Dziś,
łącznie przez osiem godzin, pozowałem do rysunku i malarstwa na
Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. Wbrew pozorom, praca ta nie
należała do łatwych, gdyż wiele "czynników" chce nam w
niej przeszkodzić, a my nie powinniśmy dać się rozproszyć.
Na
przykład nasze wrodzone poczucie wstydu potrafi zahamować nas przed
rozebraniem się do majtek przed grupą dwudziestu młodych
dziewcząt. Albo któryś z mięśni powyżej nadgarstka nie może
wytrzymać półgodzinnego naprężenia i zaczyna nagle drżeć jak
opętany. Wszyscy się na ciebie patrzą, próbując przenieść
twoje pokraczne kształty na papier. Ktoś wchodzi i wychodzi z sali,
ludzie coś szepczą do siebie, czasami śmiejąc się cicho, jakby
mieli coś do ukrycia. To wszystko potrafi skrępować naszą wolę.
Jednak mimo to ani przez chwilę nie poczułem, żeby moje
bezpieczeństwo zostało naruszone. Wręcz przeciwnie, z każdą
chwilą rosło moje poczucie komfortu.
To
doświadczenie nauczyło mnie: pokory, cierpliwości i,
przede wszystkim, jeszcze bardziej zdystansowało mnie do własnej
osoby. Nie wiem, czy mój wstyd został już całkowicie
przytłumiony, czy po prostu nigdy nie krepowałem się swojego
ciała. Może to kwestia doświadczenia w obcowaniu z innymi ludźmi?
Trudno zgadnąć.
miałam raz wątpliwą przyjemność pozowania moim koleżankom i kolegom na zajęciach. trwało to pół godziny i było to jedno z najgorszych doświadczeń mojego życia. w prawdzie w ubraniu i wśród znajomych, niemniej bezruch i milczenie, to zdecydowanie nie to, co lubię najbardziej
OdpowiedzUsuńNo widzisz, nie jest to praca dla każdego. Ale nie jest ona całkowicie zależna od nas. Czasem człowiek może czuć się źle w danej sytuacji czy miejscu, a kilka dni później jest już zupełnie inaczej.
UsuńPłacą Ci od godziny, czy obrazu? :p
OdpowiedzUsuńOd godziny.
Usuń