" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



środa, 22 lutego 2012

O małych sukcesach...

Wstałem, a to już można uznać za spory sukces. Szczególnie, gdy wyjrzy się za okno wypełnione szarością. Moja ukochana obudziła mnie słodkim smsem, więc mam świetny humor. To jest już sukcesem wybitnym. Przynajmniej dla mnie.

Chyba nie rozumiem współczesnej poezji. Ogólnie czuję, że mało co rozumiem, że tkwię we własnym świecie, a ludzie dookoła, wcale nie przypadkowo, biorą mnie za dziwaka. No i moje poczucie humoru też szwankuje. Nie wiem czy ja już przestałem być śmieszny? A może internet wyprał już ludzkie mózgi do tego stopnia, że nie mogę do nich dotrzeć?
No, ale jednak moja twórczość ma już jakieś grono odbiorców. Nierówne, wąskie i mało krytyczne, ale jednak czasem ktoś mnie czyta.
Boję się krytyki jak porażenia prądem.
Pokażcie mi który artysta nie boi się poparzyć gorzkimi słowami rzucanymi na jego twórczość? Każdego to rusza, jestem tego pewien.

Mniejsza

Jadąc wczoraj to Torunia zaczytałem się w Fabryce Absolutu. Żadna książka mnie tak pozytywnie nie zaskoczyła. Nie miałem co do niej wielkich oczekiwań, a tu proszę, proza na najwyższym poziomie, z niesamowitą kreacją świata. Delikatna fantastyka z lekką domieszką czeskiego poczucia humoru.

Sąsiad wyjął właśnie wielką wiertarkę i rozpoczął poszukiwanie ropy naftowej we wnętrzu ściany rozdzielającej nasze mieszkania. Ktoś na pewno pisał już o nieznośnych sąsiadach (nawet ja coś naskrobałem w liście do Justyny). Także nie ma potrzeby się rozpisywać. Zabawne jest to, że zazwyczaj odgłosy wiertarki pojawiają się, gdy budzę się po strasznym starciu z etanolem. I chyba tylko to jest warte uwagi.


2 komentarze:

Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.