" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



Pokazywanie postów oznaczonych etykietą notatki. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą notatki. Pokaż wszystkie posty

środa, 2 listopada 2011

Notatka z obserwacji

Wyjrzyjmy przez okno, dobrze?

Naszym oczom ukaże się zróżnicowana mieszanka ludzkich historii, wspomnień i głosów, które ukazują światu ich niezadowolenie z takiego obrotu spraw. Niestety brak im odwagi by chwycić los w swoje ręce, więc wolą puścić stery i pozwolić gnać życiu przed siebie na oślep.

Zastanówmy się...

Ile widzi przeciętny człowiek siedzący przed telewizorem i wychodzący z psem na spacer, z mieszkania na trzecim piętrze, najpóźniej o 22? Mija zakapturzonych, młodych ludzi, którymi gardzi bo tylko piją, niszczą klatki schodowe, sikają do windy i straszą spokojnych ludzi. Przeciętny człowiek się boi.
O czym myśli przeciętny chłopak stojący pod blokiem wieczorem, spijając piwo i śmiejąc się z czyichś opowiadań? Patrzy na mężczyznę z psem, który schodzi po schodach, gardzi nim i krzywi do niego twarz, a w duchu pyta siebie czy będzie taki sam, zniszczony pracą i słabym, pozbawionym znaczenia, człowiekiem.
Co czuje przeciętna dziewczyna słuchająca The Beatles, pijąca tanie piwo z puszki w towarzystwie ludzi, których uważa za swoich przyjaciół choć wie, że tak naprawdę nie łączy ich zbyt wiele. Czy boi się, że któregoś dnia to wszystko się skończy? Może osiągnęła już granice i nie ma zamiaru posuwać się dalej, nie chce popadać w coraz większy nihilizm i działać destrukcyjnie na wszystko w swoim otoczeniu? Kiedyś musi nadjeść czas zmian i lepiej być przygotowanym na ich dokonanie.

W tym nie ma wielkiej filozofii. Popatrzmy za okno...

Nasz wzrok utyka na blokowisku, które wyrasta przed nami gwałtownie. To mroczne miejsce. Przemoc to wyznacznik głównych wartości, jedni próbują się wyrwać, uczą się, tworzą coś co ich dopełnia, robią muzykę, trenują sport lub sztuki walki, inni kombinując coś na boku, byleby zdobyć odrobinę więcej pieniędzy, za które mogliby zrealizować swoje marzenia. Chcą lepiej ubrać dwuletnia córkę albo spłacić długi lub zdobyć jakieś drobiazgi, mające ułatwić życie wśród betonowych krzywizn.

Wśród twoich znajomych jest kilku takich, którzy mieli jakieś przygody z prawem lub zbyt blisko podeszli do innych i poczuli na twarzy czyjś but albo między żebrami czyjś nóż. Pogoń za pieniędzmi motywuje większość działań. Każdego ranka przypominasz sobie, że wszystko łatwo może się skończyć, a dzień to tylko chwila, która upływa na walce o najdrobniejszy szczegół.

Wydaje się, że w tym świecie jest za ciasno na miłość, choćby nawet na jej skrawek. Nic z początku nie wydaje się łatwe. Dzieci dorastają bez ojców, często ich matki same są jeszcze w zbyt młodym wieku by móc unieść rodzicielską odpowiedzialność.

Są jeszcze ci, którzy nie oczekują już od świata niczego, zwyczajnie dogorywają gdzieś w cieniu sklepu monopolowego. Piją, nie mają zębów albo leżą na ulicy i trzęsą się, stopniowo popadając w delirium. Ogarnia cię strach, gdy spoglądasz na takiego człowieka, gdy zdajesz sobie sprawę, że jego los jest już przesądzony.

Odwracasz wzrok i widzisz blask klubów w centrum miasta. Co tydzień przychodzą tam ci sami ludzie, często w tych samych strojach i bawią się do muzyki, którą znają już na pamięć, gdyż jest tak prosta, że natychmiast wpada w ucho nawet największemu idiocie. Myślisz sobie, że stoisz tak daleko od nich, ponad tym wszystkim i wtedy dopada cię twoje sumienie. Nie wolno ci się wywyższać, pamiętaj.

Wędrujemy na przeciwną stronę, która wcale nie leży tak daleko od wcześniejszego obrazu. Widzimy tych, którzy sądzą, że są lepsi od innych. Mają więcej drogich i modnych ubrań. Piją w pubach, gdzie muzyka jest równie nie urozmaicona, różni się jedynie przewagą gitar nad bębnami. Uważając siebie za najlepszych, nie dopuszczają do siebie nikogo, czują, że świat należy do nich bo dzięki zbiegowi okoliczności mają więcej możliwości. Studiują, choć nienawidzą nauki. Są leniwi, liczą, że wszystko ułoży się samo, że po studiach znajdą pracę w wymarzonym zawodzie, która pozwoli im realizować swe wielkie marzenia. 

Ich świat jest inny, złudnie urozmaicony. Podróżują, spędzają wakacje nad morzem, w górach, za granicą. Są bardziej społeczni, oczytani, dyskutują na różne tematy, które są, według nich, poważnymi kwestiami wartymi poruszenia. Zachwycają się kulturą i sztuką, prześcigają się w wynajdowaniu coraz to nowych zespołów i zjawisk społecznych. Żyją w internecie, korzystają z portali społecznościowych, gdzie adorują się nawzajem, popadając w coraz większe zadufanie. Koniecznie tworzą coś, co pozwala im się wyróżniać, fotografują lub piszą wiersze. Najlepiej białe.

Miłość ulega deformacji. Niewielu przywiązuje wagę do głębokich relacji, są wrażliwi, ale wydaje się, że nie obchodzi ich los innych, zależy im tylko na własnym powodzeniu, żyją w myśl starej zasady by najlepiej liczyć na siebie samego. Wszystko ulega wypaczeniu, miłość zamienia się w krótkie przygody, które już na samym początku są skazane na zagładę.

Przeżywają czas eksperymentów, poznawania nowych ludzi, substancji i miejsc. Przeżywają młodość, która donikąd nie prowadzi. Później nadchodzi inny czas, chwila powagi, gdy niezaliczony semestr wymaga większej niż zwykle uwagi, gdy przyjaciele wyjeżdżają, a ty zostajesz z nauką lub szukasz pracy bo musiałeś przenieść się na system zaoczny.

Zamknijmy okno i usiądźmy na chwilę.

Nie żyjemy w świecie perfekcyjnym, gdyż ludzie są wybitnie nie idealni. I nie chodzi tu już o egoizm, o wszczynanie wojen czy skazywanie ludzi na życie w przerażającym ubóstwie, lecz o fakt, że wszystkie wartości, które dotąd istniały, które stworzone zostały najpierw przez religie, później przez filozofów i myślicieli, a nawet te, które pojedynczy ludzie wymyślili dla własnych potrzeb, nie mają praktycznego zastosowania, są zwyczajnie nie przydatne jeśli nikt ich nie respektuje i nie stosuje.