W minionym tygodniu zaobserwowałem, że można przeżyć cały dzień, jedząc jedynie jeden, skromny posiłek rano i funkcjonować na normalnych obrotach, aż do wieczora. Głód to fascynujące zjawisko, wciąż wydaje się takie obce, trudne do pojęcia i zwalczenia, ale za każdym razem, gdy rezygnuję z posiłku, gdy zamiast jechać autobusem, wybieram długi marsz, czuję, że zwyciężam z samym sobą. Nie ma lepszego uczucia na świecie.
Dostałem przelew od matki, wyszedłem z Wydziału Filologicznego przy staromiejskiej fosie i biegiem do bankomatu. Tak, pieniążki, to dzięki nim człowiek czuję się wszechmocny, a głodny student może urządzić sobie wykwintny obiad w postaci kotleta i całego talerza ziemniorów...
No i tak mi to bogactwo uderzyło do głowy, że za obiad zapłaciłem 23 złote z groszami... przy czym żywność kosztowała jakieś dwa złote, resztę wydałem na książki z przeceny.
Najadłem się suchym pieczywem z pobliskiej piekarni i kilkusetstronicowym zbiorem opowiadań pod tytułem Piątek, 2:45. Teraz pochłaniam kolejne karty powieści Ruchy, Sławomira Shutego i wydaję mi się, że jedynym moim problemem jest brak czasu, a wypadałoby poświęcić go także innym sprawom.
Na poważnie zacząłem zastanawiać się nad pisaniem recenzji tanich, niszowych książek, które często pozbawione są jakiejkolwiek promocji. A szkoda!
Poza tym, póki co bardzo słabo idzie mi pisanie czegokolwiek (mój nowy sposób życia, zobowiązania względem drugiej połówki, uniwersytetu i rodziny), przez co jestem strasznie niezadowolony i zdołowany. Razem z Ju doszliśmy do wniosku, że takie krótkie recenzje czy sprawozdania z lektury, byłyby czymś dobrym, szczególnie, że po spędzeniu godziny w empiku, gdzie ceny dobrych książek oscylują w granicach 50+ zł, a do tego, trzeba przebijać się przez zwyczajny chłam, rzucany na pastwę bezmyślnych mas, wyszliśmy stamtąd, nie mając pojęcia, czy czegoś nie przegapiliśmy. Zresztą, po pierwsze mnie nie stać, po drugie nie wiem co może mi się spodobać. Już w takim DeFacto znajduję więcej intrygujących pozycji, niż wśród półek z "azbestsellerami".
Zresztą umiejętność wyrażenia swojej opinii to ważna rzecz, szczególnie w kraju, który kocha się tak ośmieszać. No bo przecież to takie polskie, że człek nie wie, ale się wypowie. Ja chcę najpierw wiedzieć, a później mówić co mam na myśli. Poza tym, równie ważną umiejętnością jest świadome przemilczenie pewnych spraw, które nie powinny być poddawane pod dyskusję. Pewnie ktoś powie, ale jak to, skoro wyrażasz swoje myśli, to nie powinieneś bać się nimi dzielić, niezależnie od tematu... No, ale czasem trzeba też brać pod uwagę uczucia innych osób, choćby te religijne czy moralne (bo najważniejsze jest w co człowiek wierzy i z kim sypia).
Coś jeszcze miałem dodać, ale po prostu to skończę i dam wam wszystkim spokój.
(...)Na poważnie zacząłem zastanawiać się nad pisaniem recenzji tanich, niszowych książek,(...)
OdpowiedzUsuńBardzo dobry pomysł! Kiedy premiera?