" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



wtorek, 10 lipca 2012

Nie dorosłem


Nie dorosłem do poezji. Mam za krótkie włosy by wzbudzić nimi radosny, aczkolwiek mokry, szelest. Męczę się wraz z każdym słowem i ciągle chcę na tym poprzestać. Ale nie umiem, bo pustka ziejąca z mojego wnętrza staje się wtedy nie do zniesienia. Nie znałem go osobiście, ani nawet nie pamiętałem jego nazwiska. Jakiś tam Tomek, który był poetą nieco starszym niż ja. Przeczytałem kilka jego rzeczy, które, mówiąc oględnie, wydały mi się bardzo specyficzne. Zostawiłem to w spokoju, tak jak sto milionów innych słów, pałętających się po internecie.

A teraz go nie ma i nawet nie wiem co się stało. Myślałem, że mało mnie to obchodzi, bo stoję z boku, uciekam od oklasków i dyskusji, czując, że jestem za głupi w stosunku do reszty towarzystwa. Ale teraz, gdy minęło już kilka godzin i oswoiłem się z tą świadomością, ogień w moim sercu zatańczył jakby żywiej.

Nie staram się by dobrze pisać, jestem niesystematyczny, ale przede wszystkim niecierpliwy. Nie umiem posłużyć się słowem i co chwilę moja ułomność przyprawia mi zawód. Mogę bez końca rozpisywać się o sobie i swoich przeżyciach, jednak ciągle zapominam i ciągle łapię się na tym, że nie wychodzi mi patrzenie na świat oczami innych ludzi. Podejrzewam, że ów Tomek, którego już z nami nie ma, był lepszym twórcą niż ja. Jemu zależało na tym by coś osiągnąć, ja tylko o  tym śnię i w snach pozostaję, bo nie mam ochoty wyciągnąć przed siebie ręki i polecieć do celu jak Saturn V.

Nie obchodzi mnie co się stało i chyba nikogo prócz bliskich nie powinno to interesować. Ja wyciągnąłem swoje wnioski, przytuliłem swoją ukochaną bardzo mocno i przyrzekłem sobie, że choćbym umierał ze zmęczenia, do cna wykorzystam to malutkie i kruche ciasteczko, ofiarowane mi przez rodziców. Wygląda na to, że mamy tylko jedno życie, więc nie powinniśmy bać się z niego korzystać, czy odkładać cokolwiek na później. Nawet jeśli w tych słowach drzemie nuta pospolitości i przyziemności w stylu rad naszych dziadków.

W jakiś, nie ważne jaki, sposób, trzeba dodawać sobie (i innym) otuchy, bo świat jest podły i chce nas zastraszyć byśmy skapitulowali zanim przyjdzie właściwy czas. 


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.