Nie
łączyło nas wiele. Wszyscy lubili alkohol, w każdej postaci, byleby był
wystarczająco dobry by można go było pić w dużych ilościach i nie tracić przy
tym zapału do rozmowy. Zgodziliśmy się też co do tego, że interesuje nas
wszelka kinematografia, od amerykańskich, ociekających ogromnymi funduszami,
superprodukcji, do niskobudżetowych filmów krótkometrażowych, które powstawały
w przydomowym garażu albo innym, ustronnym miejscu. Każdy z nas czytał jakąś
książkę, o której nikt inny nie miał pojęcia albo znał kilka niesamowitych
historii i anegdot, które usłyszał od rodziny lub znajomych.
Często
zwykliśmy rozmawiać o literaturze, ale nie będę przytaczał tutaj tych
niekończących się dyskusji, które najczęściej toczyły się między Piotrem, a niejakim
Marcinem. Chyba właśnie przez to, że tworzyli tak zgraną i oddaną sobie parę,
przylgnęło do niego imię Paweł. Miał do tego niesamowity talent, mógł godzinami
mówić od rzeczy, opowiadać bzdury, czy wręcz kłamać, robić wszystko by zwrócić
na siebie uwagę dziewczyn, których w klubie było o połowę więcej niż chłopaków,
niestety wszystkie były zajęte lub brzydkie. Jednak dla Pawła nie stanowiło to
żadnej przeszkody, a wręcz przeciwnie, gdy rzucało mu się kłody pod nogi, on
potrafił całkiem zgrabnie tańczyć na nich i nie połamać sobie przy tym ani
jednej kości. Kiedyś, podczas przeciągającej się niemiłosiernie rozmowy o
książkach, pokusił się nawet o stwierdzenie, że są one „najbardziej wyszukaną
płaszczyzną porozumienia intelektualnego”. Nie byłem pewny, czy rozumiał sens
własnych słów, czy może rzucał ich skomplikowaną wiązanką by ukazać nam,
niewątpliwie na co dzień głęboko skrywaną, elokwencje. Z całego klubu lubił go
tylko Piotr, reszta starała się znosić coraz bardziej irytujący język i
przesadną, często niewłaściwą dociekliwość, która najczęściej uwydatniała się w
rozmowach z dziewczynami.
- On chyba przychodzi tu tylko po to by z nim
pogadać.
Spostrzeżenie
Sandry utkwiło mi w głowie jako zdanie podsumowujące moje myśli i obserwacje. Cieszę
się, że wtedy wolałem usiąść z boku, tuż przy głośnikach i delektować się
wibracjami zadymionego powietrza, niż wdawać się w spory o niczym, wywoływać
kłótnie i czerpać z tego chorą satysfakcję.
Tak
jak mówiłem, nie łączyło nas wiele, jednak komuś wcale to nie przeszkadzało, a
nawet stanowiło swego rodzaju zachętę do działania. Mój przyjaciel Tomasz,
określający siebie „skrzywionym poetą z przygaszonym zapałem” miał talent.
Niestety, zawiódł się, gdy dowiedział się, że nie chodzi mi wcale o to jak
zgrabnym językiem posługuje się w swojej namiastce twórczości, a raczej o zdolności
zjednywania sobie ludzi o najróżniejszych charakterach.
Pamiętam
dzień, gdy poinformował mnie o swoich planach..
- Czytałeś Grę
w klasy?
- To pytanie retoryczne? – Odparłem
zaskoczony. Myślałem, że ma ochotę pożartować z mej wrodzonej niechęci do
lektur, jednak on rozwiał moje wątpliwości.
- Pytam poważnie. Słuchaj mam pomysł. Chcę
skrzyknąć kilka osób, wiesz znajomych, na takie wieczorki przy winie i dobrej
muzyce.
- Rozumiem. Idea dobra, tylko jak znam życie,
w naszym wykonaniu okaże się totalnym niewypałem.
- No tak, zapomniałem, że rozmawiam z
największym optymistą w całym tym pierdolonym mieście. Tak czy siak, Sandra
jest chętna, już z nią o tym rozmawiałem, przyjdź do mnie w piątek.
- Sandra? – Postawił mnie pod ścianą. Dobrze
wiedział, że wciąż chodziła mi po głowie. Po dłuższej chwili wahania,
postanowiłem mu ulec. – Niech ci będzie. Przyjdę.
Mój
przyjaciel Tomasz. Niewielu ludzi mogę w ten sposób tytułować bo tylko garstka
szaleńców ma odwagę zadawać się ze mną dłużej niż kilka chwil. Co sprawiało, że
Tomasz miał chęć przebywać z kimś takim jak ja, pić wódkę i czytać moje
wiersze? Podejrzewam, że zrozumiał, iż potrzebny jest mu pewien wzór do którego
mógłby dążyć i sądził, że ja wskażę mu tą właściwą osobę. Oczywiście z początku
myślałem w sposób egoistyczny i wmawiałem mu, że powinien wzorować się na mnie.
Dopiero po wielu latach obaj poszliśmy po rozum do głowy, potrzeba było czasu i
wielu ciężki chwil by pojąć, że tak naprawdę tu nie chodzi o naśladowanie
kogokolwiek, lecz o walkę z samym sobą, przezwyciężanie słabości własnej duszy
i ciała oraz zręczne omijanie ludzi pragnących wykorzystać twoją dobrą wolę.
Tomasz
mieszkał na poddaszu kamienicy przy ulicy Karmelickiej. Miał do dyspozycji całe
mieszkanie, które wcześniej należało do jego ciotki, czy też babci, choć w
niektórych wersjach historii o pochodzeniu jego lokum pojawiała się też kuzynka
matki. W każdym bądź razie oglądałem je zaraz po tym jak się tam wprowadził i
dobrze pamiętam ten duży, niezagospodarowany pokój, w którym trzymał kilka
stosów książek, rower i stertę gratów, której nie byłem wstanie bliżej zidentyfikować.
Drzwi prowadzące do niego były stare, wielokrotnie malowane, do tego stopnia,
że ich biały kolor łuszczył się niemiłosiernie. Podłoga z drewna przywodziła mi
na myśl sterty palet jakie widywałem w firmie mojego ojca. Pogryziona przez
korniki, była zapewne ich rajem, dopóki następny właściciel nie postawił
położyć nowego parkietu. Tomasz opróżnił pokój, nieestetyczne podłoże
zamaskował starym dywanem i kilkoma kocami, rozłożył też poduszki, także, gdy
wszedłem tam po raz drugi w swoim życiu byłem mile zaskoczony. Na ścianach
wisiało kilkanaście plakatów z różnych filmów, które dostał od Eweliny
pracującej w kinie, okno przesłaniały firanki założone, ledwie chwile wcześniej,
przez Aleksandrę. Jedynie słabo żarząca się żarówka, wisząca na przykrótkim
kablu pozostała bez zmian.
- A te stare drzwi pomaluje Maria, już mi
obiecała. – Wskazał mi kawał starej deski osadzony na dwóch zardzewiałych
zawiasach.
- Maria?
- Tak, powinni zaraz być.
Nasze
pierwsze spotkanie było raczej śmieszne. Nie udało nam się wnieść telewizora do
pokoju, więc postanowiliśmy usiąść i przy pomocy odrobiny wódki, poznać się
trochę bliżej. Oczywiście skończyliśmy nad ranem, a ja pierwszy raz od wielu
miesięcy obudziłem się w nie swoim łóżku i byłem tym faktem mocno zdruzgotany.
- Jestem Aleksandra, miło mi was poznać. –
Rzekła zielonooka Aleksandra. Nigdy Ola. Broń boże! Jeśli ktokolwiek nazwał by
ją inaczej, to prawdopodobnie zabiłaby go bez najmniejszego zahamowania.
Zresztą, brak oporów był jej cechą charakterystyczną, kochała się w muzyce i
niejednym chłopcu. Chutliwość Aleks, podobnie jak czarujące spojrzenie i smukłe
nogi, odbierała zmysły Pawłowi i niezliczonym zastępom jemu podobnych, niewyżytych
studentów, którzy szukali łatwych okazji i kilkuminutowej namiętności.
- Marta. Na zdrowie! – Przedstawiła się
donośnym i radosnym głosem, dziewczyna z Nikonem uwieszonym na szyi,
przytykając przy tym kieliszek do ust.
Sandra stwierdziła kiedyś, że zdjęcia Marty wyglądają lepiej od niej samej. Miała w tym sporo racji. Pochodziła z Lubelszczyzny, cechowała się dość pulchną twarzą i kręconymi, rzadkimi włosami w kolorze przeciętnego brązu. Fotografia pasjonowała ją do tego stopnia, że planowała podjąć specjalistyczne studia w tej dziedzinie, jednak w chwili, gdy wstąpiła do klubu los umieścił ją na wydziale prawa.
Sandra stwierdziła kiedyś, że zdjęcia Marty wyglądają lepiej od niej samej. Miała w tym sporo racji. Pochodziła z Lubelszczyzny, cechowała się dość pulchną twarzą i kręconymi, rzadkimi włosami w kolorze przeciętnego brązu. Fotografia pasjonowała ją do tego stopnia, że planowała podjąć specjalistyczne studia w tej dziedzinie, jednak w chwili, gdy wstąpiła do klubu los umieścił ją na wydziale prawa.
W
gronie klubowiczów znalazła się też rudowłosa dziewczyna o imieniu Malwina. Co
jest dość oczywiste, szybko przylgnęło do niej przezwisko Ruda. Rysowała piękne
portrety i studiowała zarządzanie, jednak okłamała nas wszystkich, mówiąc, że
uczęszcza na grafikę. Wtedy nikogo jakoś specjalnie nie obchodziła ta kwestia,
dopiero przypadkowo poznana dziewczyna z grafiki zaprzeczyła jakoby znała Malwinę,
ale było to już wiele miesięcy po tym, jak nasz klub przestał istnieć.
Ruda
nie była brzydka, a raczej zamknięta w sobie, czasem wręcz odpychała od siebie
innych przez co mało kto zwracał na nią uwagę. Mówiła niewiele, jeśli
komukolwiek udało się wyciągnąć z niej choćby kilka zdań odnoszących się do
pogody, można było uznać to za spory sukces i śmiało wpisywać do życiorysu
złotą czcionką. Często spoglądałem na nią, jakby próbując swym ciekawskim
wzrokiem przeniknąć jej sine powieki i odgadnąć myśli tłamszone od lat,
piętrzące się na krawędzi rzęs, gdzie pozostawały w nieustannej gotowości do
zamiany w gęste łzy. Każdy to odczuwał i poniekąd bał się tego, że była taka
nieobecna, ciągle gdzieś zapatrzona. Bardzo rzadko widywałem ją w trakcie
rysowania, jednak wiele mówiono mi o jej talencie, którego niewielką próbkę
mogłem zobaczyć pewnego grudniowego wieczoru w klubie, gdy zostawiła na widoku
swój szkicownik. Z początku nie zdałem sobie sprawy kogo lub co przestawiają
szkice wykonane z wręcz mechaniczną precyzją. Jednak, wraz z kolejnymi stronami,
odkryłem prawdę, która zaskoczyła mnie do tego stopnia, że prawie upuściłem jej
notes. Z niespotykaną namiętnością i wytrwałością szkicowała moją twarz, oczy,
kilkakrotnie starała się uchwycić ułożenie każdego kosmyka na moim czole.
Odłożyłem jej zeszyt wstrząśnięty i zmieszany bardziej niż drink agenta wywiadu
jej królewskiej mości. Postanowiłem, że nie odezwę się do niej pierwszy, jeśli
naprawdę coś do mnie czuje, sama musi się przełamać i odnaleźć w sobie tą
odwagę. Od tamtego momentu postrzegałem ją jako dziwaczkę, która od czasu do
czasu wykazywała się jakimiś rozsądnymi poglądami i specjalnie nie przejmowałem
się tym co ona może sobie myśleć o mnie i Sandrze.
- Tu jest tak niesamowicie. Zawsze chciałam mieć
poddasze, taki stary strych, gdzie mogłabym skryć się razem ze znajomymi i
kontemplować nad życiem.
Tak,
to słowa Sandry. Łatwo to zauważyć, bo jak dotąd, żaden z bohaterów nie
wygłosił tak długiej i złożonej wypowiedzi jak ona, poza tym, na każdym kroku
akcentowałem jej zdanie na temat konkretnej osoby. To ważne, gdyż łóżko w
którym obudziłem się następnego ranka należało właśnie do niej.
- Nie, tylko nie ty. – Westchnęła przybita
faktem, że moja spustoszona przez alkohol twarz była pierwszym obrazem zarejestrowanym
przez jej leniwe, ciemnoniebieskie oczy.
- Też się cieszę, że cię widzę.
- Czy my…? – Odchyliła niepewnie kołdrę.
- Na to wygląda.
- Ech… - Przeciągnęła się, drgnęła i z wyraźną
rozpaczą spojrzała na sufit. – Cholera, teraz to już się nie będziesz chciał
odczepić.
- Taka moja czepialska natura. Ale z tego co
pamiętam to ty sama mnie tu zaciągałaś.
- O! I teraz mi wytłumacz. – Obróciła się na
bok, zwracając ku mnie swoją bladą twarz. Pod swój gładki policzek podłożyła
lewą dłoń i zaczęła penetrować moje myśli przenikliwym wzrokiem. – Nie znam żadnego faceta, który miałby opory
przed zostaniem na noc u dziewczyny, która mu się podoba. Co cię
powstrzymywało?
Nie
odpowiedziałem jej od razu, lecz z uśmiechem przyglądałem się jak ciekawość powoli
zjada jej ciało. Poruszyła się kilka razy, pomyślałem, że może jej być
niewygodnie, więc przesunąłem się na sam skraj łóżka.
- Może mi się nie podobasz?
- Żartujesz sobie? Chcesz z tą wylecieć na
samych gaciach? – Sandra szturchnęła mnie swoją prawą ręką chcąc w ten sposób
żartobliwie mnie skarcić, nie sądziła jednak, że ma w sobie dość siły by
zachwiać moją równowagę i zepchnąć mnie z łóżka. Gdy upadłem z hukiem na podłogę,
zerwała się nagle by sprawdzić czy nic mi się nie stało. Sekundę później oboje
śmialiśmy się, aż rozbolały nas głowy, brzuchy i bóg wie co jeszcze.
- Jesteś niemożliwy! Głupku, a jakbyś sobie
coś złamał? – Stwierdziła, gdy udało się jej opanować śmiech.
- Mój lekarz zdążył się już do tego
przyzwyczaić. – Wstałem z podłogi i dopiero w tym momencie zdałem sobie sprawę,
że jestem nagi. Sandra uśmiechnęła się szeroko i odwróciła głowę, lecz nadal
spoglądała na mnie kątem oka.
- Dalej pozbieraj się i wracaj do łóżka
idziemy spać. W ogóle, która jest godzina?
Musiałem
dwukrotnie upewniać się czy dobrze odczytałem godzinę, gdyż ból napierający na
moje skronie nie pozwalał mi się skoncentrować.
- Po jedenastej jest. – Odłożyłem telefon i
wróciłem do łóżka. Po chwili, gdy ułożyliśmy się wygodnie tuż obok siebie,
spytałem porażony. - Dziś sobota nie?
- Tak mi się wydaje. No chyba nie spaliśmy dwa
dni, co? Bo ja nie wiem co wtedy zrobimy…
- To wtedy wpierdolę Tomkowi za lipną wódkę.
Uśmiechnęła
się i spojrzała na mnie. Po chwili pocałowała delikatnie moje usta. Pierwszy
raz we własnych myślach zaobserwowałem dziwne uczucie, podobne do
niedowierzania lub niepewności co do tego co rzeczywiste, a co wyśnione w
oparach tanich alkoholi i drogich papierosów. Przypomniałem sobie swoje myśli z
przed kilku godzin, gdy próbowałem powstrzymać rozwój wypadków toczący się w
jednym, konkretnym kierunku. Ostrzegałem sam siebie, że jeśli dojdzie do tego,
do czego doszło, nie będę potrafił wyrwać się z jej sideł, że znów popełnię ten
sam błąd, prowadzący do nieuchronnego kalectwa mych emocji. I jak zwykle,
miałem racje, jednak zabrakło mi odwagi by od razu przyznać się do tego przed
samym sobą.
- Dlaczego to zrobiłaś?
Jej
twarz ułożyła się w grymas sugerujący słodką niewiedzę, charakterystyczną dla
ludzi odurzonych jakimś narkotykiem, najczęściej miłością.
- Po prostu to zrobiłam. Nie mogę? Dziewczyny
też mają potrzeby.
- Jeśli uważasz, że całowanie moich ust to
przyjemność to proszę bardzo, czyń to dowolną ilość razy.
- Mój boże! – Złapała się za głowę,
uśmiechnęła się i spojrzała ponownie na sufit. – Ja myślałam, że ty mówisz o
tym co zaszło w nocy.
- Tej, po pijaku się nie liczy, nie pamiętasz?
- Rzeczywiście… - Spoważniała na chwilę i
przygryzła dolną wargę. Od razu zdałem sobie sprawę, że coś knuje, że w jej
głowie rodzi się jakiś nikczemny plan. Wreszcie spytała podejrzliwie. – Jesteś
trzeźwy?
- Łeb mnie boli jak cholera, więc chyba tak,
ale co to ma do rzeczy?
- Ja też jestem trzeźwa…
- O nie! Nie! – Nagle mnie olśniło. – Nie mam
siły.
- Ty tu nie masz nic do gadania!
No
i rzeczywiście nie miałem już więcej sposobności do prowadzenia rozmowy, gdyż
moje usta zostały zakneblowane jej językiem, czy raczej najbardziej zwinnym i
nienasyconym mięśniem z jakim miałem do czynienia w cały swoim życiu.
- Przespałeś się z Sandrą? – Tym pytaniem
Tomasz zastąpił zwyczajowy zwrot grzecznościowy, którego używa się na powitanie
w tej części Europy. Nie chciałem odpowiadać mu wprost, więc wzruszyłem
ramionami.
- Co? Nie wiesz czy się z nią przespałeś?
Stary, aż tak źle z tobą nie było.
- Za to ty nieźle się wstawiłeś.
- Ja byłem trzeźwy. – Zaparł się niczym święty
Piotr przepytywany przez rzymskich strażników.
- Tomek, Aleks cię mało nie zabiła, bo
powiedziałeś jej cytuję „droga Olu dlaczego masz pusty kieliszek”. Już nie
wspomnę o tym, że ona wcześniej chyba z trzy razy rzygała.
- No dobra. Może wypiłem ciut za dużo.
Nie
chciałem go dołować obrazem morza wódki, które wlał w siebie i drugiego,
głębszego akwenu, na który składał się alkohol wlany w pozostałych klubowiczów
pod jego przymusem, więc po prostu zamilkłem.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.