" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



poniedziałek, 24 września 2012

Stukot klawiatury uspokaja mnie

Jam nieudacznik, grafoman i śmieć. Wiem, za dużo tekstu by czytać...

3.
Nie jestem najlepszym studentem na wydziale. Nie ukończę najlepszego kierunku na największej uczelni w kraju. Nie podoba mi się to czego się uczę, czym zapycham sobie głowę w nieskończoność. Ani trochę nie podoba mi się to, że jestem w tym coraz lepszy. Tak, przepełnia mnie świadomość tego, że marnuję swój potencjał na wyszukiwanie niemieckich nazwisk w sto pięćdziesięcioletnich księgach stanu cywilnego. Jakbym nie miał wyboru...

2.
Nie jestem najbardziej znanym blogerem/pisarzem/poetą/studentem/pijakiem. Tych, którzy mnie doceniają, jest niewielu, ale przecież tu nie chodzi o poklask, lecz o doskonalenie swojej twórczości. Lecz jak to robić, gdy pisze się wciąż dla tych samych osób i choć to sprawia mi satysfakcję i czuję się szczęśliwy, że mam komu pokazać moją twórczość, to jednak gdzieś pozostaje niedosyt. Obawiam się, że to jedna z tych rzeczy, która nie odstępuje człowieka przez całe życie ani na krok.

1.
Nie mam stypendium Prezesa Rady Ministrów. Nie wygrałem ani jednego konkursu. Nie wyróżniam się. Nie mam cech szczególnych. W moim życiorysie nie ma tragicznych wypadków, biedy i braku perspektyw. Tak naprawdę nie mam powodów by narzekać, nie mam podstaw by być niezadowolonym człowiekiem. Nigdy nie czułem się lepiej... Ale jednak, zawsze jest coś co gryzie mnie wewnątrz i nie pozwala spędzać w spokoju kolejnego wieczoru.

Ile kłamstwa jest w zwrocie "Nie potrafię...". Ile próżności jest w każdym biogramie. Ile pretensjonalnego i egoistycznego wychwalania samego siebie. Czy człowiek odnoszący sukcesy, sponsorowany przez instytucje rządowe, wychowany w najlepszych możliwych warunkach, wykształcony na najlepszej uczelni w kraju, pasjonujący się sztuką, fotografią i historią, podróżujący po europie z rodzicami, w dodatku mający ledwie dwadzieścia lat, jest w czymś lepszy ode mnie?
I pytanie najważniejsze - czy mam prawo być zazdrosnym? Czy powinienem to olać i żyć dalej? Przecież...

Trudno działać gdy widzi się sukces innych... Zaistniały między mną, a innymi, kontrast, jest tym, z czym przyszło mi się dziś zmierzyć. Tylko nie byłbym sobą, gdybym odpuścił.

Bo wbrew wszystkim pozorom mam wybór, mam potencjał, tak z miejsca, wszczepiony w geny przez rodziców, już od pierwszego dnia egzystencji. Wychowany na zróżnicowanych wartościach, często pozostawiony sam sobie, często zbyt leniwy by ruszyć się z miejsca. Ale wystarczy odrobina motywacji, ktoś ukochany będący blisko i w każdej komórce swego ciała odkrywasz nieskończony potencjał do pokonywania własnych słabości... Ale o tym niebawem...




2 komentarze:

  1. To oczywiste,że potrafisz wszystko, w co uwierzysz...Powodzenia i serdeczne pozdrowienia.

    OdpowiedzUsuń
  2. Interesujący wpis. Zastanawiam się czy zmiana "nie jestem" na "jestem" sprawiłaby że jesteś kimś wyjątkowym. Mam wątpliwości. Sukces ma wiele miar, których nie sposób stosować do każdego.
    Ale co mogę poradzić - nie oceniaj swojego położenia względem innych, walcz z lenistwem i szukaj różnych, sensownych motywacji - nic nie sprawia większej przyjemności niż wygrany pojedynek ze swoimi słabościami. Wiem co mówię, bo mam ich wiele :) Pozdro 600

    OdpowiedzUsuń

Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.