All you've gotta do is baby kick off your shoes and lay down.
Climb up here with me and let's forget about sleep, and lay down.
Dwoje młodych ludzi leży na łóżku.
- Gdybyś był mniej skomplikowany, ale nie, ty nie potrafisz. Rozbiłeś swoje wnętrze na siedem części, które na domiar złego nie potrafią się dogadać między sobą bo każda kolejna jest jeszcze bardziej irracjonalna od poprzedniej. I jak tu nie zwariować? Nie mogę już z Tobą zwyczajnie porozmawiać bo ty natychmiast schodzisz na tematy metafizyki i różnych alternatyw dla świata, który jak sądzisz skończy się w momencie, gdy zdołasz go pojąć. Czyli zapewne jakieś piętnaście minut po naszej ostatniej rozmowie, w której powiem ci, żebyś poszedł do diabła. I ty cholero jedna, posłuchasz i pójdziesz i znajdziesz wszystko i nic. I zrozumiesz, a ja będę płakać. Nawet tego nie usłyszysz.
Siedem dusz, kto chciałby choć jedną z nich? Gardzę tobą, rozumiesz to? Nienawidzę twojego spojrzenia, tych ciemnych zapadłych oczu, z których sączy się jedynie ból. Czy ty w ogóle potrafisz dać mi cokolwiek wprost od siebie, z prostej potrzeby serca, a nie z nieznośnej niczym głód narkotykowy, chęci bycia romantycznym i nonszalanckim. Utop się w swoich myślach, proszę, zapomnij, że ktoś taki jak ja istnieje tylko dla ciebie. Nie jesteś wart swego egoizmu i w sumie to dobrze, że z pośród tych siedmiu dusz żadna nie znosi ciebie jako całości. Skoro nie potrafisz dogadać się z samym sobą to jak myślisz, czy ja mam jakiekolwiek szanse by zrozumieć Twój pokręcony system wartości i w ogóle sposób postrzegania świata przez twoje oczy. Dlaczego się uśmiechasz? Myślisz, że to takie zabawne?
- Kocham cię.
- Ja ciebie też, ale nie zmieniaj tematu!
Siedem dusz, kto chciałby choć jedną z nich? Gardzę tobą, rozumiesz to? Nienawidzę twojego spojrzenia, tych ciemnych zapadłych oczu, z których sączy się jedynie ból. Czy ty w ogóle potrafisz dać mi cokolwiek wprost od siebie, z prostej potrzeby serca, a nie z nieznośnej niczym głód narkotykowy, chęci bycia romantycznym i nonszalanckim. Utop się w swoich myślach, proszę, zapomnij, że ktoś taki jak ja istnieje tylko dla ciebie. Nie jesteś wart swego egoizmu i w sumie to dobrze, że z pośród tych siedmiu dusz żadna nie znosi ciebie jako całości. Skoro nie potrafisz dogadać się z samym sobą to jak myślisz, czy ja mam jakiekolwiek szanse by zrozumieć Twój pokręcony system wartości i w ogóle sposób postrzegania świata przez twoje oczy. Dlaczego się uśmiechasz? Myślisz, że to takie zabawne?
- Kocham cię.
- Ja ciebie też, ale nie zmieniaj tematu!
Zamilkli.
- Możesz coś dla mnie zrobić? Odejdź. Zniknij. Zostaw mnie tutaj, samą w ciasnym łóżku na którym ledwo mieścimy się we dwoje. Zabierz swoje tysiąc trzysta złotych miesięcznie, dwie skrzynie z wierszami i tych kilka szmat, które nazywasz ubraniami. Zniknij teraz, w tej chwili, a nie rozpuszczaj się powoli jak aspiryna w szklance, czy bałwan ze śniegu przed blokiem. Jeśli nie możesz być tutaj przy mnie w całości, to wolałabym by nie było cię tu wcale.
Dotknął jej uda. Drgnęła jakby poraził ją prąd.
- Przestań. Nie chcę twojego fałszywego ciepła. Nie umiesz być ze mną. Może nawet nie chcesz tu być, proszę wyjdź, wiesz gdzie są drzwi.
- To ty przestań mówić i po prostu poleż tu ze mną.
- Uciszasz mnie? To coś nowego, zawsze ja musiałam zamykać ci usta.
- Uznaj to za wpływ słów, które wypowiedziałaś przed chwilą.
- To ty przestań mówić i po prostu poleż tu ze mną.
- Uciszasz mnie? To coś nowego, zawsze ja musiałam zamykać ci usta.
- Uznaj to za wpływ słów, które wypowiedziałaś przed chwilą.
Znów zamilkli. Chłopak ponownie dotknął jej uda. Nie drgnęła. Za to jej dłoń musnęła jego przedramię.
- No i znów jest miło…
- Na jak długo? Powiedz mi ile jeszcze jestem w stanie wytrzymać?
- Umiesz. Wierze w ciebie.
- Na jak długo? Powiedz mi ile jeszcze jestem w stanie wytrzymać?
- Umiesz. Wierze w ciebie.
***
Zmysłów jest pięć. Dusz jest siedem bo Bóg zawsze lubił tą liczbę. Tak samo jak lubił ludzi, których stworzył jako objaw własnej próżności. Żywy autoportret, mordercy, gwałciciele i demagodzy. Wszyscy z siedmioma częściami Boga w sobie, z żywiołami zamkniętymi pod powiekami, z potencjałem drzemiącym w każdej cząstce ciała, od stóp do głów boskie dzieci.
Dopiero po czasie, po przedarciu się przez wszystkie wcześniejsze refleksje widać w tej boskiej próżności refleks osobliwej cechy ludzi. To my jesteśmy próżni, jeśli wierzymy w to, że w jakimś stopniu jesteśmy do niego podobni lub co gorsza pod pewnymi względami jesteśmy w stanie mu dorównać, jeśli nie przewyższyć.
Zmysłów jest pięć. Dusz jest siedem bo człowiek lubi niszczyć w sobie wszystko to co cenne i zastępować to czymś o wiele wygodniejszym. Dlatego wypaczamy w sobie doskonałości dziecięcego rozumu i zastępujemy go kolejnymi wcieleniami, aż obudzi się ostatnia, siódma dusza, zgorzkniała staruszka drzemiąca na fotelu.
Dopiero po czasie, po przedarciu się przez wszystkie wcześniejsze refleksje widać w tej boskiej próżności refleks osobliwej cechy ludzi. To my jesteśmy próżni, jeśli wierzymy w to, że w jakimś stopniu jesteśmy do niego podobni lub co gorsza pod pewnymi względami jesteśmy w stanie mu dorównać, jeśli nie przewyższyć.
Zmysłów jest pięć. Dusz jest siedem bo człowiek lubi niszczyć w sobie wszystko to co cenne i zastępować to czymś o wiele wygodniejszym. Dlatego wypaczamy w sobie doskonałości dziecięcego rozumu i zastępujemy go kolejnymi wcieleniami, aż obudzi się ostatnia, siódma dusza, zgorzkniała staruszka drzemiąca na fotelu.
Organizacyjnie:
To był tekst, który zapewne posłałbym ze sceny ku jury rzeźni literackiej. Ułożony chwilę temu, w przeciągu pierwszej godziny ostatniego dnia marca.
To poniżej gwiazdek to jakieś tam małe przemyślenia, które dodaje tak ekstra (bo mieszczą się poza jedną stroną A4). Może ułożę z tego coś więcej. Cytat pochodzi z piosenki: The Bluetones - Sleazy Bed Track z płyty z muzyką do filmu Scott Pilgrim kontra Świat. (POLECAM jeśli wcześniej tego nie robiłem)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.