Bierz życie jakim jest
Moja matka zaszczepiła we mnie uwielbienie dla Rojka, gdy byłem jeszcze bardzo małym chłopcem. Może właśnie przez to tak długo szukałem w sobie optymizmu, który zalegał gdzieś w moim wnętrzu wypchnięty przez całe to przygnębienie.
Papież powiedział, że człowiek szuka miłości bo wie, że tylko wtedy będzie szczęśliwy. To poniekąd prawda. Zapewne rozkleję się gdy tylko ją stracę. Dlatego czasem, ale naprawdę bardzo rzadko, boję się powrotu tych smutków. Ale trzeba być silnym, czyż nie?
I pomyśl, że na drugie nie masz szans...
Płacz, użalanie się nad sobą i wszelkie inne temu podobne desperackie poczynania to błąd i ja wiem o tym już od dawna. Tak doskonale rozumiem cierpienie innych, którzy przechodzą przez to samo co kiedyś ja i tak bardzo boli mnie fakt, że prawdopodobnie nie umiem im pomóc. Niby mam w sobie siłę, która pcha mnie przez życie z impetem i uśmiechem na ustach, ale z drugiej strony mam jej zbyt mało by przelać ją na kogoś potrzebującego. Mam teraz w sobie gigantyczne pokłady miłości, które wyzwala we mnie moja dziewczyna i coraz ciężej jest mi patrzeć na cierpienie innych, na ich samotność i brak wiary w siebie.
Czekałem długo na ten właściwy autobus, który zatrzyma się na moim przystanku. Jednak dopiero, gdy do niego wsiadłem, zdałem sobie sprawę jak wielu ludzi zostawiam za sobą. Ze spojrzeniami wbitymi w ziemię oczekują, jak im się wydaje, niemożliwego.
Między innymi dlatego zmienił się tytuł mojego bloga.
Jakieś nieskładne te przemyślenia, jakieś takie o niczym...