" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



środa, 5 lutego 2014

Mój las

Napisałem kiedyś, że jedynie podobam się jedynie drzewom. Ktoś z was pamięta ten wiersz?

Ubrudziłem ręce waszym słowem
daremnie szukając szlachetnych znaczeń,
jedynie wariacje nad komplikacją
i porównania prosto w twarz.

Może nie dorosłem by powstać
lub zostawić po sobie widoczny ślad,
bo póki co jestem przezroczyście brudny
i jedynie drzewom się podobam.

Nie dojrzeję nigdy jeśli jak wy mam przekwitnąć
wprowadzając do cyklu zużyte elementy.
Strach powierzyć komuś wyższą wartość sentymentów
by zobaczyć ją kiedyś na cudzym pomniku.

Źródło



Innym razem pisałem o sadzie, który nie może wyrosnąć i zastanawiałem się, co się z nami wszystkim stało. Podczas pisania ostatniego wpisu, tego o moim sobowtórze, przypomniałem sobie coś, o czym miałem napisać już dawno temu.

Widzicie, moi drodzy, poszedłem troszeczkę na przełaj i, pomimo przeciwności, posadziłem swój własny, mały las. Oto kilka z najważniejszych drzew.

Prawnik

Prawnik to taki gość, z którym, udając się na prywatkę, możesz porozmawiać o genealogii jego kaszubskich przodków, przewagi samolotów japońskich nad amerykańskimi i prawodawstwie średniowiecznych władców. Prawnik to taki przyjaciel, który po wypiciu słusznej ilości rozmaitych trunków, wyzna ci że od dawna chce cię zabić, ale nie robi tego, bo nie miałby z kim gadać o historii.
Prawnik ma coś takiego w sobie, co pozwala mu przeżywać życie dwa razy bardziej. Na przykład, taki fenomen, każdorazowo powrót prawnika z imprezy do domu, wydłuża się z 20 minut do nawet 90.

Mieszkaliśmy razem przez mój  cały, trzyletni pobyt w Toruniu. Wypiliśmy bliżej nieokreśloną ilość dziwnych substancji, robiliśmy głupstwa, ale mieliśmy też genialne przebłyski. Udział w biegu piwnym podczas Juwenali? Wyjazd na Woodstock? Kociołek Panoramixa* jako główna atrakcja imprezy sylwestrowej?
Gdy spoglądam za siebie, na to wszystko co przeżyliśmy razem, na te wszystkie długie rozmowy o pierdołach i o rzeczach istotnych, na chwile, gdy było ciężko, bo walił się świat, dziewczyna nie chciała odbierać telefonu, a karaluch o imieniu Andrzej spoglądał z ukrycia na resztki kolacji... Tak, moje życie byłoby zupełnie inne, gdyby Cię tutaj nie było, chłopie! :)

Bo jesteśmy jak Duke i Gonzo
Arek

Arek jest po prostu sobą, nie udaje, nie kłamie, nie cofa się pod naporem natrętnego społeczeństwa, wymuszającego na nim różne głupoty. Ale nie jest głupi czy uparty, nie płynie pod prąd, gdy nie widzi w tym korzyści, cechuje go raczej ostrożność. Mógłbym napisać o nim bardzo wiele i zamierzam to zrobić w niedalekiej przyszłości, jednak na tę chwilę powinno wam wystarczyć fakt, że trzy lata zajęło nam przekonanie jego podniebienia do smaku złocistego trunku. (Chyba trzy, dokładnie nie wiem, bo nie pamiętam).
Lubi grać w gry komputerowe, ale nie nazwałbym tego jego ukochanym zajęciem, bo poza tym robi przecież bardzo wiele innych rzeczy, między innymi szlaja się z nami po różnych dziwnych miejscach. Wspominam o tym, ponieważ to właśnie zainteresowanie komputerami i różnymi grami zbliżyło nas do siebie. No i może fakt, że przez trzy lata siedzieliśmy w jednej ławce na angielskim, umierając ze znużenia i desperacko szukając dla siebie ciekawszego zajęcia.

Stąd to ukradłem

Adam

Podobno człowiek w większości składa się z wody i węgla. U Adama proporcje te są nieco zaburzone, gdyż pochodzi ze Śląska, a jak wiadomo, ludzie, którzy tam żyją, rodzą się w kopalniach i jedzą wungiel. Dowodzi temu również fakt, że, pewnego razu, Adam spędził w pociągu osiem godzin, przemierzając ponad 600 km, tylko po to by wziąć udział w imprezie mającej miejsce w Kotłowni. Dziwne nie?
To jeszcze nic. Tego samego wieczoru, czy raczej, tej samej nocy, podczas powrotu do miejsca zakwaterowania, Adam dostał po mordzie od bliżej niezidentyfikowanych ludzi, w bliżej niezidentyfikowanym miejscu. Wydawać by się mogło, że los postąpił z nim wyjątkowo okrutnie, nie dość, że chłopaczyna całe życie nosi okulary, a swe najlepsze lata przesiedział w wojsku, pilnując stosu 23 ton ziemniaków, to jeszcze zostaje napadnięty podczas spokojnego powrotu z potańcówki. Jednak nic bardziej mylnego. Po pierwsze, Adam, z racji swojego wieku (jest przecież tak stary, jak węgiel), posiada ogromne doświadczenie w obyciu z innymi ludźmi, dzięki czemu świetnie poradził sobie w zupełnie obcym mieście. Po drugie, przepraszam, ale myślicie, ze tak łatwo jest obić kogoś, kto zbudowany jest z czystego węgla?
Nie.

Specjalnie dla Adasia ;)


Jeżyk Julia

Nasza wtyczka w Berlinie, którą, zgodnie z zasadą "przyjaciółka mojej ukochanej jest moją przyjaciółką", wcieliłem do tego grona. Czym zasłużyła sobie na ten zaszczyt? Gdybyście wiedzieli jakie to uczucie znać Jeżego...
Każdy, nie ważne kogo spytasz, powie to co ja, a mianowicie, że Julia jest osobą wyjątkową. Czy to z powodu jej ogromnego serca, umożliwiającego jej obdarowywanie innych ludzi dobrocią, czy może przez jej niezgrabne ruchy i mistrzostwo w nieogarnianiu rzeczywistości, będące źródłem wielu absurdalnych historii. Ugotować jajko bez wody? Wrzucić kluczyki od auta do kubka z gorącą kawą? A może schować się w lodówce, żeby zrobić niespodziankę osobie, która tam zajrzy?
Co? Wy byście na to nie wpadli? Dajcie spokój!

Pomachaj Jeżusiowi!


*

O kimś nie wspomniałem? O tak, o bardzo wielu ludziach, którzy przewinęli się przez moje życie. Ominąłem wielkie, rozłożyste drzewo życia, oplatające mnie swymi korzeniami, które rośnie w samym sercu mego lasu, bo o Justynie już słyszeliście i słyszeć jeszcze będziecie. Zapomniałem zapewne o wielu ludziach, którym jestem coś winien, bo wyświadczyli mi wielką przysługę, rozbawiając mnie swoim zachowaniem, czy opowiadanymi historiami. Uwierzcie mi, pamiętam o was wszystkich.
Bo gdzieś tam,  w głębi lub na obrzeżach, rośniesz i Ty, zachowałem w sobie Twoje ziarno i prędko się go nie pozbędę. Co więcej, możesz być pewny, że nikomu nie pozwolę już zaorać ziemi przeznaczonej właśnie dla Ciebie.

Pamiętam o Krzychu, Wojtku i Kryśce, bo wciąż przez moją głowę przewija się wspomnienie ciepłych, letnich wieczorów, gdy podchmielony, czyściłem ręce, umazane farbą. Nie zapomniałem o Neczce, Sajmonie, Monie, Kamie, Gejszy, Paśce, Kokosie, Celi, Sarze, Yuki i innych, z którymi bujałem się po tej szpetnej mieścinie, którą, tak cholernie długo, śmialiśmy nazywać domem.
A Szpar, a ludzie ze studiów, którym już wcześniej dziękowałem? Wciąż mam was w swej głowie. A byłe dziewczyny, które zwykły mnie przepraszać, za to, że muszą odejść? Wciąż został mi sentyment, ale, hej, przecież wiem, jestem teraz na zupełnie innej drodze. 
A Kluska, Kaśka, Ola, Paweł, Dominik, a nawet Wojciech, co cenią słowo równie mocno jak ja? Nie uciekam, nie wypieram się, piszę i, właśnie przez Was, nigdy tego nie porzucę.

Nie wiem jak wyrazić swoją wdzięczność za to, że byliście i jesteście. Może kiedyś posadzę wam wszystkim drzewa.

*To taka szalona mieszanka różnych trunków. Wygooglujcie sobie, jeśli nie wiecie, przepisów jest kilka. Naprawdę dobre!

1 komentarz:

  1. Numery z ogłoszeń już nieaktualne, pochodzą chyba z początków zeszłej dekady :P

    OdpowiedzUsuń

Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.