Nie dorosłem do poezji. Mam za krótkie włosy by wzbudzić nimi
radosny, aczkolwiek mokry, szelest. Męczę się wraz z każdym słowem i ciągle
chcę na tym poprzestać. Ale nie umiem, bo pustka ziejąca z mojego wnętrza staje
się wtedy nie do zniesienia. Nie znałem go osobiście, ani nawet nie pamiętałem
jego nazwiska. Jakiś tam Tomek, który był poetą nieco starszym niż ja.
Przeczytałem kilka jego rzeczy, które, mówiąc oględnie, wydały mi się bardzo
specyficzne. Zostawiłem to w spokoju, tak jak sto milionów innych słów,
pałętających się po internecie.
A teraz go nie ma i nawet nie wiem co się stało. Myślałem, że mało
mnie to obchodzi, bo stoję z boku, uciekam od oklasków i dyskusji, czując, że
jestem za głupi w stosunku do reszty towarzystwa. Ale teraz, gdy minęło już
kilka godzin i oswoiłem się z tą świadomością, ogień w moim sercu zatańczył
jakby żywiej.
Nie staram się by dobrze pisać, jestem niesystematyczny, ale
przede wszystkim niecierpliwy. Nie umiem posłużyć się słowem i co chwilę moja
ułomność przyprawia mi zawód. Mogę bez końca rozpisywać się o sobie i swoich
przeżyciach, jednak ciągle zapominam i ciągle łapię się na tym, że nie wychodzi
mi patrzenie na świat oczami innych ludzi. Podejrzewam, że ów Tomek, którego
już z nami nie ma, był lepszym twórcą niż ja. Jemu zależało na tym by coś
osiągnąć, ja tylko o tym śnię i w snach
pozostaję, bo nie mam ochoty wyciągnąć przed siebie ręki i polecieć do celu jak
Saturn V.
Nie obchodzi mnie co się stało i chyba nikogo prócz bliskich nie
powinno to interesować. Ja wyciągnąłem swoje wnioski, przytuliłem swoją
ukochaną bardzo mocno i przyrzekłem sobie, że choćbym umierał ze zmęczenia, do
cna wykorzystam to malutkie i kruche ciasteczko, ofiarowane mi przez rodziców.
Wygląda na to, że mamy tylko jedno życie, więc nie powinniśmy bać się z niego
korzystać, czy odkładać cokolwiek na później. Nawet jeśli w tych słowach
drzemie nuta pospolitości i przyziemności w stylu rad naszych dziadków.
W jakiś, nie ważne jaki, sposób, trzeba dodawać sobie (i innym)
otuchy, bo świat jest podły i chce nas zastraszyć byśmy skapitulowali zanim
przyjdzie właściwy czas.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.