" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



wtorek, 18 stycznia 2011

Mówią: Ponoć już nie znajdziesz szczęścia tu

Siedzę w domu, jest już kilka minut po północy, przymierzam się do nauki, ale nie mogę przestać myśleć. Miasto wydaje z siebie ten przerażający szum, raz po raz przerywany sygnałem karetki czy radiowozu. Czasem zawyje coś bliżej mi nieznanego i wzbudzi niepokój, bardziej namacalny niż moje rozważania o cierpieniu tego świata.
Ledwie kilka minut temu wyłączyłem telewizor, ale w mojej głowię wciąż pełno obrazów.
Gdzieś pod Poznaniem spłonął samochód z kobietą i dzieckiem w środku. Jak mam czuć się bezpiecznie? Co może czuć ojciec tego dziecka, zapewne mąż kobiety?
W tym czasie w Egipcie, przed siedzibą parlamentu, podpalił się człowiek. Chciał zaprotestować przeciwko wysokim cenom żywności. Niedługo i my je odczujemy, ponieważ bańka inflacyjna narasta na całym świecie. No i będzie nas 7 miliardów, z czego zapewne tylko miliard najedzonych…

Z drugiej strony powódź w Australii kosztować będzie szacunkowo 10 miliardów dolarów (1% ich PKB). Tak, retoryka tego kraju mnie powala. Utopmy się grając w tenisa. Rozumiem, że to wielkie wydarzenie, że ważne zawody i wielu kibiców, ale ludzie giną, straty rosną. Ktoś chyba zgubił rozum gdzieś na tych kortach.
W Japonii spadł śnieg. Średnio metr śniegu (miejscami nawet dwa).
To tak dla przypomnienia bo klimat wciąż się zaostrza. Świat nadal stacza się w dół. My nie stoimy nad przepaścią, my ją pokonaliśmy już dawno, teraz dość łatwo przyjdzie nam się pogodzić z tym, że wszystko co zrobiliśmy jest całkowicie nieodwracalne. Albo gorzej, nagle uświadomimy sobie co zrobiliśmy i zapragniemy to naprawić.
Może nawet to nie nasza wina, może mamy na to zbyt mały wpływ bo jakoś nie wierze w to by gazy cieplarniane mogły zagrozić samej planecie. Zakłócą ekosystem, zniszczą rośliny i zabiją zwierzęta. To tak jakbyśmy zdetonowali bombę w naszym własnym domu. Brzmi bezsensownie, prawda? Kto wysadza własne miejsce zamieszkania? Ten kto myśli, że pod podłogą znajdzie jakieś niewyobrażalne skarby…
W Polsce lodołamacze pracują na Wiśle na odcinku Włocławek – Płock by ocalić zaporę, która pamięta chyba epokę dinozaurów. Mieszkańcy położonego ciut dalej w górę rzeki Wyszogrodu, zostali wydymani przez wszystkich. Sytuacja we wszystkich okolicznych powiatach (od Warszawy do Płocka) jest krytyczna. Spytam, gdzie są ci wszyscy ludzie, co tak obficie pojawia się zapewne dopiero po przerwaniu wałów i zalaniu połowy województwa. Miejcie dalej wyjebane na zwykłych ludzi.
  A no tak. Bo przecież niezmiernie ważna sprawa rozgrywa się w naszym kraju. Prawie rok temu jakiś biało-czerwony samolot spadł na zamglone bagno pod Smoleńskiem. Jako że w naszej naturze tkwi niezadowolenie i podatność na kłótnie, spieramy się do dziś o to dlaczego spadł. Ja rozumiem, że to ważne dla rodzin ofiar, może i nawet mnie to w jakimś stopniu ciekawi, ale co nam da ta odpowiedź? Jako ogółowi? Tupolewami nikt z nas już raczej nie lata, rząd i tak porusza się nowymi maszynami, a BBR już wprowadził procedury bezpieczeństwa (o których wcześniej najwyraźniej zapomniano lub je zwyczajnie olano co nie jest dla mnie żadną nowością).
Boję się, że jakiś demagog wykorzysta tą sytuacje, rzuci parę populistycznych haseł i wywoła piekło pokroju tego co dzieje się teraz w Tunezji. Siedemdziesiąt osiem osób zginęło (78!) prawie stu rannych, tylko dlatego, że nie potrafi dojść do porozumienia. Dzięki tej małej rewolucji kraj pogrąży się w jeszcze większym kryzysie. Swoja drogą urzekła mnie wypowiedź jednego turysty. Niedokładnie cytuje: „Polacy jak zwykle ostatni. Wszystkie hotele puste, ludzie już dawno powyjeżdżali, tylko my zostaliśmy tak długo”. No, ale można to zwalić na naszą nieustępliwość, prawda?

I nawet nie pociesza to, że ludzie znęcający się nad zwierzętami otrzymują wysokie kary. Swoją drogą - 10 miesięcy więzienia za zabicie psa w okrutny sposób, a za posiadanie małych ilości marihuany można dostać rok w zawieszeniu na trzy lata. To tak dla porównania.
I nie pociesza też to, że odnalazł się 5 peron na dworcu w Katowicach. Cóż w nim takiego specjalnego? Cóż, obrósł już legendą, w środowisku fanów kolei to świetny przykład absurdów szerzących się pośród nas dzień w dzień. Dobrze, że jest już materialnym miejscem, a nie tylko wytworem mitologii zawartej w rozkładach jazdy. Teraz jeszcze problem z tym jak trafić na „piątkę”. Istna droga przez mękę. Mam nadzieje, że jednak nie będę tam miał jakiejś przesiadki latem…
Czasem nie mam siły unieść kieliszka i wlać w siebie tą palącą wódkę bo wylewa się ze mnie to cierpienie i świadomość, że to czeka nas wszystkich. W niczym nie jesteśmy lepsi od każdego z tych ludzi. Mimo to gardzimy tym co spotyka innych jakbyśmy niedostatecznie już dali upust naszej arogancji. Kładę się spać, nie mam chęci do nauki, ale nie mam też chęci na sen, wciąż myślę jak to wszystko przeraża i boli, nawet jeśli odczuwam to tylko pośrednio.
Przyjrzyjcie się najlepszym fotografią na świecie. Laureaci World Press Foto, uchwycili swymi aparatami cierpienie, ból, zniszczenie i niezadowolenie zwykłych ludzi. Boję się, że za kilka lat takie obrazki staną się normą. Że zwykli ludzie znów staną się marionetkami w rękach szaleńców, którzy najlepiej się czują stojąc na czele wściekłego pochodu idącego na siedzibę parlamentu. (patrz Węgry parę lat temu).
Przepiękne fotografie natury nijak nie potrafią złagodzić cierpienia bijącego z oczy małoletniego anorektyka…

To wszystko mówi mi: Ponocjusz nie znajdzie szczęścia tu.
Przeczytaj sobie jeszcze raz tytuł notki, a zrozumiesz...

3 komentarze:

  1. To jest nasza zagłada, ale ludzie są tak zajęci sobą, że nawet nie zauważą kiedy umrą.

    p.s dzięki za streszczenie informacji, ostatnio nie włączam w ogóle telewizora (bo nie mam) :)

    OdpowiedzUsuń
  2. ja czasem żałuje że go mam... ignorancja jest błogosławieństwem

    OdpowiedzUsuń
  3. chyba możność jej posiadania :)

    OdpowiedzUsuń

Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.