(...)
- Kiedy poznam dalszy ciąg Burzy na jeziorze?
Marlena usiadła obok niego. Widząc, że Kornel przygląda się butelce z piwem, którą trzymała w lewej dłoni, bez wahania podsunęła mu ją pod usta.
- Nie ma dalszego ciągu. Wtedy wszystko się skończyło.
- Lubię twoje erotyki. Powinieneś pisywać je częściej.
- Naprawdę? Przykro mi ale nie potrafię pisać o czymś czego nie przeżyłem. To byłoby nienaturalne.
(...)
- Nie będziemy razem. - Potrząsnęła głową, wprawiając bursztynowe włosy w ruch. - Nie wrócę do ciebie.
- Wiem. Przecież cię znam.
- Nie znasz mnie i nic o mnie nie wiesz, ale dobrze, że pogodziłeś się z tym, że nam nie wyszło.
- Z niczym się nie pogodziłem. - Podrapał się po głowie. - Ja po prostu żyję dalej, to ty ciągle do mnie wracasz, choćby po to by porozmawiać. I znam cię. Poznałem cię dłońmi i ustami. Każdy skrawek twojego ciała przestudiowałem z najwyższą dokładnością.
Odpowiedziała mu milczeniem.
(...)
Przewyższała go wzrostem, a także, co nie było niczym wyjątkowym, długością włosów i jasnością myśli. Wiele lat temu, gdy zobaczył ją pierwszy raz, do głowy przyszły mu różne kłamstwa, którymi chciał ją uraczyć by sprawić jak najlepsze wrażenie. Jednak, gdy zaczęli rozmawiać był z nią całkowicie szczery, otworzył przed nią oczy by mogła przyjrzeć się jego myślą z bliska i zabrać z nich to co uzna za najcenniejsze. Teraz, po latach, gdy został sam, siedząc na betonowych schodach i nucąc smutne do krwi piosenki Nirvany, żałował, że z taką łatwością zakochał się w kobiecie, która zbudowała wszystko na fikcji.
- Nazywaj rzeczy po imieniu, a odmienią się w okamgnieniu. - Szepnął do siebie i natychmiast przyszło mu do głowy kolejne jego powiedzenie. - Wiem, że jestem lśnieniem i okamgnieniem, że będę wspomnieniem.
Wstał.
- Nie mam nad czym rozpaczać.
(...)
ładnie , przeżywaj więcej .
OdpowiedzUsuń