" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



wtorek, 22 października 2013

Jakiś chłopak / Niemoralność dziennikarska

W poniedziałkowy, mokry wieczór w gdyńskim Teatrze imienia Witolda Gombrowicza ma miejsce dość nietypowe wydarzenie. Wokół małej sceny, przy kilku stolikach, zaczynają gromadzić się ludzie. Gdy przyjrzeć im się z bliska, od razu można wyczuć, że coś jest nie tak. Większość z nich, prócz tego, że jest dziwacznie ubrana lub dziwacznie się zachowuje, ma przy sobie skrawki, gęsto zapisanego, papieru, które ściska mocno w dłoniach.

Tak, jeszcze chwila i się zacznie. Czuć to w powietrzu, pomiędzy wonią piwa i herbaty, którą pił jakiś chłopak.
Do pomieszczenia szybkim krokiem wkracza facet, na oko mocno po trzydziestce, w prostych okularach i poziomkowych spodniach. Wchodzi na scenę, podpina mikrofon i wita zebranych na dziewiątym, gdyńskim slamie poetyckim.

Pan prowadzący.
"Zasady są bardzo proste. Na scenie staje para poetów, każdy z nich czyta po jednym wierszu, a publiczność, poprzez głosowanie, decyduje kto był lepszy."
Swój udział zgłosiło czterech poetów oraz dwie poetki. Stawką było trzysta złotych.
Asystentka prowadzącego ds. liczenia głosów.
Sympatie publiczności rozkładały się względnie po równo. Autor tych słów przegrał jednym głosem w pierwszej rundzie z pewnym poetą, sportretowanym poniżej. To jest właśnie cały urok tego typu rywalizacji. Nigdy nie wiadomo czy trafiło się w gusta osób zebranych na sali, czy może się ich uraziło, a może w ogóle nas nie usłyszeli, bo mikrofon pierdział lub poeta seplenił.
Najstarszy spośród uczestników.
Od samego początku widać było kto idzie po zwycięstwo. Pewnym, zdecydowanym i, co najważniejsze, wyraźnym, głosem, niejaki Kamil zaskarbił sobie szacunek zebranych i został dopuszczony do uczestnictwa w finale. Jego oponentką została Karolina, najwyraźniej lekko zaskoczona, że udało jej się dotrzeć tak daleko.

Zwycięzca.
Ów pan powyżej został okrzyknięty, niemal jednogłośnie, zwycięzcą dziewiątego slamu  w Gdyni. Następnie wszyscy bili brawo, gratulowali i rozpierzchli się w popłochu, każdy w swoją stronę. Publiczność żywo i przyjaźnie reagowała na całe wydarzenie, niejednokrotnie zdecydowanie zabierając głos, komentując jakieś teksty.
Mężczyzna siedzący przed nami.
Nie była to ostatnia okazja do zarobienia na własnej twórczości. Do końca miesiąca odbędą się jeszcze dwa konkursy jednego wiersza, w których do zgarnięcia jest bardzo sympatyczna suma pieniędzy. Jeśli tylko autorowi się uda, postara się dotrzeć na miejsce i ponownie zdać relację z całego zajścia.

Autor deklamujący własny wiersz.

Wszystkie ilustracje są dziełem Justyny. Zrobiła je w trakcie opisywanego wydarzenia. Mam nadzieję, że nikt z wyżej przedstawionych, nie ma autorowi za złe, że posłużył się ich wizerunkami, w celu zobrazowania czytelnikom wydarzeń minionego wieczoru.

***

Co tam słychać w krajowych mediach?

Nie mi oceniać postępowanie nauczycielki, tym zajmie się prokurator. Znacznie bardziej intryguje mnie postawa dziennikarki, która miała czelność podszyć się pod pracownika poradni psychologicznej. Więc jednak są na świecie ludzie, którzy mają na tyle zaburzone poczucie moralności, że gotowi są posunąć się aż tak daleko i w bestialski sposób naruszyć czyjąś prywatność. Wszystko dla pogodni za sensacją i skandalem, który wyda się ludziom ciekawy.



2 komentarze:

  1. Ciekawie napisany artykuł :) sama nieraz bywałam na takich turniejach i wiele niespodziewanych rzeczy może się na nich wydarzyć. Widziałam już nastolatki na wózkach wygrywające z dojrzałymi poetami, wiersze pisane pięć minut przed konkursem (o dziwo, nagrodzone)... Wszystko zależy od tego, na jaką publikę się trafi :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dokładnie. W slamie najważniejsza jest publiczność. To ona o wszystkim decyduje i często w jej gestii leży to, kto zgarnie główną nagrodę.

      Usuń

Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.