Niech przyjdzie
W
roku dwa tysiące czterdziestym piątym odpaliłem ostatniego papierosa w swoim
życiu, stojąc przy grobie dziadka, który był najbardziej utalentowanym pisarzem
dwudziestego pierwszego wieku. Jerzy strzelił sobie w łeb, gdy księgarnia,
która przez ponad pięćdziesiąt lat funkcjonowała naprzeciwko jego domu,
splajtowała. Prawdopodobnie wtedy stracił resztki wiary w społeczeństwo i
wybrał drogę Hemingwaya, chcąc po raz ostatni wzruszyć skostniałe sumienie opinii
publicznej.
- Nastał zupełnie nowy świat. Nie przypomina
tego, opisanego przez Huxleya, ale zmierzamy w najlepszym kierunku by dorównać
tej wizji. – Stwierdził mój ojciec, gdy wracaliśmy z pogrzebu. – Jeszcze parę
lat i nic nikogo nie będzie obchodzić.
Minęło
sześć, może siedem lat. Świat zaczął przypominać komórki mózgowe po ostro zakrapianej
nocy. Wszystko obumarło, włącznie ze społeczną świadomością, zatrutą przez
ludzi, którzy bezmyślnie i egoistycznie, szarpią się przez całe życie by wyrwać
dla siebie choćby najmniejszy kawałek tortu. Nikt nawet nie zauważył, że owe
ciasto od dawien dawna jest przegnitą pożywką dla różnych apatycznych stworzeń.
Bakterie i robaki obsiadły resztki mojej ojczyzny, z której wyemigrowali prawie
wszyscy, głodni szczęścia, mieszkańcy.
Wracałem
z cmentarza przez osiedle duchów i ruin, pomiędzy którymi czaiły się pijane
spojrzenia bezdomnych. Tylko alkoholu nigdy tutaj nie zabraknie, a nędza w
końcu dosięgnie nas wszystkich. Gdzieś tam dalej, na obrzeżach miasta, ludzie
nie budują już domów, tylko fortece, odporne na wścibskość sąsiadów i
nachalność rozgniewanej natury. Natomiast ja żyję w kamienicy na pierwszy
piętrze, we własnym mieszkaniu, które dostałem pod warunkiem, że codziennie
będę zaglądać na cmentarz. Z okna mam widok na lokal, gdzie w miejscu dawnej
księgarni, urządzono klub nocny. Śmiech i muzyka przebija się przez ciemność
ulicy i wypełnia moje mieszkanie, w którym przesiaduję przy świeczce i czytam.
Czasem cały wieczór czekam w moim fotelu, na powrót żony z pracy, by powiedzieć
jej, że wreszcie rzuciłem palenie.
Świeca
wypaliła się doszczętnie. Rozróba w burdelu zakończyła się strzelaniną, jak w
prawie każdy piątek. Później zgasły światła i noc znów była cichym mrokiem,
opasanym tajemniczym spojrzeniem księżyca.
Dziś
znów nie powiedziałem jej, ze w roku dwa tysiące czterdziestym piątym rzuciłem
palenie już na zawsze, a sto lat temu skończyła się wielka wojna.
W sprawie społecznej świadomości mam zdanie nieco odmienne.Gołym okiem widać erupcję kultury, a fakt ten nigdy nie będzie obejmował wszystkich w równym stopniu.Ważne,że jest i można z niego czerpać tyle ile kto może unieść.Serdecznie pozdrawiam.
OdpowiedzUsuńPisz, pisz. Są jeszcze tacy, co czytają.
OdpowiedzUsuńTo był taki najgorszy scenariusz.
OdpowiedzUsuń