" – Ja się tu chyba powieszę – pomyślał. Nie wpadło mu do głowy, że wobec braku ciążenia nawet takie wyjście nie jest możliwe..."



piątek, 10 sierpnia 2012

Życie usłane...


Z Bydgoszczą jestem na etapie "powrotów od czasu do czasu" i "wzajemnego szanowania się". Ukroiłem sobie właśnie takie dwa pojęcia by opisać mój dzisiejszy stan, będący zapewne jakimś pomostem między umiłowaniem rodzinnego miasta, a nienawiścią do przeszłości wmurowanej wraz z każdą jego cegłą i zwykłego sentymentu, który przytrafia się ludziom na starość (choć są i od tego wyjątki).

Wracam, bo nadal mam tutaj dom, choć coraz częściej bywam w nim gościem. Wracam, bo znam tu każdy zakątek i ludzi wałęsających się pomiędzy kamienicami. Wracam, jak wraca się do ulubionego zespołu z przed kilku lat lub do ulubionego Ojca, w obliczu serii niepowodzeń, rujnującej życie i relacje między ludzkie.
Tylko, że to nie jest kompletne, to nie jest decyzja ostateczna, bo jednak z biegiem czasu zmieniam piosenkę, znów przestaję wierzyć, gdy barwy życia stają się piękniejsze, a ludzie przestają błądzić i stają się sobie obcy.
Miasto jak miasto, stos kamieni i ludzkich pragnień, ale jednak wzbudza we mnie pewien sposób myślenia, zapewne potęgowany skrytym uwielbieniem, który sprawia, że coraz trudniej przychodzi mi opuszczać rodzinne strony. I rodzi się w człowieku szacunek dla betonowej natury naszych siedzib, a co wrażliwsze osoby mówią o duszy miasta, czymś nienamacalnym, ale możliwy do odczucia w pewnych jego zakątkach. Stąd ten "wzajemny szacunek". Ja szanuję to co nienamacalne, ono szanuje decyzje o wyjazdach i powrotach. Nie wita mnie z otwartymi ramionami ani nie żegna łzami, jest po prostu obojętne, wzrok skierowany ma na swoją przyszłość, która praktycznie nie zależy ode mnie.

I całe ludzkie życie usłane jest takimi refleksjami, zbędnym myśleniem nad pierdołami. No, czasem kilka jednostek wybija się ponad stan i oświeca wszystkich jakimś wybitnym spostrzeżeniem, czymś co chwyta za serce i sprowadza na właściwy tor. Wtedy wszyscy łapią się za głowę - przecież to takie proste i oczywiste, dlaczego wcześniej na to nie wpadłem, dlaczego nie ująłem tego w takich słowach i nie wyśpiewałem tego na jakimś koncercie przed tysiącami ludzi?

Uderzam pomarszczonym czołem marzeń w betonową zaporę własnych ułomności. Codziennie. Od rana do wieczora, przekonuje się o swojej bezsilności i głupocie. Od tego ciągłego gapienia się na siebie bolą mnie oczy, więc najwyższa pora pożyczyć od kogoś innego zmysły i na ich podstawie poznawać świat. Trudno.

2 komentarze:

  1. "Uderzam pomarszczonym czołem marzeń w betonową zaporę własnych ułomności."

    Hmmm...Mogę podać dalej ;)?

    P.S. Czytam regularnie, a przecież nikt mnie nie zmusza.

    OdpowiedzUsuń
  2. Dzięki wielkie za nieprzymuszoną wole!

    A podaj to tak daleko jak zechcesz ;)

    OdpowiedzUsuń

Pisz śmiało. Wytykaj błędy, ubliżaj, rzucaj mięsem.