" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



Pokazywanie postów oznaczonych etykietą slam. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą slam. Pokaż wszystkie posty

sobota, 6 lipca 2013

Daleko od zwyczajności

W ciągu ostatniego tygodnia wydarzyło się kilka rzeczy, które wypadałoby w jakiś sposób odnotować, przecież nazwa tego bloga do czegoś zobowiązuje.

1.

Jako, że od jakiegoś czasu wspieram działania bydgoskiej grupy literackiej NEON w minioną sobotę udało nam się zorganizować  piknik literacki, który miałem przyjemność, wraz z Kasią Dobucką poprowadzić. Mimo tego, że większość z nas nie miała okazji by w pełni zaangażować się w przygotowania (sesja, obrony, licencjaty, wyjazdy, powroty), to wszyscy zgodnie przyznaliśmy, że ta odważna inicjatywa całkowicie nam się udała.
Były ciasta, było trochę słońca, było dużo wody i plastikowe kubeczki. Na linkach do prania powiesiliśmy prace z dyplomu Justyny oraz niejakiego Andrzeja, rysownika amatora, zaprzyjaźnionego z NEONem. To sprawiło, że zainteresowaliśmy sobą spacerowiczów, co chwilę ktoś podchodził, a my wręczaliśmy im ulotki.

Spotkanie rozpoczęliśmy krótko po godzinie szesnastej i na moje usta spadł zaszczyt, tudzież obowiązek, powitania zgromadzonych. Cóż... coś tam wybełkotałem, a J. to nagrała i później pokazywała jak się "pultoczę" z naszym ojczystym językiem. Nauczka na przyszłość - przemyśl dobrze co chcesz powiedzieć.

Później przeczytałem swoje wiersze i opowiedziałem trochę o slamie poetyckim. Następnie głos zabrały dziewczyny. Jeśli ktoś wstydził się przeczytać swoją twórczość, byliśmy skłonni zrobić to za niego. I tutaj kolejne cenne doświadczenie na przyszłość - pamiętaj by zawsze przed występem przygotować teksty, tak, żeby Kasia nie musiała biegać i szukać w wierszy w starych wydaniach Neona*.

Zaskoczyła mnie moja własna postawa. Otóż, w ogóle nie odczuwałem strachu, nie denerwowałem się tak jak kiedyś, przed pierwszym publicznym występem. Podziwiam też poziom zapału i wolę jaka drzemie w Kasi Dobuckiej, która, choć upiera się, że jest nieśmiała i, że nie chce, to gdy już się rozkręci, jedynie deszcz może ją powstrzymać.
Jestem też dumny z Justyny, którą pewna pani spytała o wywieszone prace. Doświadczona swoją własną obroną, teraz swobodnie mówi o swych dziełach, bez cienia skrępowania czy skromności, jak prawdziwa artystka, a zarazem robi to na tyle jasno, że każdy może ją zrozumieć. 
Zresztą, nie będę ukrywał, ja nie nadaję się do publicznych wystąpień, ale pcham się na nie odważnie, bo to sprawia, że wychodzę z tej pieprzonej strefy komfortu. Wielu ludzi potrafi to robić znacznie, znacznie lepiej ode mnie, ale nie mają odwagi stanąć na środku i spojrzeć widowni w twarz. A to jest tak szalenie emocjonujące!

Wnioski na przyszłość? Tyle samo zapału, jeśli nie więcej, tyleż pomysłów i odwagi, więcej przygotowania w ostatnim etapie, dopięcia szczegółów i będzie idealnie. Także, jeszcze raz dzięki za przekucie mojego szalonego i, wydawałoby się, nierealnego pomysłu, w czyn. Udało nam się! :)

A na potwierdzenie mych słów, linki do filmów, bo jakoś blogger nie chce ich załadować bezpośrednio...

Poezja na bruku i bardzo umęczony pociąg.

Tutaj można zobaczyć jak to wyglądało.

A tak to brzmiało... (choć czasem bez megafonu).

*Neon to pismo literackie wydawane przez grupę literacką NEON własnym kosztem. Jest to idealne miejsce dla debiutantów i amatorów, bo każdy, kto coś tworzy, może się tam pokazać.

2.

Gdynia, Wiadukt przy ulicy Śląskiej, niedaleko dworca Gdynia Główna

Projekt: J. Hołubowska, wykonanie: J. Hołubowska, J. Jarza
J. wymalowała swój pierwszy, autorski mural, na, tak zwanym, gdyńskim węźle pokoju. Wcześniej wspominałem, że jestem z niej dumny, ale... no to już przerasta moje pojęcie. Mam nieodparte wrażenie, że nasze starania, zmierzające ku odnalezieniu swego artystycznego "ja", rozkręciły się na dobre. Widać tego skutki, ja występuje od czasu do czasu, z tymi samymi wierszami, ona z rysunki z kartki przenosi na ściany. I chyba właśnie to sprawia, że ostatnio czujemy się tak dobrze.

Wrzucam tutaj, bo J. nie ma teraz internetu. Mam nadzieje, że mnie za to nie zabije...

3.

Wyprowadziłem się z Torunia. Zdałem ostatni przedmiot, który uporczywie uniemożliwiał mi całkowite oderwanie się od tych przeklętych studiów i jestem teraz wolny. Nie wiem kiedy będę bronił swoją pracę, być może w październiku, gdy wszystko będzie już stracone.

Na kolejnym, samotnym spacerze, który urządziłem sobie z okazji wakacji, moje rodzinne miasto wydało mi się nieruchome, skazane na zagładę poprzez wzrost liczby nic nieznaczących osób. Moje osiedle stygło po całodziennym przysmażaniu. Dopiero teraz ludzie pootwierali okna, ktoś głośniej puścił muzykę. Dopiero teraz dwie kobiety umówiły się pod wejściem do kamienicy, gdzie mieszkach ich koleżanka. To lokalna, towarzyska, święta trójca. Te baby wiedzą o wszystkim, co dzieje się w okolicy.
Przechodziłem akurat obok i usłyszałem strzępki ich rozmowy. Domyśliłem się o czym plotkowały. Chodziło o dziewczynę, która dorastała na mojej ulicy, która bawiła się razem z nami i, która wyniosła się stąd mniej więcej w tym samym czasie co ja.
Jakiś czas temu usłyszałem, że zrobiła krzywdę niemowlakowi, które, co gorsza, było jej dzieckiem. Świat zwariował do reszty, uciekł daleko od zwyczajności, na rzecz irracjonalnych działań. Znałem ją, może nie była najpiękniejsza i najbystrzejsza, ale wydawała mi się taka zwyczajna, niezdolna do zła, do patologicznych zachowań.
Ale, może to wszystko to plotka, może ludzie tak tylko gadają, ale nie znają faktów, nie wiedzą co ta dziewczyna miała w głowie? Bardzo łatwo przychodzi nam oceniać. Ja się od spekulacji odcinam, jest mi jedynie przykro, że osoba, którą kiedyś znałem popadła w takie kłopoty.

Oczywiście myśli nie pozwoliły mi zasnąć obojętnie. Dręczyłem się pytaniem, co będzie z nami wszystkimi? W jaką stronę podążą moi znajomi? Wiem co się stało z ludźmi, z którymi dorastałem. Widziałem ich żywot, który sam uznałbym za tragiczny, ale oni podchodzili do niego raczej swobodnie. Widziałem samorealizację. Słyszałem o sukcesach, ale przecież to tylko czubek góry lodowej. Na każdy zarobiony pieniądz przeważnie przypadają dwa wydane. Każdy uśmiech kosztuje wiele godzin łez albo garść posiwiałych włosów.

Teraz skończyłem trzyletnią przygodę z uniwersytetem w Toruniu. Poznałem bardzo wielu ludzi, którym pragnę tutaj podziękować, niezależnie od tego jakie łączyły nas relacje i czy mnie pamiętacie, czy nie. Wydaje mi się, że wiem jakimi ludźmi staną się po opuszczeniu murów UMK, ale jednak wciąż mam w sercu niepokój, jakby to były moje dzieci, czy coś...

sobota, 22 czerwca 2013

Trzy za trzy / Mój dziadek, moja babcia

Po pierwsze...


Wygrałem pierwszy slam w swoim życiu! Za trzy wiersze zarobiłem trzy stówki... Łatwiej nie można tego zrobić.
Zebrałem też nowe doświadczenie, ponieważ całość imprezy odbywała się na dość dużej scenie (największa na jakiej dotąd występowałem), a publiczność była raczej mieszana - było tak trochę młodych ludzi, związanych z alternatywną częścią środowiska oraz tacy zwykli ludzie, spacerowicze, którzy przypadkiem znaleźli się nad brzegami kanału portowego.
No i w tym miejscu wypada wspomnieć, że całe wydarzenie odbywało się naprzeciwko Twierdzy Wisłoujście, na szerokiej polanie. Było ognisko, szaszłyki z grilla i dwie tony robactwa latającego w powietrzu...

Po drugie...

Warszawa po powstaniu.
Nie lubię fałszowania historii, a jest to obecnie dość częsty proceder. Całkiem mądry artykuł na onecie (brzmi jak oksymoron) pozwoli rozjaśnić nieco sprawę. Myślę, że w materii krytyki tego serialu/filmu powiedziano już wiele i ja nie mam ochoty dokładać do tego swojej cegiełki, bo jeszcze, ktoś powie, że Filip cebulak ma ból dupy o to, że z jego narodu robi się żydobójców i antysemitów.

Chciałbym raczej napisać tak:
Moja prababka ukrywała trzech ludzi w niewielkiej komórce na poddaszu. Robiła to, ponieważ okupant prześladował ich za wierzenia i narodowość. Pradziadek przynosił im każdego dnia jedzenie i choć nie mieli tam wygód, to w jakiś sposób przetrwali półtora roku w ukryciu, dopóki Niemcy nie uciekli przed Armią Czerwoną.
Zaskakujące jest jak szybko wyzwolenie może przeobrazić się w kolejną niewole, a słowo "bohater" w "zdrajca narodu".
Mój daleki krewny zginął w powstaniu warszawskim. Moje nazwisko widnieje na liście ludzi, którzy swoją krwią uświęcili ruiny naszej stolicy. Czy osłabł w nas patriotyzm, przez te pół wieku niewoli i prześladowań, przez to, że wszyscy Polacy mają w swych korzeniach osoby, które zginęły na wojnie, w obozie, albo po wojnie, w mordowniach Służby Bezpieczeństwa? Nie.

Chciałbym tak napisać, ale nie mogę, bo nie wiem ile z tego jest prawdą, a ile moim prywatnym wymysłem. Wiem jedynie, że nasza historia liczy ponad tysiąc lat i w wielu miejscach jest bardzo niejasna, natomiast wcześniej wspomniany obraz, nie podejmuje próby krystalicznego i obiektywnego spojrzenia na daną sytuację, lecz wprowadza jeszcze więcej zamieszania, a może nawet posuwa się do przekłamania. Poczułem się urażony i denerwuje mnie fakt, że nie mówi się o tym wprost.


środa, 12 czerwca 2013

Do czterech razy sztuka!

Pytanie: kiedy nauczę się mówić?

W minioną sobotę, ósmego czerwca, w mym rodzinnym mieście, które dumnie rozpościera się nad brzegami Brdy, grupie zapaleńców udało się zorganizować slam poetycki z prawdziwego zdarzenia. Była duża scena, była oprawa muzyczna, był koncert bydgoskiego rapera BISZa (którego miała okazję poznać osobiście) i generalnie wszyscy dobrze się bawili.

TUTAJ najbardziej obfita relacja. Tu kilka zdjęć, a TUTAJ jeszcze trochę, mam nadzieję, że są dostępne.

Do tego jeszcze film:


Teraz pora na małe podsumowanie z mojej strony.
Różni ludzie mówili mi, że nie wypadłem źle, że dostałem trudne słowa i generalnie gratulowali odwagi. Podobno pierwsze trzy slamy trzeba przegrać, dopiero za czwartym razem odnosi się sukces.
To chyba prawda, bo na scenie czułem się o niebo pewniej niż za pierwszym razem, gdy wychodziłem przed szereg by coś przeczytać. Fakt, tym razem było inaczej, miało się tylko 3 minuty by coś stworzyć, z trzech podanych wcześniej, losowych słów. To wymaga odwagi i odporności na stres, a mój mózg jeszcze nie potrafi przejeść takiej dawki emocji, nie jednym haustem.
Także wciąż jest wiele rzeczy, które muszę zrobić, by móc spokojnie spojrzeć sobie w oczy i powiedzieć, że jestem w tym dobry.

Inną rzecz, że przed i po imprezie nawiązałem kilka nowych znajomości, a na warsztatach z Dominikiem Rokoszem, miałem kolejną okazję by podpatrzeć najlepszych. Zaczynam się zastanawiać, czy przypadkiem nie jest tak, że bardziej wolę słuchać poety, niż go czytać. Różnica jest tak znacząca, że chyba warto przykładać się do nauki poprawnego wysławiania się.

Co do całej imprezy, organizacji i uczestników - było bardzo dobrze, wszyscy spisali się na medal i każdy, bez wyjątku, chwalił to wydarzenie. Pierwszy raz coś naprawdę udało się w tym mieście.

wtorek, 14 maja 2013

Boom!

Grubas na scenie!
Zeszłego wieczoru, drugi raz w swym krótkim życiu, wyszedłem przed szereg by zabrać głos i wygłosić garść skromnych wierszy mego autorstwa. Było lepiej niż się spodziewałem, bo odpadłem dopiero w półfinale (jakbym przeszedł dalej to nie miałbym już co czytać...), ale dziś rano dopadł mnie taki drobny żal... jednak ten tysiąc złotych przeszedł mi koło nosa.

Inną kwestią jest fakt, że występowałem w Toruniu, w dobrze znanym miejscu i przed dobrze znaną publicznością. 

Tutaj należą się podziękowania i pozdrowienia dla moich znajomych i przyjaciół, którzy poświęcili swój wolny czas i przybyli do Od Nowy by mnie wesprzeć. Bez was pewnie schowałbym się pod stołem i udawał, że mnie tu nie ma.
Oczywiście nieodłącznym motorem wszelkich mych działań była moja ukochana Justynka, bez której nie mógłbym wystąpić tego wieczoru. To jej wdzięczne ręce napisały moje wiersze wyraźnie na kartce, a malutka ilustracja zrobiona gdzieś obok podtrzymała mnie na duchu w najważniejszym momencie. Bez Justyny to wydarzenie byłoby o wiele mniej barwne. :)


Takie wydarzenia, pokroju Majowego BUUMu poetyckiego, to niesamowita okazja by zgromadzić choćby skromną namiastkę doświadczeń scenicznych, posłuchać ciekawych wystąpień, podpatrzeć  popisy innych i nauczyć się kilku ciekawych sztuczek, które mogłyby zapewnić wygraną w przyszłości. A wszystko to w przyjemnej i wesołej atmosferze, zupełnie innej niż ta do której przyzwyczaiły nas "zwykłe" wieczory poetyckie. 

TUTAJ cała galeria zdjęć z wydarzenia.

środa, 28 listopada 2012

Przyznaję się


W sobotę publicznie przyznałem, że jestem poetą, szepcząc do mikrofonu kilka zdań, skreślonych uprzednio na jakiejś ulotce. Nikt się nie śmiał, ku mojemu zdumieniu, ktoś nawet klaskał i raczył głos zabierać w obronie mojej poezji.


To był slam poetycki, więc widownia nie mogła pozostać obojętna. Dwoma głosami przegrałem z jakąś dziewczyną, tylko dlatego, że zdecydowałem się powiedzieć inny wiersz. Tak, moje ego zajebiście mocno gila w tej chwili, ale jednocześnie czuję w ustach wyraźny posmak goryczy, bo gdyby mi się udało, to zarobiłbym najłatwiejsze pieniądze w życiu.

Jednocześnie nasuwają mi się pewne przemyślenia. Widziałem tam dno poezji i wszelkie znamiona zaniechania gloryfikowania jej roli w otaczającym nas świecie. Jednym słowem, wiersze stały się rozrywką ogólnie dostępną, każdy może je pisać jak i czytać. Jasnym jest, że ma to wpływ na jakość twórczości.

Czyli wszystko się zmieniło. Teraz albo zupełnie nie przykłada się wagi do pisania, albo uświęca się je do nieprawdopodobnej skali. Popadamy w skrajności. Modne są pozy. Na romantyka, który potrafi godzinami kleić improwizowane rymy, obdarte z sensu, ale za to pełne podtekstów. Albo na straceńca, pijaka, który wiedzie samotny tryb życia, jest lekkim szaleńcem i niewiele do niego dociera. Póz jest wiele. W dzisiejszym świecie można być każdym. Najwyraźniej to stoi na przeszkodzie pozostania samym sobą.

Chyba nie wyczuwam własnego stylu, wciąż brakuje mi pisarskiej ogłady, doświadczenia... ale na to wszystko mam jeszcze czas. Teraz już wiem, że pomimo tego, iż jestem nikim, nikt o mnie nie słyszał, nie czytał i nie pisał w pochlebnych słowach, mam w sobie pewien potencjał, którego eksploatacja zaczyna przynosić efekty.