To jest ten moment, w którym długopis nie wystarcza by ostudzić nerwy i rozgrzać dłonie, symbolicznie marznące przy bliższym kontakcie z otoczeniem. Chwila bezradności, gdy do głosu dochodzi wewnętrzny tchórz, wszędzie wieszający białe flagi. I to wszystko akurat teraz, gdy z ogromny zapałem słucham płyty "Powstanie Warszawskie", która wywołuje u mnie oczywiste myśli i refleksje. Jakoś tak przypadkiem zagadnienie lęku i jego roli w moim życiu, pojawiło się na pierwszym planie i zmąciło wodę w mojej studni.
Niby to głupia i drobna rzecz, ale fakt, że moja ukochana zawiązała sznurowadła na moich butach sprawia, że czuję się w jakiś sposób lepiej. Mniej bezradny i dziecinny niż zazwyczaj.
hej hej hej jestem Nikt ! :)
OdpowiedzUsuń