To na wypadek, gdyby ktoś zapomniał, że wyglądam tak jak wyglądam.
Mam do całego świata prośbę - wróćmy do czasów, gdy świat chwytaliśmy analogowymi aparatami, z obiektywami otrzymanymi w prezencie od naszych dziadków czy ciotek, zza oceanu lub zza Buga.
Wtedy nie było dzieciaków aspirujących do miana "profesjonalnych fotografów" (czy bardziej uniwersalnie - "profeszynal potografer"), wtedy każdy się bawił, zamieniał swoje pomysły w rzeczywistość przy użyciu wyszukanych sposobów. Wtedy z konieczności, trzeba było być pomysłowym, kreatywnym i mieć w sobie choć naparstek talentu, bo nikt przy zdrowych zmysłach nie wyłożyłby na nas pieniędzy, gdyby nie miał pewności, że potrafimy je wykorzystać. I choć nie żyłem w tamtych czasach, znam to tylko z przekazów, wydaje mi się, że dziś wszystko jest bardzo inaczej.
Ponownie, morze możliwości jakie otwiera się przed młodym człowiekiem wraz z dwudziestym pierwszym wiekiem, sprawia, że dziś każdy może być kim chce, ale to nie znaczy, że każdy jest kimś wyjątkowym. Rodzice bez wahania inwestują w najdroższy sprzęt, choć dziecko nie ma nawet najmniejszego pojęcia o fotografii. I w ten sposób w internecie jest tysiąc pięćset sto dziewięćset stron z jedną, wspólną cechą - "photography" w nazwie.
Gdzie tu oryginalność, gdy strona z Twoimi zdjęciami nazywa się tak samo jak dwa tysiące innych stron? Co z tego, że jest tam wypisane imię i nazwisko fotografa, skoro po dwudziestu minutach i tak go nie pamiętam?
Inną sprawą jest wzajemne adorowanie się, które uprawia w internecie coraz więcej osób, i które świadczy o szerzeniu się pseudoartystów. Polubię czyjeś zdjęcie, to on polubi moje (lub lubię tą osobę, więc polubię jej zdjęcie i odwrotnie). Mniej więcej takie wnioskowanie świadczy o czymś strasznym, czymś co stanie się plagą za kilka lat, gdy cała ta, nie boję się tego określenia użyć, hołota, ruszy się z przed kompa i zacznie wystawiać swoje prace gdzie popadnie, ale prawdopodobnie w miejscach, które wiadome będą tylko dla najszczerszych wielbicieli.
Ogólnie w sztuce obserwuje takie zjawisko, że twórcy tworzą głównie z myślą o innych twórcach, by pokazać im jacy są w tym dobrzy lub by się komuś przypodobać, błysnąć talentem i zdobyć protekcje jakiegoś sponsora, mecenasa lub mistrza. Gdzieś bokiem przechodzi chęć pokazania się odbiorcą. Zapomina się, że robienie czegoś by przypodobać się komuś, jest dość wstrętną rzeczą, a próba przypodobania się widowni jest traktowana jako najgorsze zło, bo przecież tylko amatorzy grają pod publikę (no ewentualnie ci, którzy dali ponieść się komercji).
Ja już nie wiem co mam o tym wszystkim myśleć. Mam szczerą nadzieje, że się mylę, że tak naprawdę, wszystko wygląda inaczej, a ja sobie tylko coś tam ubzdurałem.
Poniżej linki do fotografów, których ZDJĘCIA lubię.
BAKŁAŻANKA
Wojciech Dziadosz Photography
Jeden z nielicznych wyjątków reguły "FrajerGraphy". Ale i tak miałem problem by zapamiętać nazwisko.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.