Takie poranki potrafiły popsuć Markowi cały dzień. W drodze do pracy, w tramwaju, było tak tłoczno, że ktoś, zapewne całkiem przypadkowo, uderzył go w brzuch łokciem. Bolało, lecz bał się do tego przyznać, nawet przed samym sobą.
Gdy dotarł do siedziby firmy i zasiadł przy swoim biurku, szef natychmiast wezwał go do siebie i zawalił robotą, która wymagała ciągłego biegania pomiędzy piętrami. Wtedy właśnie Marek uświadomił sobie, że nowiutkie spodnie, nabyte ledwie dwa dni temu, są potwornie niewygodne i uwierają go w kroku. Po dwóch godzinach marzył już tylko o tym, by rozsiąść się w fotelu i pogrążyć w bezmyślnej, pozbawiającej woli do życia, pracy przy komputerze. Niestety, cały dzień spędził na nogach, a na dodatek, w trakcie powrotu do domu tramwajem, gdzie ponownie był ogromny ścisk, ktoś kopnął go z całej siły w kostkę.
Szedł powoli aleją, wiatr ciskał mu mokre liście na głowę, w której miał tylko chaos i niekończące się pasmo kolejnych, coraz to wymyślniejszych, tortur na jakie posłałby swojego szefa, połowę firmy i ludzi z komunikacji miejskiej. Był głodny i zmarznięty, a z nosa ciekła mu wąska strużka jakiegoś paskudnego płynu. Czuł się martwy, jakby odessano z niego życie i zastąpione je jesiennym katarem, na którego nie mógł już znaleźć w myślach odpowiedniego przekleństwa.
I tak do końca życia, pomyślał, dobijając się tym jeszcze bardziej. Był przecież młodym, energicznym człowiekiem, mógłby zdobyć cały świat w raptem kilka sekund, gdyby tylko dostatecznie mocno się uparł.
Jednak z tego, radosnego i pełnego życia, Marka pozostała jedynie zewnętrzna skorupa. Ciepły i przyjemny romans z letnimi miesiącami minął, motywacja do życia musiała odtąd płynąć z lichych zapasów, jakie udało mu się zgromadzić. Nie mógł uwierzyć, że spotkała go jesienna depresja.
Wtem na uliczkę weszła smukła, choć niewysoka, rudowłosa dziewczyna, o wiele młodsza od niego. Miała na sobie skromny, szary płaszcz, przewiązany w pasie i brązową czapkę, pod którą ukryła burzę swych włosów. Wyglądała na licealistkę, wracającą do domu z pobliskiej szkoły.
Gdy ich wzrok spotkał się na chwilę, a ona posłała mu ciepły uśmiech, Marek poczuł się kompletnie oczarowany. To go wyzwoliło i jesień stałą się niezaprzeczalnie cudowna.
O tak! A to mi czesto sie zdarza. Ktos niechacy sie do mnie usmiechnie i uff caly dzien uratowany przez jakas nieznajoma osobe. Jezeli takiej osoby nie ma to sami mozemy sie zmusic komus ten usmiech wyslac, to moze wtedy komus ratujemy dzien, a odwazjemniony usmiech tez dodaje nam, ze tak powiem skrzydel. Chociaz sama dzisiaj czulam sie podle, wyjezdzajac o 7 rano rowerem do pracy, to zbierajac po kolei na dystansie 40stu kilometrow kolejne usmiechy bylo coraz lepiej :)
OdpowiedzUsuńTyle, ze trzeba uwazac, zeby nie wrobic sie w takie bagno jak Marek, bo usmiech moze tu nic nie pomoc.
Wdzięczność to najlepsze uczucie na świecie. Zaskakujące jest jak potrafi się odmienić nasz nastrój i nasza natura, gdy ktoś podaruje nam trochę swojej wdzięczności lub uśmiechu. W drugą stronę działa to jeszcze lepiej.
UsuńNo i nie ma takiego bagna, z którego nie można się wydostać. Trzeba mieć tylko kogoś, kto nam pomoże ;)
Taak :d mam taak :D Idę ulica i uśmiecham sie do obcych :-)
OdpowiedzUsuńI bardzo dobrze! Bez tego nasz świat byłby przeraźliwie pustym i smutnym miejscem.
Usuń