Dawno tego nie robiłem. Nie pamiętam kiedy był ten ostatni raz, gdy postanowiłem poświęcić coś, co uznałem za mniej ważne, by móc stworzyć dla innych jakąś podporę, która pomoże im zrozumieć, że nie są sami na tym świecie.
Tylko, że odczuwam taką pospolitość swoich myśli. Nie ma w tym nic przewrotnego, żadnego buntu, żadnej zgody. Nawet nie wiem kiedy wszystkie słowa straciły znaczenie. Wydaje się, że teraz poświęcam te słowa dla czegoś znacznie ważniejszego. Trudno to przyznać, ale myliłem się, a moja niezdarność ostatnimi czasy, wychodzi na powierzchnie i sieje spustoszenie. Trzeba to wszystko naprawić, poskładać od nowa i opatrzyć rany.
(...)
Ta wiara nie wynika z optymizmu, ani z pewności siebie. To nie jakiś ewolucyjny defekt, choroba czy zaburzenie psychiczne. Po prostu, najzwyczajniej w świecie, czuję głęboko w sercu, że w ten sposób powinienem postąpić by wszystko wróciło do normy.
(...)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.