" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



czwartek, 27 września 2012

Wiem dokąd mnie to zabierze

Tacy my.

Często pisuję o swoich wątpliwościach. W moim przekrzywionym umyśle jest ich pełno i wydawać by się mogło, że nie ma w nim miejsca dla rzeczy pewnych i niezmiennych. Ale zawsze jest jakieś "ale".

Dziś zmokłem. Było mi nie dobrze. Brak snu pozostawił wyraźne ślady na mojej twarzy, a w pracy nie miałem ani chwili by zwyczajnie odpocząć. Jednym słowem - środa.
Ale to nic nie znaczy, to wszystko jest nieważne.
Bo nie mam wątpliwości, gdy dostaję od niej SMSa. Bo nic tak nie zmienia mojego humoru jak choćby kilka jej słów. Zwyczajny znak, że ktoś myśli, tęskni i pamięta. Po prostu jest.  Po prostu kocha.

To było tydzień temu, a ja mam jeszcze większą pewność.

Pewnych elementów naszej rzeczywistości nie da się zastąpić, a wszelkie ich substytuty, nie ważne jak dobre, nigdy nie przyjmą się w naszym życiu tak dobrze jak pierwowzory. Może z miłością jest inaczej, gdyż uczucia nie podlegają kontroli i, w gruncie rzeczy, są one dziełem naszej podświadomości?
Zbyt wiele rzeczy odrealniam w swoim życiu, za często przenoszę swoje myśli poza nawias, stawiam gdzieś z boku i nie przejmuję się światem dookoła.

Dziś w radiu usłyszałem, że człowiek znający dwa języki, tak jakby przeżywa dwa życia. Ja dosyć dobrze znam tylko swój ojczysty język, ale czuję się jakbym żył tysiącami żyć, setkami scenariuszy dla każdego, pojedynczego dnia, który wypełniają miliony obcych twarzy, z obcymi gestami i głosami.

Ktoś inny mówi, życie to teatr, a ja myślę o sobie, jak o aktorze, który, w trakcie jednego przedstawienia, odtwarza po kolei wszystkie role. Szczególnie mocno uwypukla się to w moich snach, gdzie zdecydowanie nie przypominam siebie, a jeśli gdzieś jednak pojawia się moja postać, to zawsze obserwuję ją z oddali, jakby to był film albo przedstawienie.

Pewnych elementów nie da się zastąpić. Nie da się wymyślić każdego detalu, każdego drobiazgu z naszego życia, wytworzenie tego w naszej głowie jest niewykonalne. Dlatego jesteśmy niedoskonali i dlatego miewam szereg wątpliwości...

Mam wrażenie, że zjechałem z tematu, że znów zapędziłem się w zbędnym opisie. Przecież nie miałem mówić o krawędzi rzeczywistości, na to jeszcze nie nadszedł czas, jeszcze dostatecznie nie zbadałem tego miejsca by móc zdać relację, ale potrzeba wypisania się wygrywa z rozsądkiem każdą batalię.


Miałem napisać, że nie mam wątpliwości co do jednego. Kocham i jestem kochany. Nie widzę przyszłości bez tej miłości, która, choć to banalnie brzmi, przepełnia mnie od czubka głowy, aż po duży palec u nogi. Czasem drżę z lęku, innym razem drę gardło, a jeszcze innym uśmiecham się do siebie, bo przypomina mi się jakiś szczegół. Tak nie wiele trzeba by osiągnąć szczęście, zdawać by się mogło, że zanim poznałem to wszystko, byłem wielkim głupcem, żyjącym jakimiś nieprawdopodobnymi złudzeniami.

Nie mam wątpliwości, i nigdy nie będę ich miał, co do zmiany jaka we mnie zaszła, co do rozwoju, jaki przyszedł wraz z nią. Życie w związku uczy odpowiedzialności, uczy, że szczęście może łatwo i szybko przyszło, ale jeszcze łatwiej może sobie pójść, jeśli nie będzie się chciało współpracować. I nagle znajdujesz w sobie wolę walki, chęć działania, niezależnie od pogody czy pory dnia. Nie mam wątpliwości, że oboje z Justyną napędzamy się nawzajem, że zasilamy własną motywację, bo dla wspólnego dobra, pragnie się więcej poświęcić, bardziej się starać.
To wszystko trzeba pojąć, zrozumieć, przetrawić i zobaczyć w praktyce. Nikt nie obiecywał, że będzie łatwo, nikt nie gwarantował i nie gwarantuje sukcesu, ale czy to znaczy, że nie warto się starać, skoro mamy z tego same korzyści?

Wiem dokąd mnie to zabierze. Bez wątpienia dzięki Tobie oddaliłem się od wszelkich życiowych przepaści.

1 komentarz:

Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.