" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



wtorek, 15 lutego 2011

Terapia dobowa


Ósma trzydzieści, to już chyba rano. Spałem godzin siedem, może sześć. Umysł błądzi jeszcze chwile w sennych głębinach, z których ciało nie ma zamiaru wyjść. Przecieram oczy i biorę głęboki wdech, chwile później stawów trzask i seria przekleństw wypełnia ciszę w moim pokoju. Minie kilka minut nim poskładam się w całość przed obliczem rozbitego lustra sklejonego przezroczystą taśmą. Współlokator, niejaki Marcin, przyszły prawnik, zostawił mi herbatę w termosie. Pije ją jednocześnie śledząc wzrokiem kalendarz wiszący na zabrudzonej ścianie. Wielkie czerwone serce i liczba 14 bije mnie po oczach. Wylewam resztę herbaty, mam pięćdziesiąt minut spóźnienia bo nienawidzę zaczynać czegoś punktualnie. Nim wrzucę na siebie jakieś ubrania pozbierane z krzesła minie dwudziesta i poleje się tania wódka. Nie zwrócę już uwagi na twarze, oczy, słowa i gesty. Będę jałowy i obojętny, dla ciebie łatwiejszy bo mniej wrażliwy, mniej apodyktyczny w rozmowie, która sprowadzi się do wymiany ledwie kilku sylab i półtoragodzinnego stosunkowo-dobrego-stosunku. Proszę nie miej mi za złe, że mam ochotę tkwić w każdym marazmie jaki mnie dopadnie. Proszę nie mów mi, że jestem hipokrytą, że zapomniałem ile dla łakomych życia znaczy chwila bo moja krew już dawno zamarzła w żyłach. Nie mów, nie pytaj, nie zmuszaj do wysiłku, nie proś bym był romantyczny, nie przekonuj mnie do wrażliwości. Nie chcę być już Korneliuszem z marnym talentem i skłonnościami do marudzenia. Nie mam też zamiaru wychodzić z cienia, który tak ciasno mnie otacza i sprawia, że czuje się bezpiecznie, a przynajmniej dużo pewniej niż w twoich ramionach. Lepiej być samotnym niż niemile widzianym. Lepiej spać w zimnym łóżku niż siedzieć pod twoim oknem raz po raz.
Otwieram oczy. Wciąż chce oddać wszystko by żyć i reagować na światło. Siedem godzin snu, może ciut mniej. Nie wiem co jest urojeniem, a co rzeczywistością bo każda myśl ma skłonność zakrzywiać mój świat w twoim kierunku. Mija doba, a wszystko było jakby epizodem, choć mógłbym to rozpisać na setki rozdziałów. Mija tyle godzin, ale moje życie jakby stało w miejscu, gdzieś nad brzegiem rzeki postrzegań czy na przystanku w oczekiwaniu na autobus, który zapewne wcale się tutaj nie zatrzyma.

Podziękowania dla Mosscat za inspiracje. To i tak pewnie nie jest ostateczna wersja, ale nowy semestr odbiera mi siły do życia i pisania. Przysłowiowo: "padam na ryj".
Sam już nawet nie wiem jak to otagować, bo moje notki na tym blogu zaczęły żyć własnym życiem. Nie ma tu ani ładu, ani składu czy logicznego sensu, zwyczajnie bajzel jak w moich myślach ostatnio.

1 komentarz:

  1. To jest naprawdę dobre i myślę, że już nie potrzebuje żadnych poprawek, dopisków czy czegokolwiek.
    Jest mi bardzo miło, że moje bazgroły poruszają do pisania :)
    Co do Twojego rzekomego bałaganu na blogu- ja go nie odczuwam, zresztą czasem miło jest poczuć, że coś tworzy się niezależnie od nas, taka swoboda jest potrzebna.

    OdpowiedzUsuń

Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.