Tego egzaminu nie można oblać. Nawet jeśli ktoś pomyli się we wszystkich pytaniach i tak zaliczy całość, jednak przy rekrutacji do szkół ponadgimnazjalnych będzie miał wynik - 0.
Ja swój egzamin miałem 5 lat temu. Szczerze? Myślę, że dziś poszłoby mi znacznie gorzej niż wtedy. Zmienił się program, zmieniła się moja wiedza. Wiele niepotrzebnych szczegółów, w dużej mierze z przedmiotów ścisłych, uleciało z mojej głowy i nawet za nimi nie tęsknie.
Z czasem można coś dostrzec. Iść na piwo i zobaczyć jak bardzo możemy być różni, jak wiele ścieżek jest do wyboru. Fizyka i Informatyka, Architektura, Skandynawistyka, Chemia, Archiwistyka, Grafika... To tylko przekrój naszej nielicznej, gdańskiej grupy, "miłujących świat inaczej", a jaka różnorodność.
Nikomu nie udało się zrobić z nas jednakowych, okrągłych głów, każdy pognał tam, gdzie pchnęły go marzenia. I bardzo dobrze.
To test, który rzeczywiście otwiera nam dalszą drogę i sprawdza naszą podatność na stres. Wielu ludzi opowiada jak bardzo stresowało się podczas pisania matury lub odpowiadania na ustnych egzaminach. Mnie nigdy to nie dotyczyło (pewnie przez moje podejście - co będzie to będzie). Miałem drugi wynik w klasie, mogłem iść do każdego liceum, więc wybrałem to najbliżej mnie. Dziś, gdy spoglądam na to co rozciąga się za moimi plecami, na przeszłość tak burzliwą i pofałdowaną, niekiedy urojonymi, problemami, cieszę się, że wybrałem właśnie taką drogę.
Oczywiście w mediach wielka sensacja, że dziś są te egzaminy (wiadomo, zbrojenia Korei są za mało sensacyjne), a popołudniu w internecie zaroi się od debilnych obrazków, które w najlepszy sposób ilustrują jego strukturę wiekową. Dobrze, że będę poza domem.
Ah i jeszcze zmartwieni rodzice, którzy z niepokojem będą oczekiwać wyników lub choćby relacji swoich pociech w stylu "I jak ci poszło?". Oczywiście będą wydzwaniać do nich już od 10 rano, a nawet jeszcze przed egzaminem by wypytać się o ich nastrój.
No dobra może przesadzam. Nie wiem jak to jest, moja mama nigdy nie była nadopiekuńcza, lecz stopniowo przekładała na moje barki odpowiedzialność za moje własne życie i decyzje w nim podjęte.
Dziwnie żyć bez rodziców, daleko od domu, wszystkie problemy rozwiązywać w pojedynkę, mierzyć się z nimi samemu.
Liceum to rzeczywiście najlepszy czas. Wymaga się od nas niewiele, a mamy tyle możliwości, ogrom swobody. Jedynie na studiach można poczuć się swobodniej, jednak wymagania często wzrastają wielokrotnie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.