jestem najmądrzejszy, raczej przeciętny, nie mam w sobie jakiejś zniewalającej cechy, po prostu jestem i trwam tam, gdzie z początku samotnie i nawet może egoistycznie, a teraz, po gruntownych przemianach, razem z Justyną. Ona jest jak potężny żaglowiec, ma dużą dzielność morską, zniesie każdy sztorm, a ja postaram się by nie płynęła wtedy sama.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.