Na sopockim peronie Szybkiej Kolei Miejskiej w piątkowy wieczór zawsze panuje niemożliwy, pijany tłok. Niezliczone ilości zeszmaconych niewiast i agresywnych samców prą w górę schodów, by następnie, nierówno i chaotycznie, rozlać się po wnętrzu stalowego smoka sunącego po przerdzewiałych szynach. Tak jest co noc, ale eskalacja tego zjawiska następuję wraz z końcem każdego tygodnia lub wraz ze wpływem wypłat na konta.
Jan odebrał stypendium i poszedł chlać z kumplami z roku, bo nie potrafił znaleźć dla siebie lepszej rozrywki. Książki mu zbrzydły, odkąd przekonał się, że życie jest dużo mniej przyjemne w obsłudze i odstaje od pisarskich wyobrażeń. Wierzył, że każdy dzień przyniesie mu wspaniałe przygody, że każdy człowiek spotkany na drodze okaże się fascynującą osobowością i odrębną opowieścią. Ufał i marzył, aż z czasem wszystko się w nim poprzestawiało. Miłość wcale nie była taka prosta i szlachetna jak u Szekspira, ani tak tajemniczo poplątana jak Gra w klasy.
Uświadomił sobie, że można kochać dwie kobiety jednocześnie, tak silnym i zróżnicowanym uczuciem, że jest ono wstanie zniszczyć niemądrego człowieka od środka, jeśli w porę nie wyrzuci ich z serca. Nie był przygotowany na ból, bo wszyscy obiecywali mu szlachetne ideały. Nie spodziewał się odrzucenia ze strony nieznajomych, ich strach i nieufność była dla niego czymś niezrozumiałym i nowym, dopiero z czasem do tego przywykł.
Żadna książka nie przygotowała go na zmaganie się z kacem, na walkę ze komfortowym życiem, którego nie potrafił sobie odmówić. Jan uwielbiał obwiniać wszystkich dookoła za swoje nieszczęścia.
Ludzie zapakowali się do kolejki i popędzili w stronę Gdynii. Wokół zrobiło się nagle dziwacznie pusto. Było sześć po trzeciej rano, Jan w samotności spędzał kolejne chwile totalnego, alkoholowego upojenia, przegryzając je frustrującym uczuciem. Czyżby zmarnował kolejny dzień swego, śmiertelnie nudnego, życia?
Nagle dostrzegł ruch z prawej strony. Ktoś usiadł na ławce obok. Jan obrócił powoli ciężką głowę, a mglisty obraz stopniowo wgrał się do jego myśli. Zaczęło się od długich, chudych nóg, zakończonych szarymi trampkami i sznurówkami oplatającymi kostki. Dalej, z perspektywy Jana, nie było już tak ciekawie. Krótkie, sztruksowe spodenki, jakaś ciemnawa bluzeczka, zegarek, bransoletka, wisiorek z krzyżykiem, ciemnorude włosy i dwa pozłacane kolczyki.
Całokształt odrobinę nie pasował do miejsca akcji. Swobodny ubiór bohaterki zdradzał więc, że nie przyszła tutaj dla zabawy w klubie.
- Papierosa? - Powiedział, a raczej wybełkotał. Po chwili, gdy już wypuścił to słowo z ust, pomyślał, że, być może, uczynił to zbyt cicho i szkarłatnowłosa nie zauważyła jego komunikatu. Jednak po chwili odwróciła ku niemu swe zielone spojrzenie i rzekła:
- Sory, nie mam.
Janek pomyślał, że to najpiękniejszy głos jaki kiedykolwiek słyszał. Lekko się wzdrygnął, zrobił głupią minę i sięgnął do kieszeni.
- Ale ja mam. Chcesz?
- Tu nie wolno... - Uniosła nieco głos, ale po chwili przerwała, widząc, że Jan już zapalił i teraz patrzy się na nią głupim wzrokiem, wyciągając przed siebie paczkę razem z zapalniczką.
- Całe życie zamierzasz robić tylko to, na co pozwolą ci inni ludzie?
Dziewczyna nie odpowiedziała, wahając się jeszcze przez krótką chwilę nad propozycją Janka. Wreszcie wyciągnęła dłoń i delikatnie musnęła palcami jego palce. Ten niespodziewany kontakt fizyczny sprawił, że podświadomie zwalczył w sobie zmęczenie i, wspinając się na szczyty swoich możliwości, postanowił natychmiast wytrzeźwieć. Nie wiedział tylko w jaki sposób mógłby to osiągnąć.
Żadna książka nie przygotowała go na zmaganie się z kacem, na walkę ze komfortowym życiem, którego nie potrafił sobie odmówić. Jan uwielbiał obwiniać wszystkich dookoła za swoje nieszczęścia.
Ludzie zapakowali się do kolejki i popędzili w stronę Gdynii. Wokół zrobiło się nagle dziwacznie pusto. Było sześć po trzeciej rano, Jan w samotności spędzał kolejne chwile totalnego, alkoholowego upojenia, przegryzając je frustrującym uczuciem. Czyżby zmarnował kolejny dzień swego, śmiertelnie nudnego, życia?
Nagle dostrzegł ruch z prawej strony. Ktoś usiadł na ławce obok. Jan obrócił powoli ciężką głowę, a mglisty obraz stopniowo wgrał się do jego myśli. Zaczęło się od długich, chudych nóg, zakończonych szarymi trampkami i sznurówkami oplatającymi kostki. Dalej, z perspektywy Jana, nie było już tak ciekawie. Krótkie, sztruksowe spodenki, jakaś ciemnawa bluzeczka, zegarek, bransoletka, wisiorek z krzyżykiem, ciemnorude włosy i dwa pozłacane kolczyki.
Całokształt odrobinę nie pasował do miejsca akcji. Swobodny ubiór bohaterki zdradzał więc, że nie przyszła tutaj dla zabawy w klubie.
- Papierosa? - Powiedział, a raczej wybełkotał. Po chwili, gdy już wypuścił to słowo z ust, pomyślał, że, być może, uczynił to zbyt cicho i szkarłatnowłosa nie zauważyła jego komunikatu. Jednak po chwili odwróciła ku niemu swe zielone spojrzenie i rzekła:
- Sory, nie mam.
Janek pomyślał, że to najpiękniejszy głos jaki kiedykolwiek słyszał. Lekko się wzdrygnął, zrobił głupią minę i sięgnął do kieszeni.
- Ale ja mam. Chcesz?
- Tu nie wolno... - Uniosła nieco głos, ale po chwili przerwała, widząc, że Jan już zapalił i teraz patrzy się na nią głupim wzrokiem, wyciągając przed siebie paczkę razem z zapalniczką.
- Całe życie zamierzasz robić tylko to, na co pozwolą ci inni ludzie?
Dziewczyna nie odpowiedziała, wahając się jeszcze przez krótką chwilę nad propozycją Janka. Wreszcie wyciągnęła dłoń i delikatnie musnęła palcami jego palce. Ten niespodziewany kontakt fizyczny sprawił, że podświadomie zwalczył w sobie zmęczenie i, wspinając się na szczyty swoich możliwości, postanowił natychmiast wytrzeźwieć. Nie wiedział tylko w jaki sposób mógłby to osiągnąć.
Jeżeli był wstanie wydębić jej numer, to może mogłoby coś z tego być ...
OdpowiedzUsuńTeraz nie dostaje się już od dziewcząt numerów. Wystarczy zapro na fejsie.
Usuń