z internetu
Widzimy to coraz wyraźniej. Co chwilę ktoś podnosi głos, wołając, że sprawy idą źle i potrzeba zmian. Wielu z nas doskonale zdaje sobie sprawę z kłamliwości mediów i niekompetencji rządzących, świetnie odnajdujemy źródło zła w niekończącym się wyścigu po dobra materialne, w zachłanności, gubiącej kolejne pokolenia.
Spostrzegamy, że sztuka, która jest przecież wyrazem naszych emocji, która, poprzez swoje istnienie, próbuje dać nam odpowiedź na pytanie "po co żyjemy?", z dnia na dzień, traci swoją wartość. Teraz tworzy się bardzo wiele rzeczy. Jeszcze nigdy w historii świata nie było tak wielu towarów, idei, produktów kultury i najzwyklejszych informacji. Ta mnogość, ten nieskończony ocean, ma tylko jedno zadanie - pochłonąć nas w całości i pozbawić możliwości wyboru.
Raz na jakiś czas dobrze jest przestać liczyć pieniądze. Nasz umysł potrzebuje wytchnienia, dlatego czasem warto popaść w bezmyślność, szczególnie, gdy na każdym kroku wymaga się od nas stuprocentowej wydajności i ciągłego podejmowania decyzji. W ten sposób wkraczamy na prostą drogę do szaleństwa, a nasze ciało tonie w bezdennym stresie. Szybko się nużymy, nie potrafimy koncentrować się na jakiejś treści dłużej niż kilka sekund, gdyż tuż obok niej znajdują się kolejne i kolejne i kolejne.
Dziś próba zdobycia konkretnej informacji, przypomina chęć wyłowienia pojedynczej kropli z wiślanego nurtu. Ale jaka to cudowna przyjemność, pływać w takiej rzece, która trzyma nas w strefie komfortu psychicznego.
Kiedyś totalitaryzmy utrzymywały posłuszeństwo wśród swych obywateli za pomocą aparatu terroru. Dziś wystarczy utrzymać zwykłego Kowalskiego w strefie komfortu, pozwolić mu na realizację drobnych marzeń, na średniej jakości telewizor i dziesięcioletnie auto z Niemiec. Dzięki temu będzie wydawał swoje oszczędności, oglądał "Wiadomości", w których przekona się o tym jak niebezpieczne są krajowe drogi i zobaczy jak źli ludzie są sądzeni za zabójstwo swojej córki. Nie trzeba już zastraszyć człowieka, by go zniewolić. Świat poszedł do przodu, teraz jest to znacznie prostsze.
Za każdym razem, gdy zaczynam coś pisać, staję przed nowym wyzwaniem. Nie ma zasad, muszę je stworzyć. Mogę sięgnąć po utarte schematy, po to co wypróbowane, ale... to nie jest konieczne. Nie muszę nawet używać poprawnych form gramatycznych, konkretnego języka czy alfabetu. Proces twórczy może być budowaniem z gotowych elementów, podobnym do składania klocków Lego, ale wtedy wydaje mi się on płytki i niepełny. Znacznie bardziej wartościowym tworem, jest dzieło, które powstało od początku do końca tylko w jednym celu. To właśnie taka sztuka czyni z Ziemi "coś więcej", a w nas samych sieje nowe, niespotykane dotąd, wartości.
A teraz śmiało, wróćcie do pogoni za lepszym jutrem.
z internetu

