- Alkohol to
świetny katalizator, wiesz?
- Tak? Ale niby
czego?
- Spalin.
Silnik – przyłożyła palec do skroni – zawsze produkuje spaliny.
Nie mogę się ogarnąć. Sypiam do południa, chodzę ciągle w tych samych ciuchach, a wszystko co do tej pory zaplanowałem, bez wahania przekładam na później. I tak sprawy, które dawno powinienem załatwić, ciągną się za mną już któryś miesiąc. Sytuacja robi się nie do zniesienia, nie tylko dla mnie, ale także dla ludzi z mojego otoczenia.
W poniedziałek odstałem swoje pięć godzin w kolejce do biura obsługi klienta w pobliskim WORDzie. Bydło, wyzwiska, przepychanki i rozmowy o totalnych głupotach, mające zająć czas. Pierwsi chętni do zapisania się na egzamin wyczekiwali tam już od 4 rano. Wszystko po to by zdążyć przed zmianą przepisów.
Dziś w sklepie zapłaciłem 3,10 zł za bochenek zwyczajnego chleba. Choćbym nie wiem ile kawałków zjadł i tak się nim nie najem. Jego smak ma się nijak do tego czym uraczyła nas mama Julii w Skajbotach.
Zaczynam rozumieć skąd to wszystko się bierze. Sami sobie zatruwamy życie, każdy z nas jest taką małą wersją Polski. Mały, nieudolny i zadłużony kraj, zależny od innych, bardziej znaczących graczy, z bogatą historią i ciekawymi wspomnieniami. Mamy się czym chwalić, ale na nikim nie robi to wrażenia.
Nikt nie umie nad tym zapanować. Może ktoś miał takie plany, ale po dojściu do władzy stwierdził, że próby reform go jednak przerastają i lepiej nachapać się dla siebie i rodziny na zapas, póki się jest przy korycie.
Jeszcze dziś, patrząc na najwspanialszą inwestycję ostatnich lat, której architekt ma u mnie litr wódki za świetne poczucie humoru (za oryginalną bryłę i materiały użyte do konstrukcji), miałem w głowie pewien obraz. Wyobraziłem sobie, że razem z Justyną budujemy dom, gdzieś w polu, niedaleko lasu, pomiędzy Olsztynem, Toruniem, Bydgoszczą i Gdańskiem, gdzieś na Warmii.
Później poszedłem do najbliższej piekarni i zmieniłem zdanie. Albo zarobię miliony za granicą i wrócę tutaj, do swoich marzeń, albo zostanę tam i spróbuję stworzyć je od nowa. To może być trudne, kosztowne i bolesne dla nas obojga, ale jakie widzisz wyjście?
I, cholera, żadne inne miejsce nie zastąpi mi tej krainy. Bloków ciągnących się bez końca, języka i ludzi rzucających od rana kurwami. Starych babć w autobusach, pchających się do wyjścia. Dziur w chodnikach, wypełnionych po brzegi brudną wodą i szczynami, a zimą przekształcającymi się w miniaturowe lodowiska. Obdrapanych kamienic z czerwonej cegły, gdzie 3/4 tynku już odpadło, a schody z drewna pamiętają kroki pierwszych lokatorów.
A deszcz, a śnieg, a zapach lasów podczas wycieczki po grzyby? A jeziora i stawy, w których możesz się utopić i nikt nie zauważy? A morze, do którego tak gnaliśmy, wypełnione odpadkami i ropą? Miłość przeplata się z nienawiścią, a obrzydzenie z uwielbieniem. Chyba nie ma idealnego rozwiązania.
Nie czekaj na idealne rozwiązanie. Wybierz racjonalne. Wyjedźcie oboje. Zawsze możecie wrócić. Chwilowo (?) tutaj nic nie zdziałacie (moje subiektywnie zdanie). życzę odwagi i szczęścia.
OdpowiedzUsuń