" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



niedziela, 10 czerwca 2012

Popołudniowe spacery inspirują


Niech przyjdzie

W roku dwa tysiące czterdziestym piątym odpaliłem ostatniego papierosa w swoim życiu, stojąc przy grobie dziadka, który był najbardziej utalentowanym pisarzem dwudziestego pierwszego wieku. Jerzy strzelił sobie w łeb, gdy księgarnia, która przez ponad pięćdziesiąt lat funkcjonowała naprzeciwko jego domu, splajtowała. Prawdopodobnie wtedy stracił resztki wiary w społeczeństwo i wybrał drogę Hemingwaya, chcąc po raz ostatni wzruszyć skostniałe sumienie opinii publicznej.
 - Nastał zupełnie nowy świat. Nie przypomina tego, opisanego przez Huxleya, ale zmierzamy w najlepszym kierunku by dorównać tej wizji. – Stwierdził mój ojciec, gdy wracaliśmy z pogrzebu. – Jeszcze parę lat i nic nikogo nie będzie obchodzić.
Minęło sześć, może siedem lat. Świat zaczął przypominać komórki mózgowe po ostro zakrapianej nocy. Wszystko obumarło, włącznie ze społeczną świadomością, zatrutą przez ludzi, którzy bezmyślnie i egoistycznie, szarpią się przez całe życie by wyrwać dla siebie choćby najmniejszy kawałek tortu. Nikt nawet nie zauważył, że owe ciasto od dawien dawna jest przegnitą pożywką dla różnych apatycznych stworzeń. Bakterie i robaki obsiadły resztki mojej ojczyzny, z której wyemigrowali prawie wszyscy, głodni szczęścia, mieszkańcy.
Wracałem z cmentarza przez osiedle duchów i ruin, pomiędzy którymi czaiły się pijane spojrzenia bezdomnych. Tylko alkoholu nigdy tutaj nie zabraknie, a nędza w końcu dosięgnie nas wszystkich. Gdzieś tam dalej, na obrzeżach miasta, ludzie nie budują już domów, tylko fortece, odporne na wścibskość sąsiadów i nachalność rozgniewanej natury. Natomiast ja żyję w kamienicy na pierwszy piętrze, we własnym mieszkaniu, które dostałem pod warunkiem, że codziennie będę zaglądać na cmentarz. Z okna mam widok na lokal, gdzie w miejscu dawnej księgarni, urządzono klub nocny. Śmiech i muzyka przebija się przez ciemność ulicy i wypełnia moje mieszkanie, w którym przesiaduję przy świeczce i czytam. Czasem cały wieczór czekam w moim fotelu, na powrót żony z pracy, by powiedzieć jej, że wreszcie rzuciłem palenie.
Świeca wypaliła się doszczętnie. Rozróba w burdelu zakończyła się strzelaniną, jak w prawie każdy piątek. Później zgasły światła i noc znów była cichym mrokiem, opasanym tajemniczym spojrzeniem księżyca.
Dziś znów nie powiedziałem jej, ze w roku dwa tysiące czterdziestym piątym rzuciłem palenie już na zawsze, a sto lat temu skończyła się wielka wojna.


3 komentarze:

  1. W sprawie społecznej świadomości mam zdanie nieco odmienne.Gołym okiem widać erupcję kultury, a fakt ten nigdy nie będzie obejmował wszystkich w równym stopniu.Ważne,że jest i można z niego czerpać tyle ile kto może unieść.Serdecznie pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
  2. Pisz, pisz. Są jeszcze tacy, co czytają.

    OdpowiedzUsuń
  3. To był taki najgorszy scenariusz.

    OdpowiedzUsuń

Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.