" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



Pokazywanie postów oznaczonych etykietą smutek. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą smutek. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 17 lipca 2011

Wczoraj zerwała ze mną dziewczyna...

Wzorując się na >  Terapia Spella < Postanowiłem napisać parę słów opartych na własnych doświadczeniach.

Smutek ma różne fazy, czasem jest gwałtowny i głośny, jak płacz noworodka, a innym razem skrywa się w człowieku tak głęboko, że często niemożliwym jest dostrzeżenie jakichkolwiek jego oznak. Ja jestem gdzieś po środku, bo tylko kilka osób żyjących na tym świecie jest wstanie jednym spojrzeniem odkryć to co tli się w moim sercu. Między innymi dlatego unikam ich spojrzeń.

Nie będę się tu rozpisywał o cierpieniu artysty, o pękającym sercu i o tym jak mi źle. To co czuje dziś wyjątkowo zachowam dla siebie, tak samo jak zachowam wszystkie myśli, choć może niektóre zapisze by później móc wrócić do tego dnia w myślach.

Tak, jestem emocjonalnym masochistą. No i najlepiej piszę pod dyktando emocji.

Jeśli wszystko pójdzie dobrze, skończę pisać moją "książkę" we wrześniu. Jeśli źle, to pewnie w listopadzie.

sobota, 25 czerwca 2011

Nie poddaj się

Bierz życie jakim jest

Moja matka zaszczepiła we mnie uwielbienie dla Rojka, gdy byłem jeszcze bardzo małym chłopcem. Może właśnie przez to tak długo szukałem w sobie optymizmu, który zalegał gdzieś w moim wnętrzu wypchnięty przez całe to przygnębienie.
Papież powiedział, że człowiek szuka miłości bo wie, że tylko wtedy będzie szczęśliwy. To poniekąd prawda. Zapewne rozkleję się gdy tylko ją stracę. Dlatego czasem, ale naprawdę bardzo rzadko, boję się powrotu tych smutków. Ale trzeba być silnym, czyż nie?

I pomyśl, że na drugie nie masz szans...

Płacz, użalanie się nad sobą i wszelkie inne temu podobne desperackie poczynania to błąd i ja wiem o tym już od dawna. Tak doskonale rozumiem cierpienie innych, którzy przechodzą przez to samo co kiedyś ja i tak bardzo boli mnie fakt, że prawdopodobnie nie umiem im pomóc. Niby mam w sobie siłę, która pcha mnie przez życie z impetem i uśmiechem na ustach, ale z drugiej strony mam jej zbyt mało by przelać ją na kogoś potrzebującego. Mam teraz w sobie gigantyczne pokłady miłości, które wyzwala we mnie moja dziewczyna i coraz ciężej jest mi patrzeć na cierpienie innych, na ich samotność i brak wiary w siebie.

Czekałem długo na ten właściwy autobus, który zatrzyma się na moim przystanku. Jednak dopiero, gdy do niego wsiadłem, zdałem sobie sprawę jak wielu ludzi zostawiam za sobą. Ze spojrzeniami wbitymi w ziemię oczekują, jak im się wydaje, niemożliwego.

Między innymi dlatego zmienił się tytuł mojego bloga.

Jakieś nieskładne te przemyślenia, jakieś takie o niczym...